yerə düşmüş kölgənə

yavaşdan əlimi vurdum

heç diskinmədin

çəkinmədin

səni qaçırtmaq üçün atım yox iydi

evsiz iydim

kölgəndə uzanıb yatdım

saçlarının kölgəsi gözümə girirdi

gözümü yümdüm

oyandığımda

hər yan kölgən olmuşdu

bilmədiyim yerlərə getmişdin

mən

qibləni tapa bilməyən sufi tək

dörd dövrəmə fırlanıb

səni axtarırdım

əlim bilmədən bir qapıya dəyir

qapıni biri açır

birini gözləyirdi

fərhad kimi leyliyə rastlamışdım

yanar bir şəmdən atılan kəpənək kimi

alavlanan qanadını

sönmüş şəmimin üstünə sərir

ürəyimə od vurur

bu alavlanan yaşayışımda

sən düşünülmürdün

bilirdim

sənə faciədir yadımdan çıxasan

yel tək əsib

yanan ürəyimi söndürdün

və yenə yox oldun