╬═♥╬  یادگاری  ╬═♥╬

امروز دلم اندازه یک دنیا تنگه... خدااااا...

این بهار هم تمام شد

آخرین بهاری که با ۱۳ آغاز می شد

آخرین بهاری که نتوانستیم خوب آن را در آغوش بکشیم

آخرین بهاری که نتوانستیم در بدرقه ای و در سلامی خوب نگاهش کنیم

و عشق مان را نثارش کنیم

 آخرین بهار ۱۳۰۰ هم می رود تا

راهگشای اولین بهاری باشد که آغازش ۱۴۰۰ است

آخرین بهار ۱۳۰۰ را با امیدی برای بهترین ها

و تلاشی برای بهتر شدن ها بدرقه می کنیم ..

خداحافظ آخرین بهار ۱۳۰۰

در انتهای این آخرین‌ترینها

اینگونه برایتان آرزو می‌کنم

خدای بزرگ نصیبتان کند

هر آنچه از خوبی ها و عشق آرزو دارید....

سلام عزیزای من خوبین خوشین روزگار وفق مرادتون هست؟

براتون آرزو میکنم هر جای دنیا باشین حال دلاتون عالی باشه

کدوم دوستای مجازی من هنوزم هستن

۶ سال گذشته از آخرین پستم

امیدوارم همه تونو زیر این پست ببینم

خیلی وقتا دوستای مجازی هزار مرتبه بهتر از دوستای حقیقی هستن

دوستون دارم

آمـــــوخـــتــه ام کــه بــا پــول مـــیــشــود 

خــانــه خــریــد ولــی آشـــیــانــه نــه ...

رخـــتـــخــواب خـــریــد ولـــی خـــواب نــه . 

ســـاعــت خـــریــد ولــی زمــان نـــه . 

مـــی تـــوان مــقــامخـــریــد ولــی احـــتــرام نـــه.

مـــی تـــوان کــتـــاب خـــریـــد ولـــــی دانـــش نـــه. 

دارو خـــریــد ولــی ســـلامـــتــی نــــه.

خــــانــه خـــریـــد ولـــی زنـــدگــی نـــه.

و بـــالاخــره مـــی تـــوان قـــ❤ــلــب خـــریــد 

ولـــیعـــشــــ❤ـــــق نـــه .

آمـــوخــتــه ام کــه تـــنــها کــســی کـــه 

مــرا در زنــدگــی شـــاد مــی کــنـــد .

 کـــســیاســـت کـــه بــه مـــن مـــی گـــویــد : 

تـــو مـــرا شـــاد کــــردی ...

آمـــوخــتــه ام کــه پــول شـــخــصیــت نــمـــی خــرد ...

آمـــوخــتــه ام کــه هـــرگــز نــبــایــد 

بــه هــدیــه ای از طــرف کــودک نــه گـــفــت...

آمـــوخــتــه ام  مـــهــربــان بـــودن بــســیــار

 مــهــمــتـر از درســـت  تــر بــودن اســـت...

آمـــوخــتــه ام کــه ایــن عـــ❤ـــشـــق اســـت 

کــه زخـــمــهــا را شـــفــا مــی دهــد نــه زمــان...

آمـــوخــتــه ام کــه تــنــهــا اتــفـــاقــات کــوچــک روزانــه اســـت

 کـــه زنـــدگــی را تـــمــاشــایــی مــی کــنــد...

آمـــوخــتــه ام کــه هــمــیــشــه بــرای کـــســی کـــه بــه 

هـــیـــچ عــنــوان قــادر بـــه کــمــک کــردنـــش نــیــســتــم دعـــا کــنـــم ...

