راز مریم

ز حیرت این صبح نا بجای

خشکیده بر دریچه ی خورشید چارطاق

بر تارک سپیده ی این روز پا به زای

دستان بسته ام را آزاد کردم از زنجیرهای خواب.

فریاد بر کشیدم:"اینک چراغ معجزه     مردم!

تشخیص نیم شب را از فجر درچشم های کوردلی تان

سوئی به جای اگر مانده است آنقدر

تا از کیسه تان نرفته تماشا کنید خوب

در آسمان شب پرواز آفتاب را!

با گوش های ناشنوایی تان این طرفه بشنوید:

در نیم پرده ی شب آواز آفتاب را!"

"دیدیم!(گفتند خلق نیمی)پرواز روشنش را.آری!"

نیمی به شادی از دل فریاد بر کشیدند:

"با گوش جان شنیدیم آواز روشنش را!"

باری من با دهان حیرت گفتم:

"ای یاوه یاوه یاوه    خلائق مستید و منگ؟یا به تظاهر تزویر می کنید؟

از شب هنوز مانده دو دانگی

ور تائبید و پاک ومسلمان

نماز را از چاوشان نیامده بانگی!"

هر گاو گند چاله دهانی آتشفشان روشن خشمی شد:

"این گول بین که روشنی آفتاب را از ما دلیل می طلبد"

طوفان خنده ها...

"خورشید را گذاشته می خواهد با اتکا به ساعت شماطه دار خویش

بیچاره خلق را متقاعد کند که شب از نیمه نیز بر نگذشته است"

طوفان خنده ها...

من درد در رگانم

حسرت در استخوانم

چیزی نظیر آتش در جانم پیچید.

سرتاسر وجود مرا گویی چیزی به هم فشرد

تا قطره ای به تفتگی خورشید جوشید از دو چشمم.

از تلخی تمامی دریاها در اشک نا توانی خود ساغری زدم

آنان به آفتاب شیفته بودند  زیرا که آفتاب

تنها ترین حقیقت شان بود

احساس واقعیت شان بود.

با نور و گرمیش مفهوم بی ریای رفاقت بود

با تابناکیش مفهوم بی فریب صداقت بود

ای کاش می توانستند از آفتاب یاد بگیرند که بی دریغ باشند

در دردها و شادی هاشان

حتی با نان خشکشان

و کاردهایشان را جز از برای قسمت کردن بیرون نیاورند.

افسوس!

آفتاب مفهوم بی دریغ عدالت بود و آنان به عدل شیفته بودند و اکنون

با آفتابگونه ای آنان را اینگونه دلفریفته بودند!

ای کاش می توانستم خون رگان خود را من

قطره

قطره

قطره

بگریم

تا باورم کنند

ای کاش می توانستم

یک لحظه می توانستم ای کاش

بر شانه های خود بنشانم این خلق بی شمار را

گرد حباب خاک بگردانم

تا با دو چشم خویش ببینند که خورشیدشان کجاست

و باورم کنند.

ای کاش

می توانستم!

احمد شاملو-مجموعه شعر"کاشفان فروتن شوکران"