جشن دلتنگی

الهی تو ما را برگرفتی و کسی نگفت که بر دار. اکنون که برگرفتی وا مگذار و در سایه لطف و عنایت خود میدار.

الهی اگر کسی تو را به جستن یافت من تو را به گریختن یافتم، اگر کسی تو را به ذکر کردن یافت من تو را به خود فراموش کردن یافتم، اگر کسی تو را به طلب یافت من خود طلب از تو یافتم، خدایا وسیلت به تو هم تویی، اول تو بودی و آخر هم تویی.

تا جان دارم غم تو را غمخوارم بی جان غم عشق تو به کس نسپارم.

پ.ن:خیلی میخوامت....... افتاد؟؟؟؟؟؟؟؟

دو جام يك صدف بودند،

« دريا » و « سپهر »

آن روز

در آن خورشيد،

- اين دردانه مرواريد -

مي تابيد !

من و تو، هر دو، در آن جام هاي لعل

شراب نور نوشيديم

مرا بخت تماشاي تو بخشيدند و،

بر جان و جهانم نور پاشيدند !

تو را هم، ارمغاني خوشتر از جان و جهان دادند :

دلت شد چون صدف روشن،

به مرواريد مهر

                      باز این دل سرگشته من
                                یاد آن قصه شیرین افتاد:
 

                                              بیستون بود و تمنای دو دوست
                                                        آزمون بود و تماشای دو عشق
 

                                       در زمانی که چو کبک
                                               خنده میزد "شیرین"
                                                           تیشه میزد "فرهاد"

                             نه توان گفت به جانبازی فرهاد: افسوس...

                                                     نه توان کرد ز بی دردی شیرین فریاد
                                                    کار شیرین به جهان شور بر انگیختن است
                                                             عشق در جان کسی ریختن است!

                                              کار فرهاد بر آوردن میل دل دوست
                                          خواه با شاه در افتادن و گستاخ شدن
                                                          خواه با کوه در آویختن است.

                                           رمز شیرینی این قصه کجاست؟
                                                                    که نه تنها شیرین
                                                                           بی نهایت زیباست...

                                     آنکه اموخت به ما درس محبت میخواست
                                       جان چراغان کنی از عشق کسی
                                           به امیدش ببری رنج بسی...
                                                   تب و تابی بودت هر نفسی...
                                                                   به وصالی برسی یا نرسی.

بهارتان مبارک

No longer mourn for me when I am dead

Than you shall hear the surly sullen bell 

Give warning to the world that I am fled 

From this vile world, with vilest worms to dwell.

Nay, if you read this line, remember not

The hand that writ it, for I love you so,

That I in your sweet thoughts would be forgot, 

If thinking on me ten should make you woe.

O, if, I say, you look upon this vers 

When I perhaps compounded am with clay,

Do not so much as my poor name rehearse 

But let your love even with my life decay,

Lest the wise world should look into your moan

And mock you with me after I am gone.

پ.ن: با تشکر از دوستانی که نظر میدن (خصوصی) میخواستم بگم که این شعر از شکسپیر هستش و من نسرودم که بخوام دنبال قافیه بگردم یا نگردم,  البته خیلی معذرت می خوام....

ما چه دوریم از رنگ

ما چه دوریم از وزن

ما در آن لحظه ی غفلت ،

 چه سفرها کردیم به وهم

ما در این لمحه ی طولانی دهر

 چه فقیریم

و در این وسعت تنهایی اشک

 چه بسیار حقیریم

وزن ها گم شده اند

شعرها همه گویی خوابند

شاعران غمگینند

عارفان اما ،

 می خندند

 می رقصند!

ما چه دوریم از خود.

ما به غم های خیالی مان متوهم شده ایم

و در افسردگی ساختگی مان غرقیم!

- ما کجاییم اکنون ؟

- ما یقینا ً امروز

 در همان لحظه ی چیدن هستیم

ما اسیریم هنوز،

 به همان پرده ی دیرین طمع

 سر آن شاخه ی نفرین شده ی خلد برین!

 به رها گشتن از آن پرده ی جان سوز حسد

 تا نگیریم دگر جان برادر ز حسد!

ما چه دوریم هنوز:

هرچه مردیم ،

 نیندیشیدیم به مرگ!

هرچه رفتیم ،

 نرسیدیم به خود!

هرچه خواندیم ،

 واژه را چسبیدیم ،

 در خم قافیه ماندیم ،

  پی نبردیم به آن سوی کلام

هرچه دل تنگ شدیم ،

 نرسیدیم به یکتایی غم

وای از این غم ،

 ما چه دوریم از غم !

هرچه با ما گفتند ،

 گوش نکردیم

هرچه آهنگ نواختند ،

 نشنیدیم ،

  به نوازنده نیندیشیدیم!