کــــوچــک کــه بــودیـــم چــه دل هـــای بــزرگـــی داشـــتیم

اکنـــون کــه بـــزرگـــیم چــه دلـــتنــگــیــم

کـــاش دلــهــامــو ن بـــه بــزرگــی بــچگــی بــود

کـــاش هــمان کـــودکــی بــودیــم کــه حــرفــهایــش را

از نــگـــاهــش مــی تــوان خــــوانــد

کــــاش بـــرای حـــرف زدن نـــیــازی بــه صــحبــت کــردن نـــداشـــتیـــم

کـــاش بـــــرای حـــــرف زدن فقـــــط نگـــــاه کـــــافی بـــــود

کـــاش قـــلــبها در چـــهــره بـــود

امـــا اکـــنون اگــر فــریــاد بــزنـــیم کـــسی نــمی فــهمــد

ودل خـــوش کـــرده ایــم کــه ســکــوت کــرده ایــم

ســـکــوت پـــر بـــهتـــر از فــریــاد تـــو خــالــیسـت

ســکــوتـــی کــه ســرشــار از نــا گــفته هـــاســت

نــا گــفتــه هــایـــی کـــه گـــفتــنــش یــک دردو نــگفتــنــش هــزاران درد دارد

دنـــیـــارو بــبیــن...

بــچــه کــه بــودیــــم هـــمــه چــشمــای خــیســـمـــونــو میــدیــدن

بـــزرگ شــدیــم هــیشــکی نـــمیــبیــنه

بــچــه بـــودیــم تــو جمــــع گــریــه میــکردیــم

بـــزرگ شــدیـــم تــو خـــلــوت

بـــچــه بــودیــم راحــت دلــمــون نــمی شــکســت

بـــزرگ شـــدیــم خــیلــی آســـون دلـــمـــون مــی شــکــنــــه

بــــچــه بــودیــم اگــه دلــمــون مــی شــکــست 

بــا یــه آبــنبــات دلــمونــو بــدســت مــی آوردن

بــزرگ کــه شدیــم وقــتی دلــمــون رو شــکســتن

 بــا هیــچ چــیز دیــگــه نــمــی شــه درســـتــش کـــرد

فـــقــط جــای شــکســتگــیش روی دل مــیمــونــه

 بــا هـــیچ آبــنبــاتــی درســت نــمی شــه

بــچــه بــودیــم هــمـــه رو 10 تــا دوســـت داشـــتیــم

بـــزرگ کــه شـــدیم قـــضاوت هــــای درست و غـــلط بــاعث شــد

 که انــدازه دوســــت داشـــتــنــمــون تــغیــیر کــنه

 کـــاش هـــنوزم هــمه رو بــه انــدازه هــمــون بچـــگــی 10 تــا دوســت داشــتیــم

بــچـــه کــه بــودیــم اگــه بــا کــســی دعــوا مــیکردیـــــم

 1 ســاعــت بــعد از یــادمــون مــیــرفـــت

بـــزرگ کــه شـــدیــم گــاهــی دعــواهــامــون 

ســالــهــا تـــو یــادمـــون مــونـــده وآشـــتــی هــم  نــمـی کــنــیم

بـــچــه کــه بـــودیــم بــزرگـــتریـــن آرزومـــون داشــتــن کــوچـــکــتـــریــن چـــیـــز بــود

بـــزرگ کــه شـــدیـــم کـوچــکـــتریـــن آرزو مـــون بــــزرگـــتریــن چـــــیزه

بــچــه کـــه بـــودیـم آرزومـــون بـــزرگ شــدن بـــــود

بـــزرگ کـــه شـــدیـم حـــســرت بــرگشتن به بچگی رو داریم

بـــچه کـــه بــودیــم تـــو بـــازی هـــامــون

 هــمـــش ادای بـــزرگ تـــرهـــا رو در مـــی آوردیـــم

بزرگ که شــــدیـــم همـــش تـــو خــیــالــمــون

 بـــر مـــیگردیـــم بــه بــچــگــی

بــــچـــه بــودیـــم دل درد هـــا را بـــه هـــزار نـــالــه 

مــی گـــفــتــیــم هــمه مـــی فــهــمــیـدنــد

بــــزرگ شـــده ایـــم درد دل را بــــه صـــد زبـــان

 بـــه کــســی مــی گــویــــیم ....هیــــــچ کــس نــمــی فــهــمــد

بـــچــه کـــه بــودیــم دوســتــیــامــون تــــا نــداشــت

بزرگ کــــه شـدیـــم هــمه دوســـــتیــامون تـــا داره

بـــچــه کــه بـــودیــم بــچــه بــودیــــم

بـــزرگ کـــه شــدیــم بـــزرگ نـــشــدیــم هــیــچ .......

