شـبـ بیـداریـ هایـ یکـ سوزنـ بانـ

یادداشت زیر به قلم من با عنوان «زور، تانک و اجبار دیگر اثر ندارد» در وب سایت نیمروز منتشر شده. اینجا:

«دهکده جهانی واقعیت پیدا کرده است، چه بخواهیم و چه نخواهیم، و ماهواره ها مرزهای جغرافیایی را انکار کرده اند... این همان دهکده ای است که در آن مردمان را به یک صورتِ واحد قالب می زنند و هیچ کس نمی تواند از قبول مقتضیات تمدن تکنولوژیک سر باز زند. این همان دهکده ای است که بر سر ساکنانش آنتن هایی روییده است که یکصد و پنجاه کانال ماهواره ها را مستقیماً دریافت می کنند. این همان دهکده ای است که در آن روبوت ها عاشق یکدیگر می شوند... این همان دهکده ای است که در تلویزیون هایش دختران شش ساله را آموزش جنسی می دهند... این همان دهکده ای است که در آن دویست و چهل و شش نوع تجاوز جنسی رواج دارد...»

عجیب است اما این حرف ها را بیش از بیست سال پیش سید مرتضی آوینی گفت. یعنی آن زمان هایی که ویدئو قاچاق بود! آن زمانی که «شبیخون فرهنگی» به استهزا کشیده می شد و تئوری توهم توطئه دهان به دهان خیلی ها می شد. آن روزها ناظر تیزبینی مثل آوینی این روزهای ما را دیده بود و نه تنها تمام واقعیت توطئه و خطر را شفاف بیان می کرد، بلکه ظرفیت های درون زای هویت خودمان را هم گوشزد می کرد تا خودباخته نشویم:

« اما عجیب اینجاست که باز هم این همان دهکده ای است که در زیر آسمانش بسیجیان در رَمل های فکه زیسته اند، همان دهکده جهانی که در نیمه شب هایش ماه، هم بر کازینوهای « لاس وِگاس » تابیده است و هم بر حسینیه «دوکوهه» و گورهایی که در آن بسیجیان از خوف خدا و عشق او می گریسته اند. دنیای عجیبی است، نه؟»

ماجرای ما و ماهواره جدید نیست. اما عده ای دوست دارند این داستان مثل ذهن خیلی از مسئولان فرهنگیِ مرتبط با این موضوع همچنان دست نخورده باقی بماند. و این به دوره و دولت خاصی محدود نیست. هر کسی می آید و لگدی به آن می زند. البته گاهی اتفاق می افتد که مسئولینی از سر بی دغدغه گی ماجرا را رها می کنند، اما امان از آن وقتی که مدیرانی دغدغه ­مند که اطراف قضیه را نمی دانند و ابتدا و انتهایش را ندیده اند بخواهند یک شبه مشکل ماهواره را حل کنند. آن وقت است که یک روز با هلی کوپتر نیروها را هلی برن می کنند به خانه های مردم تا دیش ها را خم کنند و ببرند و یک روز هم همه خبرگزاری ها را دعوت می کنند تا جلوی آنها با تانک از روی ماهواره هایی که از مردم گرفته اند رد شوند و آنها هم خبرش را کار کنند تا بتوانند بهتر به مسئولین بالای سرشان بیلان (گزارش کار) بدهند.

بله بیلان! آمار، عدد و رقم و... . بلای جان کارهای فرهنگی جمهوری اسلامی!

از آن روزی که در نمایشگاهی نماد شبکه های اجتماعی را به صورت جمرات ساختند و مسئولین می آمدند و آنها را با سنگ می زدند، دیگر این تصاویر برایم عجیب نیست.

این تصاویر اصلا برایم عجیب نیست. این تصاویر یک نماد تمام عیار از سیاست های فرهنگی سی ساله جمهوری اسلامی است. این یک حقیقت مجسم از بیشتر کارهای فرهنگی این سی سال بعد از انقلاب است. کارهایی که تخم ترس می کارند و نفرت درو می کنند. و خدا رحمت کند سعدی را که فرمود: گر تو قرآن بر این نمط خوانی / ببری رونق مسلمانی

اگر از اقدامات سلبی بگذریم در این سی ساله نگاه فرهنگی مسئولین ما همین بوده: «نگاه عمرانی و آرمانی». هرگاه حرف از کار فرهنگی شده مسئولان کاری جز ارائه عدد و رقم نداشتند. خیلی که به خودشان فشار آورده اند از همین کارهای نمادین تانک و رمی جمرات کرده اند و عکس هایشان را گرفته اند و... .

