زیارت امام حسین (ع) با پای دل

گام هایت را در کوچه پس کوچه های کربلا به آرامی بر میداری

 تا فرشته ها ثواب زیارتت را دو چندان کننند

همین که چشمانت به گنبد طلا می افتد

آرام آرام قطره های اشک صورتت را شست و شو می دهند

با عبور از خیمه گاه و تل زینبیه به باب القبله می رسی

شش گوشه را از دور می بینی آهسته زیر لب می گویی :

السلام علیک یا ابا عبدالله الحسین

پله های باب القبله را یکی پس از دیگری طی می کنی تا وارد صحن شوی

در گوشه ای می نشینی و در حالیکه به گنبد طلا خیره شده ای

 به سخنان روحانی کاروان گوش فرا می دهی

شب جمعه است و حرم انبوه شده از جمعیت

لحظه ای صبر نداری

 دوست داری هر چه زودتر خودت را به آقا برسانی

و ضریح شش گوشه اش را بوسه باران کنی

آرام آرام به سمت حرم روانه می شوی

هر چه به قتلگاه نزدیک تر میشوی ضربان قلبت تندتر می شود

حس عجیبی داری و احساس میکنی مو بر بدنت راست می شود

در همین حال صدای مداح را می شنوی

که زیر لب "نیزه شکسته ها را بزن کنار زینب " می خواند

سینه زنان و گریه کنان با او همنوا می شوی

با دیدن شش گوشه دست بر روی سینه می گذاری

و درحالیکه قطره های اشک از گونه هایت سرازیر می شود

 با زبانی به لکنت در آمده می گویی :

صل الله علیک یا ابا عبدالله   به اذن الله و رسوله . . .

ناگهان چشمانت به کتیبه طلایی رنگ بالای ضریح می افتد

نوشته اش را می شناسی

همان اسمی است که بر روی گروه نهاده ای

« ان الحسین مصباح الهدی و سفینة النجاة »

انقدر شوق زیارت داری بدون آنکه آداب زیارت را بجا بیاوری

خود را به ضریح می رسانی و سخت در آغوشش می گیری

زبانت بند آمده است نمی دانی چه باید بگویی

فقط سیل اشک است که جاری می شود

خودت را می سپاری به آقا و سیر می گریی

و با خود می گویی چقدر اینجا صاحب خانه ها مهربان اند...

خاطرات ما ورق می خورد :

توفیق ناله های "بین الحرمینی" را به لباس سوگ محرم  سنجاق

می کنیم و به یاد کربلا از راه دور دست به سینه می گذاریم

و بار دیگر می گوییم:

السلام علیک یا ابا عبدالله الحسین

خدایا ما را چنان تشنه بخواه که هیچ آبی جز عطش کربلا

عشق حسینی مان را سیراب نکند.

در این روزهای غم انگیز اگر دلتان شکست و اشکتان جاری شد برای بنده حقیر نیز دعا کنید.

 دل نوشته های خود با امام حسین و فراق کربلا را با نظر دادن بازگو کنید.

**شهر سوخته

مشاهدات او از اوضاع اجتماعي زاهدان، عنان از كَفَش ربود. ششم بهمن آن سال اولين سالگرد رفراندم لوايح ششگانه بود. مسئولان استان حواله هاي نان در اختيار آقاي كفعمي گذاشته بودند كه بين فقرا تقسيم كند. "من هم چون منزل آقای کفعمی بودم و فقرا هجوم آورده بودند که این حواله كه اين حواله را بگيرند ... به آقاي كفعمي كمك كردم در تقسيم سهميه نان. "

قرار بود به هر نفر حواله يك كيلو نان داده شود. كم آمد. قرار شد به هر خانواده حواله يك كيلويي بدهند. "من شناسنامه ها را مي گرفتم و اسم [صاحبش را] توي دفتر وارد مي كردم. مهر مي كردم... يك وقت مي ديدي خانواده اي هفت هشت نفر هستند و من يك كيلو نان حواله مي دهم. اينها به خاطر همين يك كيلو گاهي دو روز يا يك روز مي نشستند توي حياط منزل آقاي كفعمي، توي هواي سرد. "

