.

گاهی

نگاهی به تقویمم کردم گفتم:

اگر روزهای تکراری زندگی ام را خط بزنی کودکی چند ساله ام

                    تمــــام راه را بـــراي آغــــوشت دويــــده بــــودم !

از بس خوابت را دیده ام

دیگر نمی گویم " خوابم می آید "

می گویم " یـارم می آید "

وعده ی مـا ، همـان

رویــای همیـشـگی . . .

 ترس ما

وحشت از عشق که نه ، ترس ما فاصله هاست ...

وحشت از قصه که نه ، ترس ما خاتمه هاست ...

ترس بیهوده نداریم ، صحبت از خاطره هاست ...

صحبت از کشتن نا خواسته عاطفه هاست .

کوله باریست پر از هیچ که بر شانه ماست .

گله از دست کسی نیست ، مقصر دل دیونه ماست .

تا سرانجام ، سرانجام گرفتیم به هیچ ...

راهی سفر به هیچستانیم ، گله ای هست که از خود داریم .

چاره ای نیست اگر انسانیم ،

درد ما مرگ تفاهم ،

غم ما ، کوچ محبت ؛

غم ما از بی کسی مردن و رسوا شدنه ،

اینم از عاقبت عشق ، که تنها شدنه !!

وقتی کسی رو دوست داری
حاضری جون فداش کنی
حاضری دنيا رو بدی فقط يک بار نگاهش کنی
به خاطرش داد بزنی....
به خاطرش دروغ بگی....
رو همه چيز خط بکشی حتی رو برگ زندگی
وقتی کسی تو قلبته حاضری دنيا بد باشه...
فقط اونی که عشقته عاشقی رو بلد باشه...

هنوز عكس فردین به دیوارشه
هنوز پرسه تو لاله زار كارشه
تو رویاش هنوزم بلیط میخره
میگه این چهارشنبه رو میبره
تو جیباش بلیطای بازندگی
روی شونه هاش كوه این زندگی
حواسش تو سی سال پیش گم شده
دلش زخمی حرف مردم شده

سر كوچه ملی یه مرده یه مرد
كه سی سال پیش ساعتش یخ زده
نمیدونه دنیا چه رنگی شده
نمیدونه كی رفته كی اومده
سر كوچه ملی یه مرده یه مرد
توی پالتوی كهنه ی عهد بوق
داره عابرا رو نگاه میكنه
كه رد میشن از كوچه های شلوغ

هنوز عكس فردین به دیوارشه
خراباتی خوندن هنوز كارشه
یه عالم ترانه تو سینش داره
قدم هاشو تو لاله زار میشمره
دلش از تئاترای بسته پره
چشاش از نگاهای خسته پره
هنوز فكر چارشنبه ی بردنه
یه عمره كه باختاشو رج میزنه

سر كوچه ملی یه مرده یه مرد
كه سی سال پیش ساعتش یخ زده
نمیدونه دنیا چه رنگی شده
نمیدونه كی رفته كی اومده

نمیدانم

در کوچه های سرد و نمناک شهر

گام هایم را مغرورانه بر پوسته ی تاریک شب می نهادم .

صدای جغد های شوم و ناله های بی کسی گوش هایم را می خراشید.

 حضور اشباهی را در لابه لای سنگ فرش ها و

 انتهای تاریک و غمبار هر کوچه مرا سخت آزرده می ساخت.

 نفس هایم سخت شده بود .

 قلبم به آرامیِ قدم هایم ناقوسش را به صدا وا می داشت .

 نمی دانستم در این نا کجا آباد تنهایی به کدامین امید چنگ زنم.

 به عقل و منطق و فلسفه؟!!

 در زمانه ای که شیری خردمند اسیر هوس های خرگوشِ بازیگوشی خواهد شد و

 منطق سلطانیِ خود را در بازیهای کودکانه ی ایام به حراج می گزارد!!

 یا به عشق و عاشقی؟!!

 لفظی که در کوچه های چشمک و عشوه و ناز به قرانی بیش نمی ارزد

 و خروار خروارش را فریب بر دوش می کشد.

 نمی دانم

 نمی دانم ...

 اما به امید شکوفه ی کوچک لب قرمزی که فردا صبح به خورشید سلام می کند

 دستور تپیدن را برای قلبم صادر خواهم کرد.

حکایت من ؛

حکایت کسی است که

عاشق دریا بود ،

 اما قایق نداشت ...

دلباختۀ سفر بود ؛

 همسفر نداشت ...

 حکایت کسی است که زجر کشید ،

 اما ضجه نزد ...

زخم داشت و ننالید...

 گریه کرد ؛

 اما اشک نریخت ...

 حکایت من ؛

حکایت چوپان بی گله

وساربان بی شترست !

حکایت کسی که پر از فریاد بود ،

 اما سکوت کرد ؛

تا همۀ صداها را بشنود ...

در شهر ما حاکمی زندگی میکرد که برای سرگرمی خود بازی ساخته بود

بازی اینگونه برگزار میشد که دو نفر برروی ترازو میروند و هرکس که سبک تر بود

کشته میشود!از بخت بدم من و عشقم با هم افتادیم...

من برای اینکه یارم زنده بماند ده روز غذا نخوردم.روز مسابقه من خودم را

سبک گرفتم غافل از اینکه عشقم بر پاهایش وزنه وصل کرده بود!!!!!!!!

واای به این زمانه!

رخش،گــــــاری کشی می کند.

رستم ،کنار پیاده رو سیــــــگار می فروشـــــد.

سهراب ،ته جـــــوب به خود میپیــــــچید.

مردان خیابانی برای تهمینــــــه بوق می زننـــــــد.

ابوالقاســــم برای شبکه سه ،سریال جنگــــــی می ســازد.

واااای… موریانه ها به آخر شاهنــــــامه رسیـــــــــده اند!!