عـــ ــشـــــ ق مــــــنــــ

 با شمایم نشنیدید ؟ جوابم بدهید

تشنگی کشت مرا جرعه ی آبم بدهید

تشنه ام وای اگر آب به دستم نرسد

دست کم آب ندادید سرابم بدهید

سال ها هست که این شهر به خود مست ندید

عقل ارزانی تان باد شرابم بدهید

درد عشق است که جز مرگ ندارد مرحم

چوبه ی دار مهیاست طنابم بدهید

خواب تا مرگ،کسی گفت فقط یک نفس است

قسمتم مرگ نشد فرصت خوابم بدهید

گفته بودید که هر جرم عذابی دارد

عاشقی جرم بزرگی ست عذابم بدهید

صبر کن عشق تو تفسیر شود بعد برو ، یا دل از ماندن تو سیر شود بعد برو ، خواب دیدی که دل دست به دامان تو شد ، تو بمان خواب تو تعبیر شود بعد برو ، لحظه ای باد تو را خواند که با او بروی ، تو بمان تا به یقین دیر شود بعد برو ، صبر کن عشق زمینگیر شود بعد برو ، یا دل از دیده ی تو سیر شود بعد برو ، تو اگر کوچ کنی بغض خدا می شکند ، تو بمان گریه به زنجیر شود بعد برو .

آسمان را بنگر که بعد صدها شب و روز 

مثل آن روز نخست گرم و آبی و پر از مهر ، به ما می خندد !

یا زمینی را که دلش از سردی شبهای خزان ، نه شکست و نه گرفت !

بلکه از عاطفه لبریز شد و نفسی از سر امید کشید

و در آغاز بهار ، دشتی از یاس سپید زیر پاهامان ریخت

تا بگوید که هنوز پر امنیت احساس خداست

ماه من غصه چـــــرا ؟

تو مرا داری و من هر شب و روز آرزویم همه خوشبختی توست !

ماه من! دل به غم دادن و از یاس سخنها گفتن

کار آن هایی نیست که خدا را دارند...

ماه من! غم و اندوه اگر هم روزی مثل باران بارید

یا دل شیشه ای ات، از لب پنجره عشق، زمین خورد و شکست

با نگاهت به خدا، چتر شادی وا کن و بگو با دل خود که خدا هست، خدا هست !

او همانی است که در تارترین لحظه شب راه نورانی امید نشانم می داد...

او همانی است که هر لحظه دلش می خواهد همه زندگی ام غرق شادی باشد...

ماه من! غصه اگر هست بگو تا باشد معنی خوشبختی بودن اندوه است...

این همه غصه و غم این همه شادی و شور چه بخواهی و چه نه میوه یک باغند

همه را با هم و با عشق بچیــن...

ولی از یاد مبر پشت هر کوه بلند سبزه زاری است پر از یاد خدا

و در آن باز کسی می خواند: که خدا هســـت، خدا هســـت

و چــــــرا غصه؟ چـــــرا ؟

لــحـظـهـ دیـــدار نــزدیــکــ اســتــ

بـــاز مــنــ دیـــوانــــ مــســتــــمــ

بــــاز مــیـــلـــرزد دلــــمـــ، دســــتــــمـــ

بـــاز گــوِیـــی در جـــهـــان دیــــگــــریــــ هـــســـتــــمــــ

هـــایـــ نــخـــراشــ بــه عــقــلــتــ گــونــه ام را تــیــغ

هــایــ نــپــریــشــیــ صــفــایــ زلــفــکــمــ را دســتــ

آبــرویــمــ را نــریــزیــ دل  

لــحـظـهـ دیـــدار نــزدیــکــ اســتــ

آری تـو راسـت مـی گـویـی، آسـمـان مـال مـن اسـت پـنـجـره،فـکـر،هـوا،عـشـق، زمـیـن مـال مـن اسـت

امـا سهـراب تـو قـضـاوت کـن، بـر دل سـنـگ زمـیـن جـای مـن اسـت

مـن نـمـی دانـم کـه چـرا ایـن مـردم، دانـه هـای دلـشـان پـیـدا نـیـسـت

صـبـر کـن ای سـهـراب

 قـایـقـت جـا دارد

مـن هـم از هـمـهـمــه داغ زمـیـن بـیـزارم

بـه سـراغ مـن اگـر مـی آیـیـد، نـرم و آهـسـتـه چـه فـرقـی دارد؟

تـو بـه هـرجـور دلـت خـواسـت بـیـا

مـثـل سـهـراب دگـر جـنـس تـنـهـایـی مـن چـیـنـی نـیـسـت، کـه تـرک بـردارد

مـثـل مـرمـر شـده اسـت چـیـنـی نـازک تـنـهـایـی مـن

وقـتـی نـگـاهـت غـمـگـیـن اسـت قـطـره هـای پـشـت شـیـشـه هـم بـغـض مـی کـنـنـد

نـگـاهـت بـی آواز اسـت حـتـی بـاران هـم شـوقـی بـرای بـارش نـدارد

وقـتـی لـبـخـنـدت مـاتـمـکـده ی چـشم های بارانی ات می شود چـکـاوک حـتـی در بـاران هـم مـی مـیـرد