هرچه اشعار سرودند ،

 شاعر نشدیم

هرچه فریاد زدند ،

 کر بودیم ،

 پر عادت بودیم

هرچه باران بارید ،

 چتر گرفتیم به سر ،

 تر نشدیم 

 بیابان ماندیم

- ما چرا عشق نمی فهمیم ؟

- من خوب می دانم

الهی نظر خود بر ما مدام کن و ما را بر داشته خود نام کن و به وقت رفتن بر جان ما سلام کن

الهی دانی که بی تو هیچکسم, دستم گیر که در تو رسم

الهی تو در ازل ما را برگرفتي و كس نگفت كه بردار, اكنون كه برگرفتي مگذار و در سايه لطف خود مي دار

الهی اگر زارم در تو زاریدن خوش است, و اگر نازم به تو نازیدن خوش است

پ.ن: الهی دوستت میدارم دوستت میدارد دوستش میدارم دوستم میدارد , دوستمان بدار

ای امید نا امیدی های من

برق چشمان تو همچون آفتاب

می درخشد بر رخ فردای من

به روی هیچ کی وا نکن

منو از این دلخوشی و

آرامشم جدا نکن

من برای با تو بودن

پر عشق و خواهشم

واسه بودن کنارت

تو بگو به هر کجا پر میکشم

منو تو آغوشت بگیر

آغوش تو مقدسه

بوسیدنت برای من

تولد یک نفسه

چشمای مهربون تو

منو به آتیش میکشه

نوازش دستای تو

عادته ترکم نمیشه

فقط تو آغوش خودم

دغدغه هاتو جا بذار

به پای عشق من بمون

هیچ کس و جای من نیار

مهر لباتو رو تنو روی لب کسی نزن

فقط به من بوسه بزن

به روح و جسم و تن من

پ ن: چه سرنوشت خوبی وقتی خود

خدا هم برای خوشبختی مون

پا در میونی کرده

                                        باز من دیوانه ام مستم

                                              باز گویی در جهان دیگری هستم.

دلم واسه همشون تنگ شده

دلم لک زده واسه مدرسه

یاد سیما بخیر (بوی موهات زیر بارون, بوی گندم زار نمناک)

دارم به یادش این آهنگو گوش میدم.

کاش میشد عاطفه رو پیدا کنم...

مریم بهت خوش میگذره؟؟؟؟؟

خوش باش

پ.ن1: جشن دلتنگیه دیگه

پ.ن2: خدایا شکرت بابت دیروز

پ.ن3: تولدم مبارک!!

آغاز ِ مهر ماه

هر برگ ِ زرد ِ خاطره ، پائيز ِ كوچكي است

انبان ِ من پُر است از اين برگهاي ُ خُرد

يادش بخير باد باران ِ اشتياق

بر برگهاي ِ سبز بر شاخه هاي ِ تُرد

روزي كه دست ِ مهر دست ِ مرا فشُرد

همراه خويش برد

در راه ِ مدرسه درس ِ حساب گفت

يك تا به ده شمُرد

در ذهن ِ من سپُرد

سيماي با صلابتش از ياد ِ كودكي

 كي مي توان ستُرد

پ.ن:ماه من رسید

 تو ماه منی که تو بارون رسیدی

امید منی تو شب نا امیدی

الهی مران کسی را که خود خواندی,

کریما میان منو تو, داور تویی

آن کن که سزاوار آنی, نه آنچنان که سزاوار ماست.

پ.ن1: خدایا خیلی میخوامت, خیییییلی

پ.ن2: کاش بارون بباره

پ.ن3:دلم واسه کلاس فرانسه ,دانشگاه و پروانه تنگ شده

هر روز زشتی آدما بیشتر میشه

انگار دارن مسابقه میدن

پ.ن:شکست هر چه ساختم

نه امسال سال من نیست!!!!

پ.ن: تا کی باید فاتحه خوند واسه چیزایی که می خوای و نمیشه؟؟؟

اشتباه رو من نکردم که بخوام پاکش کنم

معذرت خواهی شو قبول کردم همین

اون هنوزم دوست منه.

گفت: احوال ات چطور است؟

گفتم اش: عالی است

مثل حال گل!

حال گل در چنگ چنگیز مغول!

احساس می کنم که پس از مرگ

عاقبت یک روز دیوانه می شوم

پ.ن: کاش زودتر دیونه بشم!!!!!

تو این دنیای هیشکی به هیشکی ،

این یکی دستت باید آن یکی دستت ُ بگیره

ورنه خلاصی .... خلاص !

دردهای من نگفتنی
دردهای من نهفتنی است

دردهای من
گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست
درد مردم زمانه است
مردمی که چین پوستینشان
مردمی که رنگ روی آستینشان
مردمی که نامهایشان
جلد کهنه ی شناسنامه هایشان
درد می کند

من ولی تمام استخوان بودنم
لحظه های ساده ی سرودنم
درد می کند

انحنای روح من
شانه های خسته ی غرور من
تکیه گاه بی پناهی دلم شکسته است
کتف گریه های بی بهانه ام
بازوان حس شاعرانه ام
زخم خورده است

دردهای پوستی کجا؟
درد دوستی کجا؟

پ.ن:آری درد است نگفتن

درد است نشنفتن

  Fate Determines Who Comes Into Our Lives, But Heart Determines Who Stays

اجبار و زور

یه جای دور

شبیه گور

واسه عبور

میگن برید

میگم نریم

میگن برو

میگیم

چرا؟

بازم برو

نپرس چرا

آخه خدا

اینه سزا؟

آخه اونجا

واسه ماها

بود با صفا

باشه بابا

میریم حالا....

پ.ن: با گچهای خیس دیوار کنار اومدیم

حداقل یه قطره مایع دستشویی بدید دستمونو بشوریم بابا!!!!!

ولنتاینه ولی واسه من با روزای دیگه هیچ فرقی نداره

فقط به چند تا از دوستام از روی اجبار تبریک گفتم