مقابله فرهنگی و رسانه ای این چندساله مسئولین با ماهواره نیز در این کارها خلاصه شد:

- یا برنامه هایشان را در «خنده بازار» های مختلف به شیوه های ابتدایی و سطحی و سخیف تر از سطح رسانه ملی به تمسخر گرفته اند

- یا در سیما یا شبکه نمایش خانگی به ناشیانه ترین شیوه های ممکن از روی برنامه های آنها کپی کرده اند و آن قدر در این تقلید بچه گانه پیش رفتند که آسیب های همان برنامه ماهواره ای را هم تکرار کردند

- و آخر اینکه در برنامه های گفتگو محور با حضور کارشناسان نه چندان رسانه ای تحلیل های آسیب شناسانه ارائه دادند و انتظار داشتند که با بیان این آسیب ها -البته اگر مخاطبان ماهواره آنها را می دیدند- آنهایی که به دلیل جذابیت برنامه ها مشتری ماهواره شدند دیگر سراغ ماهواره نروند!

و هیچکس در این سازمان عریض و طویل پیدا نمی شود تا مولفه های جذابیت ماهواره در بیاورد و بر اساس آن برنامه سازی کند. هیچکس نمی آید از رفتارسازی این برنامه ها الگوبرداری کند و برنامه ای مانند آنها بسازد. نه مدیران، نه کارشناسان، نه تهیه کنندگان بساز و بنداز!

در واقع «روش‌هایی که برای ایجاد باور مخاطب در صدا و سیما استفاده می‌شود برای گرفتن باور از مخاطب است صحنه را به صورت کاملا مصنوعی می چینند، دو تا عکس بی‌ارتباط با موضوع گزارش و فقط این باور را در مخاطب ایجاد می‌کند که همه چیز مصنوعی است در تصویر می‌بینیم! میکروفون را مثل بستنی رو به روی مصاحبه شونده می‌گیرند و شروع می‌کنند به پرسیدن شعارهایی کاملا کلیشه‌ای و مصاحبه شونده نیز که این مصاحبه را مثل سنت‌ الهی می‌پندارد شروع می‌کند به بیان جواب‌هایی کلیشه‌ای تر از آنها!»

خلاصه اینکه در این بین آنچه ما را از خطرات ماهواره در امان می دارد نه تانک است و نه هلی کوپتر و نه ست آپ باکس! بلکه نرم افزارهای فرهنگی خودمان است. دیگر نه فیلتر جواب می دهد نه نویز و نه ... . (توپ، تانک، مسلسل دیگر اثر ندارد!). آنجا که ویروس مثل روابط آزاد و بی قید تبلیغ می شود تنها نرم افزاری به نام حیا چاره کار است.

اوج مقاله انفجار اطلاعات آوینی همین مطالب را گفته است:

«و اما درباره خودمان. نباید بترسیم. حصارها تا هنگامی مفید فایده ای هستند که دزدان شب رو، بر زمین می زیند، اما آن گاه که دزدان از آسمان فرود می آیند، چگونه می توان به حصارها اطمینان کرد؟ پس باید از این اندیشه که حصارهایی بتوانند ما را از شرّ ماهواره ها محفوظ دارند، بیرون شد و «خانه را در دامنه آتشفشان بنا کرد. » باید در رو به رو شدن با واقعیت، به اندازه کافی جرئت و شجاعت داشت... می خواهم بگویم که خود ماهواره، در عالم واقع، آن همه ترس ندارد که طنین این خبر در عالم وهم: « ماهواره دارد می آید. » طنین این خبر تا آنجا هراسناک است که بسیاری، از هم اکنون فاتحه همه چیز را خوانده اند: هویت ملی، اخلاق، زبان فارسی... چنان که پیش از آمدن تلویزیون نیز سخنانی چنین در افواه بود.»

من در وسط معلق ترین دهه این قرن – دهه شصت – به دنیا اومدم! تولدم مبارک!