دیــــگـــه هــمــون بــچــه هــم نــیــســتــیـم.....

دخــــتر گــوشــه ی پیـــراهـــن مـــادر را کـــشید

 و گــفــت:  مــامــان کـــی بـــرام کـــاپــشن مـــی خـــری؟

 گــوشــه ی پــیراهــن  مــادر را کــشیــد و

 گــفــت: مـــامــان داره بـــرف میـــاد

 بــریــم کــاپشــن بـــخریــم ؟!

کــه در شــبهــای ســرد زمــستــان، 

تــنهــا هـــمراهــش انــدوه و ســرمــاســت...

کـــودکــی کــه لنــگه کفــشــش را امـــواج از او گرفتـــه بــود

روی ســاحــل نوشـــت :

"دریـــــا دزد اســـــــت"

مـــردی کـــه از دریــــا مـــاهـــی گـــرفتـــه بــــود

روی مــــاســـه هـــا نــوشـــت :

"دریــــا ســـــخاوتمـــند تـــرین سفـــره هستــــی اســـت"

مـــوج امــــد و جـــمــــلات را بــا خــود شــســت

و تـــــنهــا ایــن پـــیام بـــاقـــی مــانــد :

"حـــرف هـــای دیــــگـــران را در وســعـــت خــویــش حــل کـــن تــا دریـــــا بــمانـــی"

 گـــــــاهی وقـــــت ها نــــفر اول شده ای

 اما به جایــــــگاه دیــگران حســـــرت میــخوری 

گـــــــاهی وقـــــت ها بخــــاطر جــــایی که هـــستی باید شـــــاد باشـــی

 گـــــــاهی وقـــــت ها متــــوجه جــــایی که ایســـتاده ای نیــــستی 

گـــــــاهی وقـــــت ها نـــــگاه دیــــگران بـــرایت

 مهــــم تـــر از نـــــگاه خـــودت به زنــــدگی میــشـــود

گـــــــاهی وقـــــت ها صــــــدای دیگـــــران

 نمیگـــــذارد آنچه را که بـــــاید بشنـــــوی

گــــــاهی وقـــــت ها می بــــازی

 امــــا شـــــاید به هـــــدف نزدیک تر شــــده بــــاشــی

گــــــاهی وقـــــت ها داشــــته هــــایت

 بیـــــشتر از ادعـــــایی است که بـــرنده هــــا دارند

گــــــاهی وقـــــت ها لـــــازم اســـت

 هــر جــا که هســـتی از خــــودت راضـــی بــاشـــی........

مــا آدم ها وقتــــی بچـــه هســـتیم میگن بچــــه ست.... 

وقتــــی نوجوان هستــــیم میـگن نـــوجوونه نمــــیفهمه !

وقتــــی جـــوان هستــــیم میـگن جــوونه و خـــامه! نمــــیفهمه !

وقتــــی بزرگ میــشیم میـــگن داره پیــر میــشه نمــــیفهمه !

وقتــــی که پیـــر هستــــیم میـــگن پیـــره حالـــیش نیـــست نمــــیفهمه !

فقـــط موقــعی که می میــریم مـــیان سر قبــــرمونو مـــــیـگن :

   عجـــب انــسان فهـــمیده ای بـــود..... 

 روزگــــاری بود برای ســـــلام کردن 

 ما نــــــسل بوســـــه های خیابـــــــانی هستیم 

نـــــــسل خوابــــــیدن با اس ام اس..

نســــــل درد و دل با غریـــــــبه های مـــــــجازی..