آقاي خامنه اي، دل آزرده از اين وضعيت، روز ششم بهمن در خيابان هاي زاهدان ديد كه خودروهاي دولتي، همين طبقه از مردم فقير و محتاج را سوار كرده، براي شركت در مراسم سالگرد رفراندم، هورا كشيدن به نفع شاه و كف زدن براي اقدامات او جابه جا مي كنند. "آتش گرفتم كه چطور اين مردم فقير بيچاره را اين طور فريب مي دهند. خيلي عجيب روي من اثر گذاشت."

آقای کفعمی

***آخرين سخنراني در مسجد جامع

يازدهم بهمن / 15 رمضان، مصادف با تولد امام حسن(ع)، هر دو سخنران در مسجد جامع حاضر شدند. برخلاف پانزده روز گذشته، آن روز بايد يكي پس از ديگري سخنراني مي كردند. منبرهاي آقاي خامنه اي در چند روز گذشته، هر چند سياسي نبود، اما تفاوتش با سخنان شيخ موجب جلب جوانها و گروه هايي از مردم زاهدان شده بود. زمزمه اي پيچيده بود كه آخوندي از قم آمده و خبرهايي مي دهد. "معلوم شد كه به من تمايلي توي مردم پيدا شده؛ اگر چه عامه مردم از منبر... [شيخ] خوششان مي آمد."

آن روز جمعه بود و آن طور كه مأمور شهرباني حاضر در مسجد جامع زاهدان نوشته، آقاي كفعمي پيش از آن كه آقاي خامنه اي و شيخ به منبر بروند، نماز جمعه خوانده است. اين مأمور از منبري سومي هم خبر مي دهد. آقاي سجادي به منبر رفتند. ايشان درباره حضرت علي(ع) صحبت كردند و در پايان به اعلي حضرت همايوني دعا كردند.

ساعت 14:10 آقاي خامنه اي سخنراني خود را شروع كرد، هر چند حرفهاي اصلي را نگه داشت براي نوزدهم و بيست و يكم ماه رمضان، اما آنچه بر زبان راند گزنده و تند بود. ابتدا درباره روحاني نماها گفت "اگر كسي وسيله پول فريب خورد و تحت الحمايه و استعمار شد، اين شخص نمي تواند به حال ملتي مفيد واقع گردد. اين شخص مضر است؛ اين زيان آور است و اين محكوم است... مانند ناخداي كشتي است [كه] مردم داخل كشتي قرار گرفته اند... علاوه بر اين كه خودش را غرق كرده، مي خواهد سرنشينان كشتي را هم غرق كند ... روحاني حقيقي كسي است كه به خدا ايمان دارد و از هيچ چيز نمي ترسد و به درستي رهبري يك ملت شيعه را به عهده بگيرد."

شيخ پاي منبر نشسته بود . مي فهميد كه نشان اين حرفها، خود اوست. "توي مجلس مشخص بود كه بعضي ها او را مصداق قرار داده اند."

آقاي خامنه اي در ادامه با يادآوري تاريخ حضور مسلمانان در اسپانيا و چگونگي تضعيف آنان از طريق كم رنگ كردن احكام ديني گفت كه "نظير اين حقيقت موقعيت فعلي همين مملكت ما ايران است. ديدند كه به هيچ طريقي نمي توانند رسوخ كنند و قرآن را از ميان بردارند، اول كاري كه كردند از آن زهر خطرناك [= شهوات شيطاني] به خورد مردم دادند و آماده شان كرد ند، تا كار به جايي رسيد كه به ما كه روحاني هستيم ... ارتجاع سياه نام نهادند و گفتند ... خرافاتي هستند ... كهنه پرست هستند ... آدم هاي بي خودي هستند... خواسته آنها اين است كه زهر را به وسيله عكس هاي لخت و عور زنان، افكار جوانان ما را مغشوش و سپس دختران ما را از اين راه گمراه كنند. آنها به طور غيرمستقيم به راه نيستي ما را سوق مي دهند و نام آن را تمدن جديد گذاشته اند."