مُرسی هم که داره آسفالت میشه
امیر «قطور» هم که هوتوتو
تو ایران هم روحانیرای آورد
خب برادران حماس حال شون چه طوره؟ شاید بهتر بود پشت «بشار» می موندید :))

پ.ن: خیلی ساده اید ولی نگران نباشید سپاه و انقلاب اسلامی و حزب الله لبنان هستند

فحش ناموس گذاشتم برای کسی که بگه 88 تقلب شده بود

همین

روزها،
حکومت نظامی عقل است
اما شب ها
در خواب
مردم دلم علیه عقل تظاهرات می کنند
و شعار "یا مرگ یا تو" را سر می دهند
لعنت به این حکومت دیکتاتوری عقل
که حتی یک پارلمان فرمایشی هم ندارد
و یک انتخابات نمایشی هم ندارد
که حداقل گاهی اسم تو مطرح شود
تویی که کاندید اصلح دلم هستی
اصلا نیازی به انتخابات نیست
تو رهبر کاریزماتیک جمهوری وجود من هستی
من به حکومت مطلقه تو رای می دهم
جمهوری عقلانی همان دیکتاتوری است
در من باید دل حکومت کند
به رهبری تو
باید آن قدر شب ها بیدار بمانم
تا عکس تو را در ماه ببینم
و آن قدر نام تو را فریاد بزنم
تا عقل به بهانه بیماری فرار کند
و مدتی بعد تو بیایی و در من انقلاب کنی
حکومت، حکومت توست
نه یک کلمه بیشتر نه یک کلمه کمتر!

آدمي زاد اگه فراموش بشه از سرطان هم براش زجر کش تره
آدمي زاد اگه نتونه فراموش کنه از هزار هزار زخم شمشير هم بيشتر مي سوزونه
آدمي زاد اگه شيکمي حرف نزده باشه و بخواد پاي حرف حقش وايسته خعلي بايد تنهايي بکشه
اُف به اين روزگار

ده یازده ساله بودم که سریال امام علی (ع) پخش می­شد. آن قسمت که کار به حکمیت کشید و ابوموسی اشعری با بی خردی و بلاهت تمام قافیه را به آن مار غاشیه (عمرو عاص) باخت سینه ام بد جوری سنگین شد...

من هم بدينوسيله آمادگي خود را براي نامزدي اعلام ميکنم
اوضاع خيلي خرابه! من بخاطر اين وضع شب ها خواب ندارم!
 بنده بايد از 5 سال پيش بايد آمادگي خودم رو اعلام ميکردم اما شرايط مذاکرات به گونه اي نبود که بخوام مواضعم رو صريح اعلام کنم!
امروز که مکان مذاکرات تغيير کرده و مواضع من هم هيچ تغييري در مسير اون ايجاد نمي کنه من صريحا آمادگي خودم رو براي نامزدي اعلام ميکنم. چون طرفين مذاکره اصلا به هشدارهاي من توجهي نمي کنن!
اين رو هم بگم که من خيلي وقته دارم روي ترکيب کابين م کار ميکنم! بارها هم ويژگي هاي افراد مورد نظرم رو اعلام کردم تا افرادي که فکر مي کنن توانايي و شايستگي همراهي منو دارن به من بپيوندند.
اما متاسفانه هنوز کسي حاضر به پذيرش اين وظيفه خطير نشده!
به هر حال من صحبت هامو همين جا خاتمه ميدم و ميرم تا براي گفتگو با مردم آماده بشم!

کل نوت های من تو صفخه گوگل پلاسم (امروز صبح-همزمان با صحبت های احمدی نژاد و نمایدگان در مجلس):

·        * احمدی نژاد: کسانی که دستشون می رسند و حمایت سیاسی می شن پیشرفت می کنند و توده ملت کنار گذاشته می شوند

*  *نکته مهم هدفمندی یارانه ها که مغفول ماند همین تمجید بانک جهانی بود که هیچ کسی محل نگذاشت
حالا کافی بود انتقاد میکرد...

*** احمدی نژاد: مردمی که قالی می بافد نباید روی حصیر زندگی کنند

*** دیکتاتور لاریجانی هم که هست

*** با لحن لاریجانی:
بفرمایید... آقایان نمایندگان بفرمایین
بفرمایین آقایون به شما عرض میکنم

یعنی مهد کودکه هاااااااااا

یه روز یه نفر تو خیابون به خاطر 50 هزار تومن زور گیری کرد فردا پس فرداش گرفتنش و به اعدام محکوم شد
یه روز یه خانواده کل خیابون های شهر رو به آتیش کشیدن و از مردم زورگیری کردن که چرا بهشون رای ندادن تا به زورگیری و رانت گیری و نفت گیری و شهریه دانشگاه آزاد گیری و... ادامه بدن
اولی شد مفسد فی الارض و دومی ها همچنان ستون های نظام زورگیری در آغوش هم و حافظا...
اولی چند روز دیگه در ملا عام اعدام میشه تا درس عبرت مردم باشه و دومی ها نهایتا میرن بریتانیا تا الگوی مسئولین و بچه هاشون باشن
راستی اگه منو گرفتن وثیقه ندارم. دیدار به قیامت...

