برای داشتن یک زندگی خوب همین دو بیت رباعی خیام کافیه

"تا کی غم آن خورم که دارم یا نه
وین عمر به خوشدلی گذارم یا نه"
"پرکن قدح باده که معلومم نیست
کاین دم که فرو برم برآرم یا نه"

"تا کی غم آن خورم که دارم یا نه
وین عمر به خوشدلی گذارم یا نه"
"پرکن قدح باده که معلومم نیست
کاین دم که فرو برم برآرم یا نه"

نه بخاطر
یارانه احمدی نژاد،
نه بخاطر سبد کالای روحانی،
نه بخاطر خاطرات هاشمی،
نه…
22 بهمن را بخاطر شما آمدیم.
ساده و صمیمی بگویم؛
فقط به عشق خودت آمدیم.
آمدیم تا این لبخند از لبهایت پر نکشد.
آمدیم تا وقتی خواستی در برابر تهدید
دیگران، تهدید کنی و بگویی که تا آخرین نفس ایستاده ایم؛
خیالت راحت باشد که ما هستیم.
صلام آغای روهانی. بنده یک کم ثواد حستم که از مهظر شما چند ثؤال داشطم.
1-شما گفطید چرا دانشگاه ثاکط اصط و انطغاد داشطید. لتفاً بگویید چرا وغطی در دانشگاه هاظر شدید نگزاشطید طا دانشجویان با شما ثهبط کنند؟
2-شما به ما گفطید آنحایی که از طوافغ ژنو انطغاد می کنند کم ثواد حصطند. لففاً بگویید 20درسد بیشطر اصط یا 5 درسد؟
3-شما که با ثواد حصطید فرمایید برد برد یعنی حمه را ببرند و ما حیچ نبریم؟
4-شما که با ثواد حصطید بفرمایید پلمپ کردن باظرثان آژانص یعنی فعالیت نیروگاه های حصطه ای؟
5-شما که با ثباط حصطید بفرمایید داص را کلید باید طلفظ کنیم؟
6-شما با شعار اعطدال آمدید. لتفاً به ما بگویید یک طراظو برای نشان دادن اعطدال باید حر دو ترفش برابر باشند یا اینکه ثمط چپ آن پایین طر باشد؟

7-شما که گفطید از انطغاد اصطغبال می کنید به ما بگویید پث چرا طا انطغادی می شود ثریع فیلطر می کنید و می گویید کم ثواد اصط؟
8-شماکه با ثواد هصطید چرا با کم ثواد ها مناضره نکردید؟
9-شما که با ثباد حصطید بفرمایید آیا طاریخ ایران را متالعه کرده اید؟ از غرارداد طرکمنچای چیظی می دانید؟
10-شماکه با ثباط حصطید بفرمایید برداشطن تهریم ها یعنی تهریم شدن چندین شرکت بعد از طوافغ؟
11-شما که با ثباد حصطید بفرمایید عظط و شرف ملط یعنی دادن صبد کالا آن حم به این شکل بصیار تاصف بار؟
12-شما که اعطدال گرا حصطید بفرمایید صبد کالای جوانانی که بیکار حصطند و بیمه نیصطند کجاصط؟ نکند چون ثواد ندارند به ایشان صبد نمی دحید؟
پ,ن: یادآوری؛ احمدی نژاد به شریعتمداری بابت انتقاد از دولت جایزه داد اما اینجا هر روز برچسب می زنند...

باید هر از گاهی ببینیم و بشنویم و بخوانیم تا یادمان نرود ،
خاصیت دنیاست ،
سخت مشغولمان می کند تا راحت از یاد ببریم ،
گاهی آنقدر غرق زندگی و کار و پول و درس و خانواده و روزمرگی ها می شویم که مسیر و هدف و همراهان و آن هائی که کمک مان کرده اند را فراموش می کنیم ،
همان هائی که از چشم ما دور هستند اما از همه چیزشان برای ما گذشته اند ،
باید که گاهی برای خودمان تکرار کنیم...
گوشه از زندگی جانباز سرافراز ، محمد جعفری منش


