وقـتـی نـگـاه زیـبـایـت بـی بـاران اسـت دیـگـر آمـدن بـهـار هـم بـهـانـه ای می شـود بـرای فـصـل هـا

مـگـر مـی شـود غـریـب بـاران غـم نـگـاهـت را تـحـمـل کـنـد و آن را بـه تـنـهـایـی بـه دوش بـکـشـد؟

وقـتـی صـدای نـگـاهـت دیـگـر مـرا صـدا نـمـی کـنـد

دیـگـر هـیـچ بـهـانـه ای بـرای لـبــخـنـد نـگـاه مـن نـیـسـت

بـگـذار حـداقـل غـم غـمـگـیـنـی نـگـاه تـو را بـه دوش بـاران بـکـشـم

مـی دانـم نـمـی خـواهـی ولـی بـگـذار سـهـیـم غـمـگـیـنـی نـگـاهـت بـاشـم

صـدای نـگـاهـم کـه بـرای غـم چـشـمـانـت مـی گـریـد پـیـشـکـش نـداشـتـن مـن در دل بـی انـتـهـایـت 

                        به من چیزی بگو شاید هنوزم فرصتی باشه

هنوزم بین ما شاید یه حس تازه پیدا شه

یه راهی روبه من با کن تو این بیراهه ی بن بست

یه کاری کن برای ما  اگه مایی هنوزم هست

به من چیزی بگو از عشق تو این حالی که من دارم

من از احساس شک کردن به احساس تو بیزارم

به من که خوب میدونی هنوزم تو دلم جاته

به من که خوب میدونم رگ خوابم تو دستاته

تو هم شاد شبیه من تو این برزخ گرفتاری

تو هم شاید نمیدونی چه احساسی به من داری

آمـدم ایـن عـشـق را بـا خـاک یـکـسـانـش کـنـم

آمـدم ایـن درد را در دل ویـرانـش کـنـم

 آمـدم تـا بـشـکـنـم عـهـدی کـه بـسـتـم بـا دل و جـان

لـیـک تـرسـم بـازهـمـان جـان را بـه قـربـانـش کـنـم

آمـدم تـا واپـسـیـن سـاعـات عـمـر خـویـش را

در غـروبـی ارغـوانـی بـاز مـهـمـانـش کـنـم

آمـدم تـا کـس نـگـویـد بـی وداع تـن داد و رفـت

شـایـد از بـی مـهـری اش قـدری پـشـیـمـانـش کـنـم

سلام دوستای گل من

حالتون که خوب هست.

یه اتفاقی افتاده که نیاز به همفکری شما دارم که توی ادامه مطلب نوشتم.

هر کسی دوست داشت کمکم کنه خبرم کنه تا بهش رمز بدم .

ای وای از دست این

سلام سلام صدتا سلام

حالتون که خوبه؟ خوب خدارو شکر من وعشقم هم خیلی خیلی خوبیم.

امروز یه لینک تکونی حسابی داشتم. لینک های بی معرفتم حذف کردم.

شما چه خبرا؟

راستی راستی نماز روزه هاتون قبول. سرسفره های افطارتون من و عشقم فراموش نکنید.

خوب دیگه مواظب خودتون و عشقتون باشید.

من برم دیگه بای بای

بر لبانم غنچه لبخند پژمرده است
نغمه ام دلگیر و افسرده است
نه سرودی؛ نه سروری
نه هماوازی نه شوری
زندگی گویی ز دنیا رخت بر بسته است.
یا که خاک مرده روی شهر پاشیده است.
این چه آیینی؟ چه قانونی؟ چه تدبیری است؟
من از این آرامش سنگین و صامت عاصیم دیگر
من از این آهنگ یکسان و مکرر عاصیم دیگر
من سرودی تازه می خواهم
جنبشی؛ شوری؛ نشاطی، نغمه ای، فریادهایی تازه می جویم
من به هر آیین و مسلک کو، کسی را از تلاشش باز دارد یاغیم دیگر
من تو را در سینه امید دیرینسال خواهم کشت
من امید تازه می خواهم

آدم هـا می آینـد

زنـدگی می کننـد

می میـرنـد و می رونـد ...