پاییز که می شود، نو می شوم. پاییز که می شود شور جوانی در رگ هایم می دوند!

گاهی خیال می کنم شاید امید عاشق شدن در پاییز جدید است که رنگ روزهای پاییز را برایم عوض می کند. اما خوب که نگاه می کنم می بینم این حال و هوا دیگر برایم عادت شده است، جزیی از غریزه ام شده است. حتی در پاییزهایی که قرار نبوده عاشق بشوم و قرار بوده عاشق نشوم!

پاییز که می شود قوت جوانی ام خودش را در کالبد جانم به در و دیوار می زند و مرا به جستجوی چیزی می کشاند.

شاید باید کمر خم کنم و چشم بر زمین پر از برگ های زرد زندگی بدوانم. شاید باید به ملاقات روزهای گم شده جوانی ام در شهر سنگستان^* بروم. روزهایی که از شور و شر و سبکسری سرم را  بالا می گرفتم و نمی دیدم برگ های زیر پایم را.

پاییز که می شود جوان می شوم با یاد آرمان ها و آرزوهای رزوهای عمرم.

شاید بتوان در برخی رخدادهای سیاسی -همچون همین ماجرای اخیر قطع روابط دیپلماتیک کانادا با ایران- آشکارا دست دشمنان خارجی و بویژه صهیونیسم بین‌الملل را مشاهده کرد، اما با این حال آنچه که معمولا توجهم را به خود جلب می‌کند، همراهی و حتی تصمیم‌سازی جمعی از ایرانیان مدعی «آزادی‌خواهی، حقوق بشر، اخلاق و ملی‌گرایی» در اقدامات کینه‌ورزانه دولتهای غربی است.

و البته در این میان به نقش زنان و تاثیرات سیاسی‌ آنها کمتر توجه می‌شود، که شاید به دلیل حضور کمی پایینتر آنها نسبت به مردان در سپهر سیاست و در نتیجه در سایه قرار گرفتن آنها باشد. با این حال نمی‌توان بر تاثیرگذاری آنها چشم پوشید. اثرگذاری که عمدتا از جنبه‌های زنانگی و احساسات رقیق زنانه و همچنین در بعضی موارد ناشی از اغواگری آنهاست. البته آنچه که در این میان لازم به ذکر است این نکته می‌باشد که تمرکز بنده بر زنانی است که ادعای فعالیت سیاسی نداشته و بیشتر در قالب فعالیتهای بشردوستانه و ملی‌گرایانه فعالیت می‌کنند، وگرنه کسانی همچون هیلاری کلینتون، آنجلا مرکل، نانسی پلوسی و... که خود از گرگهای عرصه سیاست هستند و از زنانگی خود فاصله زیادی گرفته‌اند حساب جداگانه‌ای دارند!

و آنچه که سبب تعجبم می‌شود تحقیر، خشونت و خیانتی است که از جانب همین نسوان متوجه هموطنان (اعم از زنان و مردان ایرانی) می‌شود.

تا جایی که می‌توان گفت، اگر در ماجرای تحریم تنباکو توسط میرزای شیرازی(ره) تاریخ شاهد شکسته شدن قلیان‌های حرمسرای ناصرالدین شاه توسط انیس الدوله (سوگلی ناصرالدین شاه) بوده است، اینک ما شاهد زنانی هستیم که با جهان‌گردی‌ها و سیاست‌ورزیهای کاسب‌کارانه خود به دنبال جنگ افروزی و تحریم و تحقیر ملت و هموطنان سابق خود هستند، آنهم با تیتر کلیشه‌ای دفاع از حقوق بشر.

حال شما خود قضاوت کنید که بین دو گزینه زیر کدام را می‌پسندید؟!

