Εγίνηκα θεατής στο μπλογκ μου τζιαι στα δικά σας. Δκιαβάζω σας ούλλους κάθε μέρα, άρκεψα τζιαι δκιαβάζω τζιαι άλλους αλλά εν μου έρκεται να γράψω ούτε ποστ, ούτε σχόλια.
Είμαστε στην τελική ευθεία.
Εφκήκαν τζιαι τα προσκλητήρια, εν πάνω στο τραπέζι τζιαι κάθουνται τζιαι θώρουν με.
Να σας πω την αλήθκεια, ένα μικρό σοκ έπαθα το όταν είδα το όνομα μου γραμμένο πάνω στο χαρτί.
Έννεν ότι πιστεύκω ότι θα αλλάξει κάτι ριζικά στη ζωή μου επειδή θα φορήσω το νυφικό τζιαι θα πάω στην εκκλησία. Τζιαι τωρά εν μαζί του που ζω σαν παντρεμένη. Η διαφορά, λαλούν μου ούλλοι, θα έρτει όταν έρτει το πρώτο μωρό. Το μόνο πράμα που με αγχώνει για τον γάμο εν ότι νιώθω ότι θα είμαι το επίκεντρο τζιαι θα με θωρούν ούλλοι. Νιώθω πολλά άβολα σε έτσι καταστάσεις. Σκέφτουμαι την ώρα που θα είμαι τζιαμέ τζιαι θα είναι ούλλοι γύρω μου, να με φκάλλουν φωτογραφίες, βίντεο, θα με θωρούν ούλλοι. Ευτυχώς θα έχω τζιαι τον άντρα μαζί μου, εν θα είμαι μόνη μου. Ούφου μα γιατί να έχω τόσο άγχος που θα με θωρούν (τζιαι θα με καμαρώνουν) ούλλοι?? Ειλικρινά εν έχω άλλο άγχος που έχουν άλλες νύφες, αν θα παν ούλλα καλά, αν θαν καλός ο καιρός, αν θα αρέσουν τα φαγιά μας, τα στολίσματα μας, τα νυφικά. (άτε καλά ένα μικρό άγχος τζιαι για τούτα έχω το αλλα πολλά μικρό σε σχέση με το άλλο). Που ήμουν μιτσιά του δημοτικού άρεσκε μου να φκαίνω πάνω στην σκηνή τζιαι να είμαι πρωταγωνίστρια. Ώσπου να πάω γυμνάσιο επέρασε μου τζιαι που τότε εν θέλω να είμαι το επίκεντρο πούποτε. Ούτε καν με τους πολλά στενούς μου εν επιδιώκω να είμαι το κέντρο της παρέας, εν νιώθω άνετα.
Άτε κανεί μουρμούρα. Θα προσπαθήσω να περάσω καλά την μέρα του γάμου μου. Εν μπορώ να πω ότι εκουράστηκα με τες διαδικασίες του γάμου, ήρταν ούλλα πολλά εύκολα. Ήταν πολλά ωραία διαδικασία το ψάξιμο, ειδικά άμαν αποφασίζα έτσι εύκολα. Το πιο εύκολο που ούλλα ήταν το νυφικό.
Τωρά "τρέχει" η άλλη η διαδικασία του σπιτιού. Τζιαι το "τρέχει" εν σε εισαγωγικά για ευνόητους (όσοι εκτίσαν καταλάβουν) λόγους. Πάλε είναι κάπως συναρπαστικό να κάμνεις σχέδια, να φαντάζεσαι να σιαίρεσαι. Αλλά έννεν μόνο τούτο. Μετράς τα τετραγωνικά, θωρείς τα υλικά, κάμνεις υποχωρήσεις. Διότι όσο μας βαστά η πούγκα μας θα κάμουμε. Εν έσιει παρακάτω. Εν δύσκολοι οι τζιαιροί πολλά για ούλλους μας. Μα άτε, εν θα τα καταφέρουμε? Εν είμαστε η πρώτη γενιά που έσιει προβλήματα. Άλλοι είχαν σιειρότερα προβλήματα, εκτός του οικονομικού. Θα περάσουμε!