آقاي خامنه اي با ذكر اين نكته كه دين زدايي در زمان هارون الرشيد علني نبود، در باطن عليه دين كار مي كردند اما در علن بروز نمي دانند، حكومت فعلي را در ظاهر و باطن معارض اسلام معرفي كرد. ايشان بعد از [ذكر ] مصيبت كوتاهي، به آيت الله خميني و آيت الله شاهرودي دعا كردند و از خدا خو استند شرّ ظالمين را از سر مردم اسلام كوتاه کند.

وقتي از منبر پايين آمد، ساعت 15:15 بود. "من از منبر که آمدم پایین، تمام جمعیت  از پاي منبر من بلند شدند، مگر يك عده بسيار كمي و بعد شيخ با التماس يك عده ... رفت بالاي منبر. من مي شنيدم، در حالي كه داشتم از مسجد بيرون مي رفتم... مي گويد آقايان من 10 دقيقه با شما كار دارم . خواهش مي كنم بنشينيد و عده اي نشستند، ولي غالباً از مسجد بيرون آمدند."

آقاي خامنه اي رفت به طرف يكي از اتاقهايي كه در صحن مسجد جامع بود. پس از سخنراني به آن جا مي رفت و استراحت مي كرد. شيخ رشته سخن را به دست گرفت و در شبستان نيمه خالي مسجد جامع، از اين كه دين اسلام خواهان برقراري امنيت است و نبايد در كار حكومت و سياست مملكت دخالت كرد، گفت . سخنان او اشاره مستقيم به آقاي خامنه اي داشت: دين با اين كساني كه در لباس روحاني هستند و مي خواهند اغتشاش به راه بيندازند مخالف... است... بايد بگويم من افتخار بيست و دو سال سابقه خدمت ديني و منبر را دارم و عقيده ام را بيان مي دارم و اگر هم كسي پيدا شود كه با دليل به من بفهماند اين راه تو خطاست قانع مي شوم، نه اين كه بگويد آقا گفته مضر است، آقا گفته حرام است، آقا گفته اين راه درست نيست. من قبول ندارم . آقا بايد با دليل به من بفهماند.

صحبت شيخ به اينجا كه رسيد آقاي كفعمي كه لابد تا اين جاي منبر دندان روي جگر گذاشته بود، كاسه صبرش به لب آمد و با تندي، در حالي كه با دست به شيخ بالاي منبر اشاره مي كرد گفت:
به اين شخص لعنت بفرستيد و اين شيطان است ... اين مفسد است. مي خواهد اذهان مردم را خراب كند.

شيخ كه يكه خورده بود و نمي خواست تندي هاي آقاي كفعمي را بي پاسخ بگذارد گفت: خفه شو نفهم. اين خيانت است به دين كه تو و امثال تو انجام مي دهند. مجلس به هم ريخت. آقاي خامنه اي ديد كه آقاي كفعمي در حال پرخاش بيرون آمد و عده اي پشت سرش روان هستند . شيخ تنها مانده بود. "ديدم كه همچون موش آب كشيده با گام هايي سنگين و نوميدانه و شكست خورده، مسجد را ترك مي كند."

