حــس نـزدیـک شـدن بـه دســت بی رحـم زمین....
رنج هستی برده از یادم
ندارم ترسی از غم
تا که هر دم می رسد عشقش به فریادم
ندارم ترسی از غم
تا که هر دم می رسد عشقش به فریادم
چو او را می پرستم درکنار هر که هستم
نقش سنگم سرد و خاموشم
بغیر از یاد او هر یاد دیگر در جهان گشته فراموشم
رنج هستی برده از یادم
ندارم ترسی از غم
تا که هر دم می رسد عشقش به فریادم
ندارم ترسی از غم
تا که هر دم می رسد عشقش به فریادم
چو او را می پرستم درکنار هر که هستم
نقش سنگم سرد و خاموشم
بغیر از یاد او هر یاد دیگر در جهان گشته فراموشم
در زندگی زخمهایی هست که مثل خوره آهسته روح را در انزوا میخورد و میتراشد.
اين دردها را نمیشود به کسی اظهار کرد، چون عموما عادت دارند که اين دردهای باورنکردنی را جزو اتفاقات و پيش آمدهای نادر و عجيب بشمارند و اگر کسی بگويد يا بنويسد،
مردم بر سبيل عقايد جاری و عقايد خودشان سعی می کنند آنرا با لبخند شکاک و تمسخر آميز تلقی بکنند -
زیرا بشر هنوز چاره و دوائی برايش پیدا نکرده و تنها داروی آن فراموشی بتوسط شراب و خواب مصنوعی بوسیله افیون و مواد مخدره است-
ولی افسوس که تاثیر این گونه دارو ها موقت است و بجا ی تسکین پس از مدتی بر شدت درد میافزاید
بوف کور
محبت از درخت آموز که سایه
از سر هیزم شکن هم بر نمیدارد
متن آهنگ نامردمی ها
از این همه نامردمی ها <=> قلبم داره می میره کم کم
من از تو میپرسم
خدایا
اینجا زمینه یا جهنم؟!
وقتی برای گریه کردن <=> باید از این دنیا جدا شد
وقتی واسه آزاد بودن <=> باید اسیر آدما شد
میگن وقتی میخوای از این همه بد بختی راحت شی
یا باید بگذری از جون <=> یا همرنگ جماعت شی
باید اونی شی که میگن <=> باید اونی شی که میخوان
چه رنجی داره تن دادن <=> به این قانون بی وجدان
چقد بد میشه وقتی که <=> زمین برعکس میچرخه
یاهر آغاز شیرینی <=> همیشه آخرش تلخه
زمین درگیر ابراز یه جور آفتاب و مهتابه
زمان سرگیجه میگیره خدا تو آسمون خوابه
تو دنیایی که هر روزش مثه دیروز میمونه
مصیبت میشه وقتی که زمین میچرخه وارونه
ولی ای کاش وقتی که زمین میچرخه وارونه
منو بفرسته چند سالی عقب تر برنگردونه
شاید تو این ظلمت خدایا تو ساحلو از یاد بردی
گم شد تو دریا کشتی عشق
سکانو دست کی سپردی
اینجا سر هر چهاروپنجش این خلق درگیر نبردن
حق با ملائک بود وقتی با ناامیدی سجده کردن
میگن وقتی میخوای از این همه بد بختی راحت شی
یا باید بگذری از جون یا همرنگ جماعت شی
باید اونی شی که میگن باید اونی شی که میخوان
چه رنجی داره تن دادن به این قانون بی وجدان
میگن وقتی میخوای از این همه بد بختی راحت شی
یا باید بگذری از جون یا همرنگ جماعت شی
باید اونی شی که میگن باید اونی شی که میخوان
چه رنجی داره تن دادن به این قانون بی وجدان
تو تو دلت می خندی اگه تو ناز و نعمتی
آخه زندگی واسه ما یه چیز دیگس لعنتی
واسه ما لحظه های تو خاک رفته
گریه ی سرخ اون چشاییه که خون گرفته
واسه ما این زندگی نیس مثه جون کندنه
مثه تو صبح زنده شدن و شب مردنه
من دوست دارم تو اتاقم تنها باشم
نه ناراحتم نه افسرده....
فقط برای من چیز جذابی اون بیرون وجود نداره
همین.
همه حرفامو گفتم تا ببینی، یه روزم درد تکراری ندارم
تو تسکین تموم درد هامی، بجز تو با کسی کاری ندارم
مجازی شادیم…
مجازی عاشق می شیم…
مجازی دیگران رو دلداری میدیم…
اما…
اما واقعی تنهاییم...