امـا فـاجعـه ی زنـدگی ِ تــو

آن هـنگـام آغـاز می شـود کـه

آدمی می رود امــا نـمی میـرد!

مـی مـــانــد

و نبـودنـش در بـودن ِ تـو

چنـان تـه نـشیـن می شـود

کـه تـــو می میـری

در حالـی کـه زنــده ای ...

چقــدر باید بگذرد؟؟

تا مـن

در مـرور خـاطراتم

وقتی از کنار تــو رد می شوم.

تنـــم نلــرزد…..

بغضــم نگیــرد…..

گاهے دلمـ از ـهر چه آدمـ است مے گیرد...!

گاهے دلمـ دو کلمه حرف مهربانانه مےخواهد...!

نه به شکل ِ دوستت دارم و یا نه بــ ِ شکل ِ بے تو مے میرمـــ...!

ساده شاید ، مثل دلتنگ نباش... فردا روز دیگر ے ست !

در آغوشـم کـ ِ مۓ گیــرۓ

آنقــَــَدر آرام مۓ شوم

کـ ِ فـَـراموش مۓ کنم

بـایـ ـد نفس بکشم ...

دستانم گرمی دستانت را می خواهد پس دستانم را به تو میدهم

قلبم تپش قلبت را می خواهد پس قلبم را به تو میدهم

چشمانم نگاه زیبایت را می خواهد پس نگاهم از آن توست

عشقم تمامی لحظات تو را می خواهند وبرای با تو بودن دلتنگی میکنند

دل من همانند آسمان ابری از دوری تو ابری است

درخشش چشمانم همانند خورشید درخشان انتظار چشمانت را می کشند

پس بدان اگر پروانه سوختن شمع را فراموش کند من هرگزفراموشت نخواهم کرد.

عاشـــــــقـــــــــانـــــــه دوســــــتت خواهــــــــــم داشـــــــــــت.

                                    شب آرامی بود

                                           می روم در ایوان، تا بپرسم از خود

                              زندگی یعنی چه؟

           مادرم سینی چایی در دست

                           گل لبخندی چید ،هدیه اش داد به من

                                           خواهرم تکه نانی آورد ، آمد آنجا

                     لب پاشویه نشست

                                پدرم دفتر شعری آورد، تکیه بر پشتی داد

    شعر زیبایی خواند ، و مرا برد، به آرامش زیبای یقین

                                                               :با خودم می گفتم

     زندگی، راز بزرگی است که در ما جاریست

                         زندگی فاصله آمدن و رفتن ماست

                                                                 رود دنیا جاریست

                          زندگی ، آبتنی کردن در این رود است

وقت رفتن به همان عریانی؛ که به هنگام ورود آمده ایم

                        دست ما در کف این رود به دنبال چه می گردد؟

                هیچ !!!