پیام رهبر معظم انقلاب به کنگره حج در کشورهای اسلامی تاثیر گذار است

عرفه، روز پرواز تا ملکوت

 مقدمه:‏

عرفه، روز معرفت و شناخت و روز خودشناسي و خداشناسي است‎.‎ عرفه، روز رحمت و مغفرت الهي است. روز بهره گيري از رحمت واسعه الهي است، هر کس به اندازه معرفت و شناختش، بايد ‏دست ‏راز و نياز به سوي حضرت حق بلند کند و مناجات و استغفار نمايد‎.‎

سخن گفتن با خدا و راز و نياز به درگاه الهي را بايد از مکتب امام سجاد(ع) آموخت، زيرا آن حضرت (ع) در اين روز با اشک ‏ديده ‏و قلب شکسته و نيت خالص به درگاه الهي مناجات مي کرد و دعاي عرفه را زمزمه مي نمود‎.‎

هدف اصلي اين دعا، تقرب به درگاه الهي است. حضرت امام سجاد(ع) براي آن که شيعيان به آن هدف دست يابند و براي ‏بالا ‏بردن سطح معرفت و شناخت شيعيان در زمينه خداشناسي، امامت و توبه و دوري از گناه، دعاي عرفه را دراين سه ‏محورانشاء ‏نموده است‎.‎

همچنين براي تقرب به درگاه الهي نياز به مقدماتي است که مهمترين آنها عبارتند از: 1- شناخت خدا ‏‎2- ‎شناخت امام ‏معصوم(ع) ‏به عنوان اين که بهترين واسطه ارتباط ما با خداست ‏‎3- ‎با توبه واستغفار، موانع تقرب- که گناه و معصيت باشد- را ‏برطرف کردن‎.‎

عرفان در عرفه

روز نهم ذي الحجه ...

روز عرفه

مقدمه:

روز عرفه از ايام باشكوه و عظيم است. روزي است كه در‌هاي آسمان را براي پذيرش تضرع‌هاي عاشقانه‌ بندگان ذات اقدس اله مي‌گشايند و باز هم آن فاعل بالعشق خواهان بازگشت اشرف مخلوقاتش به بارگاه امن‌اش است . آري باز هم فرصت براي بازگشت انسان به اصل و جايگاه اعلي اوليه‌اش را فراهم مي‌كنند، چقدر بزرگوارند و بزرگوارانه رفتار مي‌كنند. چقدر ظلم كرديم! چقدر ناديده گرفتيم آن همه رحمت را! ولي باز هم مي‌خوانندمان، دعوتمان مي‌كنند و مي‌خواهند همچو شب قدر به ارزش و منزلت خود نائل شويم. آري روز عرفه، روزي است كه حق تعالي بندگان خويش را به عبادت و اطاعت خود دعوت كرده و از آن سوي سفره جود خود را براي آنها گسترانيده است.

شيطان را در اين روز ....

 شهید «احمد نیکجو» رزمنده‌ خوش سیمای لشکر ویژه 25 کربلا بود که در بیست و سوم دی 1365 در عملیات کربلای 5 به شهادت رسید. او رساله امام را حفظ بود و برای بچه‌ها تو سیدمحله قائمشهر کلاس احکام می‌گذاشت به طوری که بچه‌ها تا وقتی او را می‌دیدند، می‌گفتند: آیت‌الله احمد نیکجو آمد.

پدر شهید می‌گوید: شب شهادت احمد، خواب دیدم در کربلا هستم، جمع زیادی را دیدم که کلاهخود بر سرشان هست و شال سبزی را هم به کمر بسته‌اند و همگی به من می‌گویند: احمد شهید شده!

احمد در عملیات ثامن الأئمه (شکست حصرآبادان) به همراه شهید بزرگوار محمدحسین باقرزاده شرکت کرده بود، در حین عملیات ترکشی به شکم احمد اصابت می‌کند و روده بزرگش پاره می‌شود. تا 6 ماه برای معالجه و درمان بستری بود. در طول این مدت همیشه می‌گفت: خدایا! چرا من دارم خوب می‌شوم؟ چرا من شهید نمی‌شوم؟

*اگر شهید شدم با لباس بسیجی دفنم کنید

محمود نیکجو (برادر شهید) می‌گوید: به عنوان سرباز در کردستان خدمت می‌کردم. روزی احمد پیشم آمد. آخرین باری بود که می‌دیدمش. حال و هوای دیگری داشت. وقتی می‌خواست به جنوب برگردد تا ترمینال بدرقه‌اش کردم، در حال رفتن به من گفت: داداش! مراقب زن و بچه‌ام باش.