Αυτά!
Άτε καλές διακοπές να έσιετε όσοι εν επίετε τζιαι καλή επιστροφή στην καθημερινότητα!
Είμαστε στην τελική ευθεία.
Εφκήκαν τζιαι τα προσκλητήρια, εν πάνω στο τραπέζι τζιαι κάθουνται τζιαι θώρουν με.
Να σας πω την αλήθκεια, ένα μικρό σοκ έπαθα το όταν είδα το όνομα μου γραμμένο πάνω στο χαρτί.
Έννεν ότι πιστεύκω ότι θα αλλάξει κάτι ριζικά στη ζωή μου επειδή θα φορήσω το νυφικό τζιαι θα πάω στην εκκλησία. Τζιαι τωρά εν μαζί του που ζω σαν παντρεμένη. Η διαφορά, λαλούν μου ούλλοι, θα έρτει όταν έρτει το πρώτο μωρό. Το μόνο πράμα που με αγχώνει για τον γάμο εν ότι νιώθω ότι θα είμαι το επίκεντρο τζιαι θα με θωρούν ούλλοι. Νιώθω πολλά άβολα σε έτσι καταστάσεις. Σκέφτουμαι την ώρα που θα είμαι τζιαμέ τζιαι θα είναι ούλλοι γύρω μου, να με φκάλλουν φωτογραφίες, βίντεο, θα με θωρούν ούλλοι. Ευτυχώς θα έχω τζιαι τον άντρα μαζί μου, εν θα είμαι μόνη μου. Ούφου μα γιατί να έχω τόσο άγχος που θα με θωρούν (τζιαι θα με καμαρώνουν) ούλλοι?? Ειλικρινά εν έχω άλλο άγχος που έχουν άλλες νύφες, αν θα παν ούλλα καλά, αν θαν καλός ο καιρός, αν θα αρέσουν τα φαγιά μας, τα στολίσματα μας, τα νυφικά. (άτε καλά ένα μικρό άγχος τζιαι για τούτα έχω το αλλα πολλά μικρό σε σχέση με το άλλο). Που ήμουν μιτσιά του δημοτικού άρεσκε μου να φκαίνω πάνω στην σκηνή τζιαι να είμαι πρωταγωνίστρια. Ώσπου να πάω γυμνάσιο επέρασε μου τζιαι που τότε εν θέλω να είμαι το επίκεντρο πούποτε. Ούτε καν με τους πολλά στενούς μου εν επιδιώκω να είμαι το κέντρο της παρέας, εν νιώθω άνετα.
Άτε κανεί μουρμούρα. Θα προσπαθήσω να περάσω καλά την μέρα του γάμου μου. Εν μπορώ να πω ότι εκουράστηκα με τες διαδικασίες του γάμου, ήρταν ούλλα πολλά εύκολα. Ήταν πολλά ωραία διαδικασία το ψάξιμο, ειδικά άμαν αποφασίζα έτσι εύκολα. Το πιο εύκολο που ούλλα ήταν το νυφικό.
Τωρά "τρέχει" η άλλη η διαδικασία του σπιτιού. Τζιαι το "τρέχει" εν σε εισαγωγικά για ευνόητους (όσοι εκτίσαν καταλάβουν) λόγους. Πάλε είναι κάπως συναρπαστικό να κάμνεις σχέδια, να φαντάζεσαι να σιαίρεσαι. Αλλά έννεν μόνο τούτο. Μετράς τα τετραγωνικά, θωρείς τα υλικά, κάμνεις υποχωρήσεις. Διότι όσο μας βαστά η πούγκα μας θα κάμουμε. Εν έσιει παρακάτω. Εν δύσκολοι οι τζιαιροί πολλά για ούλλους μας. Μα άτε, εν θα τα καταφέρουμε? Εν είμαστε η πρώτη γενιά που έσιει προβλήματα. Άλλοι είχαν σιειρότερα προβλήματα, εκτός του οικονομικού. Θα περάσουμε!
Αυτά!
Άτε καλές διακοπές να έσιετε όσοι εν επίετε τζιαι καλή επιστροφή στην καθημερινότητα!