                     زندگی ، وزن نگاهی است که در خاطره ها می ماند

شاید این حسرت بیهوده که بر دل داری

                         شعله گرمی امید تو را، خواهد کشت

                                                زندگی درک همین اکنون است

                  زندگی شوق رسیدن به همان

فردایی است، که نخواهد آمد

                                 تو نه در دیروزی، و نه در فردایی

                                              ظرف امروز، پر از بودن توست

           شاید این خنده که امروز، دریغش کردی

                    آخرین فرصت همراهی با، امید است

                             زندگی یاد غریبی است که در سینه خاک

                    به جا می ماند



                    زندگی ، سبزترین آیه ، در اندیشه برگ

زندگی، خاطر دریایی یک قطره، در آرامش رود

زندگی، حس شکوفایی یک مزرعه، در باور بذر

زندگی، باور دریاست در اندیشه ماهی، در تنگ

زندگی، ترجمه روشن خاک است، در آیینه عشق

زندگی، فهم نفهمیدن هاست

زندگی، پنجره ای باز، به دنیای وجود

                        تا که این پنجره باز است، جهانی با ماست

                               آسمان، نور، خدا، عشق، سعادت با ماست

               فرصت بازی این پنجره را دریابیم

                      در نبندیم به نور، در نبندیم به آرامش پر مهر نسیم

                       پرده از ساحت دل برگیریم

                             رو به این پنجره، با شوق، سلامی بکنیم

زندگی، رسم پذیرایی از تقدیر است

                  وزن خوشبختی من، وزن رضایتمندی ست

                                زندگی، شاید شعر پدرم بود که خواند

چای مادر، که مرا گرم نمود

                           نان خواهر، که به ماهی ها داد

زندگی شاید آن لبخندی ست، که دریغش کردیم

زندگی زمزمه پاک حیات ست ، میان دو سکوت

زندگی ، خاطره آمدن و رفتن ماست

لحظه آمدن و رفتن ما ، تنهایی ست

                               من دلم می خواهد

                                                  قدر این خاطره را دریابیم

می شود لبريز از احساس شد

يک   شقايق   در ميان ياس شد

می شود    پرواز   را  آغاز کرد

عقده   دل   را به شادی باز کرد

ميشود    تا اوج   زيبايی   پريد

از شکوه عشق ايمان را چشيد

مهربانی   را به   عالم   ياد داد

درس شيرينی به صد فرهاد داد

می شود بی آرزو هم پر کشيد

موج موج تشنگی را سر کشيد

می شود دل را به دريا ها سپرد

تشنگی   را   تا ابد  از ياد برد

سلام دوستای خوب من

حالتون که خوب هست عشقاتون خوبن.

خوب خدارو شکر

یه خبر خیلی خوب دارم واستون

بعد از چهار ماه یا عشقم آشتی کردم.

امیدوارم هر چه زودتر بهش برسم.

واسمون دعا کنید تا موانع برطرف بشه.

دوستون دارم. مواظب خودتون باشید.

برام دعا هم کنید.

مثه خوابی...مثه رویا
مثه آرامش دریا
مثه آسمون آبی
آرومی وقتی که خوابی
مثه پروانه نجیبی
تو یه رویای عجیبی
مثه یاسای تو باغچه
مثه آینه روی طاقچه
مثه چشمه ی زلالی
انگاری خواب و خیالی.
.
.
.
 بي تو من موندم و رويا
خسته از تموم دنيا
يه دل تنگ شكسته
دو تا چشم خيس خسته
روزا تب دار شبا بيدار
يه تن خسته بيمار
مثه يه مرده سر دار
 از خودم از همه بيزار
له له لحظه ديدار
بينمون ديوارو ديوار

آشناهای غریب همیشه زیادند

آشناهایی که میایند و میروند

آشناهایی که برای ما آشنایند

ولی ما برای آنها...

نمیدانم واقعا چرا و چگونه میشود

که همه روزی

آشنای غریب میشوند

یکی هست ولی نیست

یکی نیست ولی هست

یکی میگوید هستم ولی نیست

یکی میگوید نیستم ولی هست

و در پایان همه بودنها و نبودنها

تازه متوجه میشوی

که:

یکی بود هیشکی نبود

این است دردی که درمانش را نمیدانند

و ما هم نمیدانیم

که آن یکی که هست کیست

و آن هیچکس کجاست

کاش میشد یافت

کاش میشد شکستنی نبود

کاش میشد زیر بار این همه بودن و نبودن

خرد نشد

و ما همچنان هستیم

پس تو هم باش

باش که دیگر یکی تنها نباشد
 

روزی همه فضابل و تباهی ها دور هم جمع شدند خسته تر و کسل تر از همیشه.

ناگهان ذکاوت ایستاد و گفت: بیایید یک بازی بکنیم؛.

مثلا" قایم باشک؛ همه از این پیشنهاد شاد شدند

دیوانگی فورا" فریاد زد من چشم می گذارم من چشم می گذارم.

و از آنجایی که هیچ کس نمی خواست به دنبال دیوانگی برود همه قبول کردند او چشم بگذارد و به دنبال آنها بگردد.

دیوانگی جلوی درختی رفت و چشمهایش را بست و شروع کرد به شمردن ....یک...دو...سه...چهار...

همه رفتند تا جایی پنهان شوند؛

لطافت خود را به شاخ ماه آویزان کرد؛

خیانت داخل انبوهی از زباله پنهان شد؛

اصالت در میان ابرها مخفی گشت؛

هوس به مرکز زمین رفت؛

دروغ گفت زیر سنگی می روم اما به ته دریا رفت؛

طمع داخل کیسه ای که دوخته بود مخفی شد.

و دیوانگی مشغول شمردن بود. هفتاد و نه...هشتاد...هشتاد و یک...

همه پنهان شده بودند به جز عشق که همواره مردد بود و نمیتوانست تصمیم بگیرد. و جای تعجب هم نیست چون همه می دانیم پنهان کردن عشق مشکل است.

در همین حال دیوانگی به پایان شمارش می رسید.

