کلبه احساس من

سی و چهارسال پیش:

یکم بهمن ماه پنجاه وهشت***1358/11/1

سی و چهارسال پیش:

بیست ویک ژانویه هزارو ونهصد و هشتاد***1980/1/21

سی و پنج سال پیش:

سوم ربیع الاول هزاروچهارصد***1400/3/3

ساعت یک بامداد

              من آمدم...

                  یک نوزاد....

                       یک موجود ضعیف...

                               همین و دیگر هیچ...

وامروز هم، بدون آنانی که تبریک هاشان به من معنای بودن بخشید، باز هم هیچم، واقعاً هیچم...

سالهاست نردبان صعود و پل عبورتان شده ام...

اما هنوزهم نمی فهمم:

           انداختن نردبان و شکستن پل را...

                              ... پس ازصعود و عبورتان...

سرد است،

    سخت سرد است.

                   کلام...

                      نگاه...

                   و حتی محبت،

                   مردمان متوهم این دیار...

سردتر از «سیه باد»

این بیشه......

عجز مرا که دیده ای،

              راست بگو

                   خندیده ای؟؟؟؟

               حتماً به یاد آورده ای:

                                غرورم را...

                                     طغیانم را...

                                         سرکشی ام....

صبح تا شب،

          شب تا سحر،

                  رج به رج

                       بافته ام خیال با تو بودن را....

..... افسوس که هرگز،

                    تن پوش من نشد،

                            این بافته لحظه های سوخته ام....

در پس سالها...

         هنوز هم دلتنگ تو مي شوم،

                          تويي كه لبخندت،

                                         قامتت

                                    وحتي دعايت،

  بر طاقچه و ديوار خانه، مرهم زخم دلمان است.

            دلتنگ تو مي شوم...

                  هر چند سوار بر ارابه زمان به تو مي رسم،

                                                  به روزهاي رفتنت،

                                                      به موهاي سپيدت.

به تو مي رسم و تجربه مي كنم تو را،

در نا فرماني هاي پسرم....

مانده ام كه ضرب المثل:

                  « كوه به كوه نميرسد، اما آدم به آدم ميرسد»

                                                          دروغ بود،

                                                             يا ما كوه بوديم....

                                                                  شايد هم آدم.........

           يا فراتر از توان خويش،

                               نامم را زدودي...

اي مانده بر مسلك مهر در تدبير

                              با ريشه ام،

                                         با انديشه ام

                                                   چه مي كني؟؟؟

گفته بودی:

 تا بی نهایت، بی نهایت دوستت دارم...

تازه فهمیدم:

              بی نهایت چه نزدیک.....

                                  چه زود....

                                         چه....

يكبار هم بگو:

«دوستت دارم»

آسمان را گفته ام به زمين نيايد...

من وتو مثل دو تا رود موازی بودیم،

من که مرداب شدم،

کاش تو دریا بشوی...

از خنده های نذری سهم غریبه ها،

در ظرف من،

منی که همین جایی ام بریز...

    «دوستت دارم»

اما گفتم.

گفتم:

-         دسته كليدت يادت نرود.

-         پله ها ليزند.

-         بايد مراقب باشي.

-         صبر كن تا چراغ قرمز

سبز شود.....

هر مرد برای عاشق شدن

به چند دقیقه احتیاج دارد

و برای فراموش کردن

به چندین قرن!

وقتی می شنوم که مردان

چه مشتاقانه از تو سخن می گویند

و زنان

چه پر کینه،

به زیبائی ات پی می برم!

باران که می آید

گوش به زنگ صدای تو

تکه تکه ترانه ها را کنار هم می چینم

وهمیشه به این حقیقت تلخ می رسم که:

تو هم با من نبودی!

زندگی یک بازی دردآور است،

زندگی یک اول بی آخر است،

زندگی کردیم، اما باختیم،

کاخ خود را روی دریا ساختیم،

لمس باید کرد این اندوه را،

برکمر باید کشید این کوه را،

زندگی را با همین غم ها خوش است،

با همین بیش و همین کم ها خوش است،

باختیم وهیچ شاکی نیستیم،

بر زمین خوردیم وخاکی نیستیم....

فرق نمي كند

گودال آبي كوچك باشي،

يا دريايي بي كران.

زلال باشي،

آسمان در تو پيداست...

شايد هم نيست...

وتنها، خستگی از اعتمادهای شکسته است..

اين روزها من از نهایت شب حرف می زنم...
از نهایت تاریکی...
پس اگر به خانه من آمدی برای من،ای مهربان چراغ بیار و یک دریچه که از آن به ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم..............
اين روزها بسيار انديشيده ام كه گناهم چه بود؟؟؟؟؟

وتنها به يك جواب رسيده ام:

بـــــــــد نبودم ….
ولی دیگه توبه کردم....

شايد هم نه، اين توبه از آغاز شكستني است...

من نميتوانم...

اين روزها تنها يك خيال....

روزی اگر نبودم
تنها آرزوی من این است..
آهسته زیر لب بگویند یادش بخیر..................
براستي ميگويند؟؟؟؟؟

بدانند،
روزی تن هاشان
دسته ای در دستان
تبر به دوشان
خواهد شد
مثل من،
شاید، هرگز
دل تنگ باران
نشوند .

و بوسیدنت موکول شده

به تمامی روزهای نیامده...

حالا که هر چه دریا و اقیانوس بود

از نقشه جهان پاک کردی

مبادا غرق شوم در رویایت...

باید اسمم را

در کتاب گینس ثبت کنم

تا همه بدانند

- یک نفر

با سنگین ترین بار دلتنگی

روی شانه هایش -

تو را دوست میداشت

هواي تو؛ از دود سيگارم هم مضر تر است...

دود سيگار به سرفه‌ام مي‌اندازد، هواي تو به گريه ام !!!

بى آنكه بدانى دلم است كه تنها مانده...

دستهايم،دوتايند!!!!

هر جایی كه میخواهی برو
هر آنچه كه میخواهی باش
چون فقط یك بار زندگی می كنی
و فقط یك شانس داری
برای انجام آنچه میخواهی

بعضی وقت ها …
چنان کیشت می کنند …
که سالهای سال مات می مانی …
و اون وقته که....

میروی ودلشاد باش که مبارک رفتنی است،

اگر در این میان ایام تیره دلت کرد فقط  باخودت زمزمه کن:

من یک مهاجرم و لاجرم همواره دل‌کنده؛

عادت کرده‌ام به جاگذاشتن و جاگذاشته شدن

و می‌دانم که راه حل نهایی‌ام در تنگناهای زندگی

همواره رفتن خواهد بود،

نه ماندن   ...

❤
نگران فردایت مباش
خدای دیروز و امروزت
فردا هم هست !

مبارکت باد وایام به کام...

❤

دوستانت به انتظارند............