نســـــــل ترس از رقــــــص نور ماشـــــین پلیس..

نســــــل سوخته...

نســـــل من...

نســـــــل تو...

یـــــــادمان باشد هنگامی که دوباره به جهـــــــنم رفتیم

بین عــذاب هایــــمان مـــــدام بگوییم :

یــــــــادش بخیـــــــر .... دنیــــــای ما هم همینــــــطور بود

 ماهــــیان از تلاطم دریـــــا به خـــــدا شــــکایت بردند 

و چون دریــــــا آرام شد خود را اســــیر تور صـــــیاد یافتند

تلاطــــــم های زنـــدگی حکمتــــی از خــــداوند است

پس از خــــدا بخواهیم دلمــــــان آرام باشد

      نه دریـــــای دور و برمان.....

  آخر پــــایــیز شــــد و همــــه دم مـــــیزنند   

 از شــــمردن جـــوجـــه ها....

 امـــا تو بشمـــــار....

  تــــعداد دل هــــایی را که به دســـت آورده ای….!

 بــــشمار....

  تعداد لبــــخندهـــایی که بر لـــب دوستـــانت نـــشانده ای…!

 بــــشمار...

 تعداد اشــــک هایی که از سر شـــوق و یا غــــم ریخته ای…!

 فـــصل زردی بود اما تــــو چقدر ســـبز بودی

 نگران جـــوجـــه ها هم نـــباش آن ها را بعدا با هم میــــشماریم

 ودر آخــــر

 ” امــــــــید وارم همه ی لـــحظه های پایانـــی پاییــــزت 

"پر از خـــش خــــش آرزو های قــــشنگ 

خــــــودت بــــاش!

به اعتـــماد هیچ شانه ای اشــــک نریز...

به اعتبار هر اشــــکی هم شانه نبــــاش..

آدمـــــی به خودی خود نمـــی افتد و اگر بیفــــتد...

از همــــان سمــــتی می افــــتد که تکیـــه کرده اســـت.

دنیــــا برای مردم دنیــــاست، دل نبنــــد..

گاهــــی نه گریه آرامــــت میکـــــند و 

نه فریاد آرامـــــت میکند و نه 

آنجاســــت که با چشمـــــانی خیس

كـــــــاش رویاهایمان روزی حقیـــــقت می شـــــدند

تنگنای سیــــنه ها دشــــت محبت می شـــــدند

ســــــادگی مـــــــهر و وفا قانون انسان بودن اســـــــت

كــــــاش قانون هایـــــمان یكدم رعایت می شــــدند

اشكـــــهای همدلــــی از روی مكر اســـــــت و فریـــب

كـــــــاش روزی چشمــــــهامان با صداقت می شـــــدند

گــــــاهی از غــــم می شود ویـــــران دلم

كـــــــاش بین قلبـــــــها غصه ها مردانه قسمت می شـــدند

كـــــــاش مي شد سرزمين عشــ❤ـق را در ميان گام ها تقســـــيم كرد

       كـــــاش مي شد با دو چشم عاطفه قلــــ❤ــب سرد آسمان را نــــاز كرد

        كــــــاش مي شد با پـــــــري از برگ ياس تا طلوع سرخ گل پـــــــرواز كرد

 كـــــــاش مي شد با خزان قـــــ❤ــلب ها مثل دشمن عاشـــ❤ـــقانه جنگ كرد

 كـــــــاش مي شد مثل يك حس لطيــــــف لابه لاي آســــ❤ــــمان پرنور شد

 كـــــــاش مي شد از ميا ن ژاله ها جرعـــــــه اي از مهر با نـــــــي را چشيد

                             در جــــــــواب خوبـــــــها جان هديه داد سختــــي و نا مهربانـــــــي را شنيد

خدایـــــــــــــــا …!