واقعی درد می کشیم!!!
اگرچه عشق فراموش کرده نام مرا
خدا کند که نگه دارد احترام مرا
که من هنوز حرازگاه خواب می بینم
کسی که از لب من می مکد تمام مرا
و جادها پس از تو کشیده تر شده اند
یکی بگیرد از این جاده انتقام مرا
مرا بخوان که من از عشق افریده شدم
اگرچه عشق فراموش کرده نام مرا...
پ ن :دلم برای وبلاگم خیلی تنگ شده بود ...
تصمیم گرفتم کمتر به اف بی سر بزنم . باید این وبلاگ رو یه تکونیش بدم .
صدایی که از جیب پالتوی من می آید
از آن ِ هیچ موبایل ِ نداشته ای نیست ،
دستان ِ نیمه آهنی ِ من است...
که دارد از فرط ِ بی کسی ، زنگ می زند !!!
یادمان باشد ، هنگامی که دوباره به جهنم رفتیم ،
بین عذاب هایمان ، مدام بگوییم ، یادش بخیر ،
دنیای ما هم همین طوری بود !
من خود دلم از مهر تو لرزید ,وگرنه
تیرم به خطا می رود اما به هدر,نه!
دل خون شده وصلم و لب های تو سرخ است
سرخ است ولی سرخ تر از خون جگر ,نه
با هرکه توانسته کنار آمده دنیا
با اهل هنر؟آری! با اهل نظر ؟نه!
بد خلقم و بد عهد زبانبازم و مغرور
پشت سر من حرف زیاد است مگر نه؟
یک بار به من قرعه عاشق شدن افتاد
یک بار دگر ,بار دگر, بار دگر .....نه!
.
شب یلدا مبارک
نود و یک روز مونده به سال 91 میخوام اولین کسی باشم که 91 روز قبل از سال جدید 91 بهت سال 91 رو تبریک میگم !
بی قرار توام ودر دل تنگم گله هاست
آه بی تاب شدن عادت کم حوصله هاست
مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب
در دلم هستی وبین من وتو فاصله هاست
آسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد
بال وقتی قفس پر زدن چلچله هاست
بی هر لحضه مرا بیم فرو ریختن است
مثل شهری که به روی گسل زلزله هاست
باز می پرسمت از مسئله دوری وعشق
وسکوت تو جواب همه مسئله هاست
شعر از استاد فاضل نظری
به نسیمی همه ی راه به هم می ریزد
کی دل سنگ ،تو را آه به هم می ریزد
سنگ در برکه می اندازم و می پندارم
با همین سنگ زدن ، ماه به هم می ریزد
عشق بر شانه هم چیدن چندین سنگ است
گاه می ماند و نا گاه به هم می ریزد
آنچه را عقل به یک عمر به دست آورده است
دل به یک لحظه کوتاه به هم می ریزد
آه یک روز همین آه تو را می گیرد
گاه یک کوه به یک کاه به هم می ریزد
فاضل نظری
پ ن:وبلاگم فقط یه نفر بازدید کننده ثابت داره که اونم آبجی زهرست
واسم مهم نیس چندتا بازدید کننده داشته باشم
دوست دارم حس تنهاییم برطرف شه حتی اگه یه نفر بهم سر بزنه برام بسه
همین
مرا نبر که گناه کارم
که گناهانم را کوته شمارم
گر ریزد آتش دوزخ به رویم
به یاد آرم تک تک گناهانم
مرا نبر که بنده ی ناسپاسم
گر بمانم شاید که رستگارم
مرا نبر که شیرین بیانم
مرا نبر که سزاوار عذابم
مرا نبر که جایم دوزخ نیست
من انسانم لایق عرش کبریایم
پ ن :اینو خوندم یاد یه چیزی افتادم ...
وَاَسْئَلُکَ الاَْمانَ یَوْمَ یُعْرَفُ الْمُجْرِمُونَ بِسیماهُمْ فَیُؤْخَذُ بِالنَّواصى وَالاَْقْدامِ
پشت میدون مین چند نفر داوطلب رفتند معبر باز کنن یکیشون چند قدم که رفت برگشت، فکر کردیم ترسیده ،پوتیناشو در آورد داد به یکی ، گفت: تازه از تدارکات گرفتم حیفه ،پا برهنه رفت ...
پ ن :خیلی این متن منو تکون داد جوری که اشکم در اومد .
خاک پای همه ی شهیدام ...
مرد بودند مرد !!!