- این چه حرفیه؟ انشاالله زودتر بر می‌گردی.

- من خواسته‌ای از خدا داشتم و فکر می‌کنم مستجاب شده. اگه شهید شدم منو با لباس بسیجی دفنم کنید.

*احمد نذر امام هشتم بود

خواهر شهید نیز روایت کرد: احمد نذر امام هشتم، حضرت علی بن موسی الرضا(ع) بود. مادرم چهار پسر بدنیا آورد ولی هیچ کدام زنده نماندند تا اینکه دست به دامن امام هشتم شد و امام رضا(ع)، احمد را به ما هدیه کرد. این بار احمد ماندنی شد؛ احمد به قدری زیبا بود که مثال زدنی نبود، موهای طلایی داشت، واقعاً زیبا بود، مادرم می‌ترسید بچه را بیرون بیاورد تا از چشم زخم در امان باشد. تا 7 سال مادرم به احترام امام رضا(ع) لباس مشکی به تن احمد می‌کرد و وقتی احمد را به سلمانی برای اصلاح می‌برد، موهای زیبا و طلایی سرش را جمع می‌کرد. بعد از این هفت سال، موهایی را که جمع کرده بود، وزن کرد و مساوی با وزن موها، پول، وزن کرد و به مشهد برد و به پاس تشکر، به درون ضریح حضرت رضا انداخت.

من خواهر بزرگتر احمد بودم، خیلی به او علاقه داشتم و به من نزدیک بود. اگر روزی نمی‌دیدمش، دیوانه می‌شدم. شب آخری که داشت به جبهه می‌رفت، گفت: آبجی! من دارم می‌رم. با او روبوسی کردم و گفتم:

احمدجان! خدا تازه 2ماهه که بهت بچه داده، کجا می‌خواهی بروی؟! بچه پدر می‌خواد؛ بچه خیلی عزیزه؛ تو چطور می‌خوای از این بچه دل بکنی؟! صبر کن محمدرضا بزرگتر بشه، بعد برو جبهه.

- نه! اگه رضا بزرگتر بشه، به من پایبند می‌شه و دیگه من تمی‌توانم رضا را ول کنم. الآن که رضا منو نمی‌شناسه، باید برم.

خواهر کوچکترم هم نشست جلوی احمد و شروع کرد به شانه کردن محاسن طلایی و زیبای احمد و هِی به احمد می‌گفت: داداش! تو رو خدا نرو!

*انتظار نداشته باش در کنارت بمانم

همسر شهید می‌گوید: پدرم شهید شده بود، احمد آمد به خواستگاری من. شب خواستگاری به من گفت هدف من از ادواج اینست تا نصف دینم را کامل کنم، برای همین می‌خواهم ازدواج کنم وگرنه به عنوان یک همسر نباید چنین انتظاری داشته باشی که در کنار شما بمانم.

بعدالتحریر

*بگذار ماه تا وسط آسمان بیاید

احمد برای به دنیا آمدن محمدرضا، مرخصی آمده بود، وقتی محمدرضا دوماهه شد تصمیم گرفت دوباره به جبهه برود. ساعت 12 شب بود، وضو گرفت و نماز خواند، کمی با محمدرضای دوماهه‌اش بازی کرد و او را نوازش کرد. به همسرش گفت: من دارم می‌رم و دیگه بر نمی‌گردم، این دفعه دیگه شهید می‌شم، جان تو و جان محمدرضای دوماهه‌ام.

رفت ولی این آخرین دیدار با خانواده‌اش نبود؛ بعد از نیم ساعت برگشت، دل کندن از این دو ماهه مانند خودش زیبا، سخت بود برایش؛ به همسرش گفت: می‌مانم تا ماه به وسط آسمان بیاید، بعد می‌روم.