 گاهی که دلـــــم از این و آن و زمین و زمان می گیــــــــــرد ،

 نگاهم را به سوی تو و آسمـان می گیــــــــرم ،

 و آنـقـدر با تــــــــــــو درد دل می کنـم

 تا کم کم چشـــــــــم هایم با ابـرهای بارانیـــــــت همراهی می کنند

 و قلبـــم سبک می شود آنــوقــت تو می آیی و تــــــمـــــــــام

 فضای دلــــــــــم را پر می کنی

و مـــــن دیـــــــگــــر آرام می شــــــوم

و احساس می کنم هیچ چیز نمی تواند مرا از پای دربیـــــــــاورد

با هـــــــــم و همــــــــراه هـــــــــم باشیم!!!

آنـــــــگاه که غرور کســــــی را لــــــــه می کنـــــــــی

 آنــــــــــگاه گه کـــــــاخ آرزوهای  کسی را ویران می کنـــــــــــی

 آنـــــــــگاه که شمع امیـــــــد کسی را خـــــــــــاموش می کنــــــــــی

 آنـــــــــــگاه که بنده ای را نــــادیده می انــــــــــگاری

 آنـــــــــگاه که حتی گوشت را می بنــــــــدی تا صدای خرد شدن

 غرورش را نشنـــــــــــــــوی

 آنـــــــــــگاه که خدا را می بیــــــــنی و بنده خدا را نادیـــــــــــده می گیــــــری

 می خـــــــواهم بدانـــــــــم

 دستــــــانت را به ســـــوی کدام آســــــمان دراز می کـــــــنی

 تا بـــــــرای خوشــــــــــبختی خودت  دعــــــا کنـــــــــی؟

دل ســــــپرده ام به تقدیرم مــــــــــرا ناباورانه از خویــــــــــش دزدیدند

 در مســــــیری بی هـــــــــدف راهــــــــــی کردند

  در راه چشمانم بســــــــته بود به آخر راه رسیده بـــــــــودم

 امـــــــــــا......

  خیلی دیــــــــــر باور کردم که:انســـــــان ها در پشـــــــتت نگاه های

 مهربانشان دســـــــتانی پر از نیرنــــــــگ دارند.

اگر مــــــهربان باشیـــــد آدم ها شمــــــا را به خودشیریــــــــنی متهم می کنند

  اما شـــــــما هم چنان مـــــــهربان بمانــــــیداگر روراســــــت باشید

  آدم هـــــــا قصد فریب شـــما را خواهنـــــــــد کرد

 با این وجود شـــــما چون آب زلال و پاکـــــــ بمانیــــــــد

 اگــــــــــر برای زندگی بهتر تلاش کنیـــــــــد به شما برچســــــب حریص می زنند

  اما شمـــــــــــا سخت کوشــــــانه به جلو قـــــــدم بردارید

 اگــــــــر به دیگــــــــران امیــــــــد ارزانی کنیـــــد

 شــــــما را خــــــــوش خیـــــــــتال می نامنــــد

 امـــــــا شما همچون فانــــــــوس به دل های ناامیــــــد نور بتابــــــــــید

 اگر به شــــــــادی و آرامـــــــش برسیددیــــــــگران به شــــــما حســـادت می ورزند

 با این وجود شـــــــادمانی و کنـــــــید و آن ها را فراموش کنـــــید

 خوبـــــــی های امروزتـــــــــان را فراموش می کننــــد امـــــا شما هم چـــنان

 خوبـــــــــــی کنید و خوب بمـــــــــانید.

کودکی اندیشید که خدا چه می خورد؟

 چه می پوشد؟ و در کجا زندگی می کند؟

 ندایی آمد که:

 او غم بندگانش را می  خورد

 گناهانشان را می پوشد

 و  در قاب شکسته آن ها جای دارد

قصه از حنجره ایست که گره خورده به بغض

 یک طرف خاطره ها٬ یک طرف فاصله ها

 در همه آوازها حرف آخر زیباست

 آخرین حرف تو چیست؟

 تا به آن تکیه کنم.

 حرف من دیدن پرواز تو در فرداهاست...