نود و ینج ...نود و شش...نود و هفت... هنگامیکه دیوانگی به صد رسید, عشق پرید و در بوته گل رز پنهان شد.

دیوانگی فریاد زد دارم میام دارم میام.

اولین کسی را که پیدا کرد تنبلی بود؛ زیراتنبلی، تنبلی اش آمده بود جایی پنهان شود و لطافت را یافت که به شاخ ماه آویزان بود.

دروغ ته چاه؛ هوس در مرکز زمین؛ یکی یکی همه را پیدا کرد جز عشق.

او از یافتن عشق ناامید شده بود.

حسادت در گوشهایش زمزمه کرد؛ تو فقط باید عشق را پیدا کنی و او پشت بوته گل رز است.

دیوانگی شاخه چنگک مانندی را از درخت کند و با شدت و هیجان زیاد ان را در بوته گل رز فرو کرد. و دوباره، تا با صدای ناله ای متوقف شد .

عشق از پشت بوته بیرون آمد با دستهایش صورت خود را پوشانده بود و از میان انگشتانش قطرات خون بیرون می زد.

شاخه ها به چشمان عشق فرو رفته بودند و او نمی توانست جایی را ببیند.

او کور شده بود.

دیوانگی گفت « من چه کردم؛ من چه کردم؛ چگونه می تواتم تو را درمان کنم.»

عشق یاسخ داد: تو نمی توانی مرا درمان کنی، اما اگر می خواهی کاری بکنی؛ راهنمای من شو.»

و اینگونه شد که از آن روز به بعد عشق کور است و دیوانگی همواره در کنار اوست.

به تو عادت کرده بودم

          ای به من نزدیک تر ازمن

                        ای حضور م از توتازه

                                     ای نگاهم از تو روشن

                                                   به تو عادت کرده بودم

                                                           مثل گلبرگی به شبنم

                                                  مثل عاشقی به غربت

                                     مثل مجروحی به مرهم

                       لحظه در لحظه عذابه

         لحظه های من بی تو

 تجربه کردن مرگه

        زندگی کردن بی تو

                        من که در گریزم از من

                                        به تو عادت کرده بودم

                                                 از سکوت و گریه شب

                                 به تو حجرت کرد بودم

                  با گل و سنگ و ستاره

                             از تو صحبت کرده بودم

                                                   خلوت خاطره هامو

                                                        با تو قسمت کرده بودم

                                    خونه لبریز سکوته

                   خونه از خاطر خالی

من پر از میل زوالم

                                               عشق من تو در چه حالی

باز هم من

غريبه اي تنها

تکه تکه هاي وجودم را بر دوش ميکشم

ميروم

به کجا؟!!

با تاروپودي خسته و سوخته

به کدامين سرزمين مي توان کوچ کرد

در کدامين وادي شانه هاي خسته و لرزانم تاب مياورد

کي ناي مردن بيابم؟!!

دلم سخت گرفته است

از من

از تو

از شب گريه ها

از من

از من

از من ...

از من نيز ميگذرد

اشک ميريزم

بي صدا

دلم براي رفتن پر ميکشد

سلام دوست جونای من.

حالتون که میدونم خیلی خوبه.

چه خبرا؟

من ۱ کمک لازم دارم.

میخوام رنگ درهای کمد دیواری اتاقمو عوض کنم. ولی نمیدونم چه رنگی؟

دیوارهای اتاقم هم میخوام رنگشون عوض کنم.

میشه لطفاً برام نظر بدید.

بوس تاکلی.

هميشه به من مي گفت زندگي وحشتناک است ولي يادش رفته بود که به من مي گفت تو زندگي من هستي روزي از روزها از او پرسيدم به چه اندازه مرا دوست داري گفت به اندازه خورشيد در اسمان نگاهي به اسمان انداختم ديدم که هوا باراني بود و خورشيدي در اسمان معلوم نبود شبي از شبها از او پرسيدم به چه اندازه مرا دوست داري گفت به اندازه ستاره هاي اسمان نگاهي به اسمان انداختم ديدم که هوا ابري بود وستاره اي در اسمان نبود خواستم براي از دست دادنش قطره اي اشک بريزم ولي حيف تمام اشکهايم را براي بدست اوردنش از دست داده بودم

سفری غریب داشتم توی چشمای قشنگت،سفری که بر نگشتم غرق شدم توی نگاهت،دل ساده ی ساده کوله بار سفرم بود،چشم تو مثل یه سایه همجا همسفرم بود،من همون لحظه اول آخر راهو میدیدم،تپش عشق و تو رگهام عاشقانه می چشیدم