آری از پــــشت کـــوه آمده ام

 چـــــه مــــی دانستم این ور کـــــوه باید بــرای ثــــروت حـــرام خــورد؟

 برای عشــــــق خیــــانت کرد٬ برای خـــوب دیده شـــدن دیـــگری را بد نـــشان داد!

 بــــرای به عــــرش رســیدن٬ دیـــگری را بــه فــــرش کشاند!

 وقتـــی  هـــم با تمـــام ســـــادگی دلیلش را می پرســـم

 مـــــی گویــند: از پـــشت کـــوه آمــده!

 تــرجیح می دهــم به پشـــت کــــــوه برگردم و تنهــــا دغـــدغــه ام ســـالم برگرداندن

 گوســفــندان از دست گرگ ها بـــــاشد!

 تــا ایـــن که این ور کوه باشم و گــــــــرگـــ....

روزگـــــار کودکـــی یــادش بخیـــــر

 یـــاد شـــب هــای خـــوش و شــادش بخیـــــر

 زندگـــی مثل سلامـــی ســاده بود

 زندگـــی صبــح و شــامی ســـاده بود

 ســفره نـــان و پنــــیری داشتیـــم

 در نــداری چشــم ســیری داشـــتیم

 وقت بخشــــش دســت ما لــــرزش نداشــت

 مــال دنـــیا این قــــدر ارزش نداشــت

 آدمــــا تــــاب و تــحمل داشــتند

 بر خـــــــدا خیلی توکــل داشــتند....

اگه قرار باـشـــه ظرف بیـــــستو چهار ساعت دنیـــــا به پایــــان برسه

 تمام خـــطوط تلفــــن٬تــــالارهای گفـــت و گو

 و ایــــــمیل ها اشغــــال می شــه.

 همـــه جـــا پر می شه از اینـــــکه:

 رنــــجوندمت پشـــــــــیمونم منو ببـــخش

 تو را عاشـــــــقانه می پرســـتم  مواظب خـــــودت باش.

 امـــــا بین این همـــه پیام یکی تکون دهـــــده تره؟!

 همیشه عاشــــقت بــــودم ولی هیــــچ وقت بــهت نگفتم!!!

 پس عشـــــق و محـــــبت را تـــــقدیم آنـــــکس که دوســــــتش داریم کــنیم.

 شــــــاید که دیـــــگر فردایـــی نـــباشد!

 کاش می شد بار دیگر سرنوشت را از سر نوشت

 کاش می شد هرچه هست٬بر دفتر خوبی نوشت

 کاش می شد از قلم هایی که بر عالم رواست٬

 با "محبت" با "وفا" با"مهربانی ها" نوشت

 کاش می شد اشتباه هرگز نبودش

 در جهان داستان زندگانی

 بی غلط حتی نوشت.

 کاش دل ها از ازل مهمور حسرت ها نبود

 کاین همه ای کاش ها بر

 دفتر دل ها نوشت.

من در کشوری زندگی می کنم که :

 دویدن سهم کسانی ست که هرگز نمی رسند

 و رسیدن سهم کسانی ست که هرگز نمی روند

 ارزش مردگانش چندین برابر زندگانش است

 در سرزمین من :

 مردمانش با نفرت بیشتری به بوسیدن دو عاشق

 نگاه می کنند تا صحنه ی اعدام

 یـــــــــک انســـــان.

 در سرزمین من.... 

زندگی شوق رسیدن به همان فردایی ست

که نخواهد آمد.

 تو نهدر دیروزی و نه در فردایی

 ظرف امروز پر از بودن توست...

زندگی را دریاب...

گذشت زمان بر آن هایی  که منتظر می مانند بسیار کند

 بر آن هایی که می هراسند بسیار تند

 بر آن هایی که زانوی غم در بغل می گیرند٬ بسیار طولانی

 بر آن هایی که سرخوشی می گذرانند٬بسیار کوتنه است

 اما بر آن ها که عشق می ورزند٬

 زمان را آغاز و پایانی نیست.

همیشه سعی کن لبخند بر لبانت

 عشق در قلبت لطف در نگاهت

 محبت در چهره اتبخشش در رفتارت

 و حق در زبانت جاری باشد و بس

خودت باش و خودت را آنگونه که هستی دوست بدار

 حتی اگر مجبور باشی برای خود بودن بهای سنگینی بپردازی

 این بها را بپرداز و خودت باش

 با طلوع هر صبح فکر کن تازه به دنیا آمدی

 مهربان باش و دوست بدار

 شاید فردایی نباشد

در و دیوار دنیا رنگی ست.... رنگ عشق

 خدا جهان را رنگ کرده است.... رنگ عشق

 و این رنگ همیشه تازه است و خشک نمی شود

 از هر طرف که بگذری لباست به گوشه ای خواهد گرفت

 و رنگی خواهد شد

 اما کاش چندان هم محتاط نباشی...

 شاد باش و بی پروا بگذر

 که خدا کسی را دوست دارد که لباسش رنگی تر است.

بزرگترین غم ها همیشه پشت خنده های دروغین گم می شود

 زیباترین احساس ها همواره با توقعات بیجا اشتباه می شود

 در زمانه ای که بر لب ها مهر سکوت خورده٬

 شادی ها حتی واقعی ترینشان بوی غم می دهد

 هستند کسانی که با حرف هایشان احساس های فراموش شده را

 بیدار می کنند.

 کسانی که به معصومیت اعتقاد دارند

 به عشقی که مثل باد در دل گندم می پیچد

 و آن را می لرزاند٬٬٬٬ اعتقاد دارند...

خوشبختی ما در سه جمله است:

 تجربه از دیروز٬ استفاده از امروز٬ امید به فردا

 اما با سه جمله دیگر زندگیمان را خراب می کنیم:

 حرف دیروز٬ اتلاف امروز٬ ترس از فردا

همیشه سعی کنید دلیل شادی کسی باشید

 نه قسمتی از شادیش

 همیشه سعی کنید قسمتی از غم کسی باشید

 نه دلیل غمش

  خداوندا دستانم خالی اند  و دلم غرق در آرزوهاست

 یا به قدرت بی کرانت دستانم را توانا گردان

 یا دلم را از آرزوهای دست نیافتنی خالی کن

وقتی خدا بهت میگه باشه چیزی رو که می خوای بهت می ده

 وقتی میگه صبر کن چیز بهتری رو بهت میده

 وقتی میگه نه داره بهترین چیز رو برات آماده می کنه

مرگ از زندگی می پرسه :

 چرا  من تلخم و تو شیرین؟

زندگی در پاسخ گفت: چون من دروغم و تو حقیقت.

 و حقیقت همیشه تلخ است...

یادمون نره :

 چه امروز خوبی داشته باشیم چه روز بدی داشته باشیم

 چه فردا در این دنیا باشیم چه نباشیم

 باز هم فردا خورشید طلوع خواهد کرد و دنیا ادامه خواهد داشت

 پس سعی کنیم

 از زندگی و از امروزمان به بهترین نحو و به درستی

 استفاده کنیم و قدر لحظه ها را بدانیم

 و همدیگر را دوست داشته باشیم که عمر خیلی کوتاه تر از آن است

 که فکر می کنیم و زندگی بدون ما هم چنان

 ادامــــــــــــــــه دارد...

یادمون باشه که هیچ کس را امیدوار نکنیم و بعد یکدفعه

 رهاش کنیم چون خرد میشه ٬ میشکنه و داغون میشه!

 یادمون باشه قولی را که به کسی میدیم عمل کنیم و بدقولی نکنیم

 چون چشمش به شماست تا قولتان را و وعده ای را که دادید

 عمل کنید.

 یادمون باشه که هیچ کس را زیاد چشم انتظار نگذاریم

 چون امکان داره نتونه زیاد طاقت بیاره!

 یادمون باشه که اگر کسی دوستمون داشت 

 بهش نگیم برو نمی خوام ببینمت

 چون زندگی را ازش می گیریم....