1- زنان سنتی و تحصیل نکرده دربار و حرمسرای ناصرالدین شاه که منافع ملی و عزت کشور خود را به استعمار و عزت بیگانگان ترجیح می‌دهند؛

2- کسانی همچون شیرین عبادی، استاد دانشگاهی که با جایزه یک میلیون دلاری انستیتو نوبل، نمک‌گیر غربیان شده و در آرزوی شدیدتر شدن تحریمها علیه ایران و حمله آمریکا به کشورمان است؛

 و یا پدیده‌ای! همچون «نازنین افشین جم» که پس از طی درجات مانکنی و رقاصی و بدن‌نمایی در مسابقات زیبایی (Beauty pageant) در سال 2003 به مقام دوم مسابقات دوشیزه شایسته جهان! (Miss world) رسیده -مسابقاتی که فاکتورهای اساسی برتری در آنها نیازی به «روضه‌باز خوانی» ندارد- و این روزها که به همسری وزیر دفاع کانادا درآمده، بنابر گفته خود از دوچیز خوشحال است: یکی در شکم مهمان داشتن فرزند پیترمک‌کی و دیگری بسته شدن درب رابطه دیپلماتیک دولت کانادا با جمهوری اسلامی، که کمی پیشتر نیز پیشنهادش را به همسرش داده بود. پیشنهادی که احتمالا در همان بستری داده شده است که بالاتفاق بچه‌شان را ساختند!

فقط یک ایرانی میتونه:
به جرم قاچاق مواد مخدر دستگیر بشه و توی زندان سبزبازی در بیاره؛

آبدارچی روزنامه باشه و بره به عنوان روزنامه‌نگار فراری، پناهنده فرنگیا شه؛

پاشه بره توی VOA کشف حجاب کنه و بگه صداوسیما مجبورم میکرد تو فیلما چادر سر کنم؛

تو دشت و بیابون شعار بده «ادب مرد به ز دولت اوست» و کف خیابون به مخالف سیاسی خودش فحش ناموسی بده؛

راه به راه از آزادی دم بزنه و از طرف دیگه با دیدن عکس جناب ولیعهد و خانواده‌اش دلش ضعف بره؛

خودش رو نخبه فرهنگی-سیاسی-اجتماعی-علمی-ورزشی-وغیره بدونه و بره پشت بوم تا روی ماه لوگوی پپسی ببینه و اگه ندید بگه ارتفاعم کم بوده؛

در عمرش یک روز هم روزه نگرفته باشه، اما از یک ماه مونده به ماه مبارک نق بزنه که رمضان بدون ربنای استاد صفایی نداره؛

بچه‌های بیگناه فلسطینی و میانماری رو بیخیال شه ولی با وحوش القاعده تو سوریه همدردی کنه.

و اووووه که البته این تازه اول راهه، بازم هست از این «فقط»ها.
(روی دیگری از موج فیسبوکی «فقط تو ایرانه که...»)

اينجا ميـانـمار...

اين كودك اگر چشم هايش بادامي نبود، اگر آبي بود

اگر موهايش طلايي بود
اگر پدرش اراجيف دالايي لاما و كليساها را نشخوار مي كرد
و اگر مادرش رقص باله بلد بود
حالا تيتر يك همه ماهواره ها بود
و عكس روي جلد تايم TIME
اما حالا چيزي نمانده تا او را هم در كوره ها به آيين بودا و مسيح صلح طلب رهنمون كنند

اينجا ميـانـمار...

بودايي ها 20هزار مسلمان را سوزانده اند

و مجسمه بودا و هيلاري كلينتون و دالايي لاما به هم لبخند مي زنند

و ما، وزارت خارجه، مجلس، سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامي، مراجع عظام، مجمع جهاني(!!!) تقريب مذاهب و همه كساني از آخور حقوق بشر مي خورند و...

همراه باراك اوباما و بي بي سي و نتانياهو تصميم گرفته ايم تماشا كنيم

و سيماي ضرغامي عزاي پخش نشدن ليگ برتر را گرفته است

اينجا ايران. دلها چشم انتظار زولبيا و باميه...

گفت: بين لاريجاني و قاليباف به كي راي مي دي؟

گفتم: زوده واسه اين حرفا!
اصرار كرد كه بگم.
گفتم: اينقدر فكر و ذكر دارم كه فعلا به اين چيزا فكر نكنم!
بازم اصرار كرد و من هم اصلا حوصله اين بحث را نداشتم.
گفتم: به هيچكدوم!
گفت: راي دادن تكليفه!
گفتم: راي سفيد مي دم.
گفت: اگه مجبور باشي چي؟
گفتم: به هيچكدوم از اينا راي نمي دم كه اون دنيا شرش دامنم رو نگيره و نخوام به خاطرش جواب پس بدم.
گفت: اگه بِهِت تكليف كنن كه بين بد و بدتر انتخاب كني چي؟
گفتم: بد رو انتخاب مي كنم!
گفت: بد يعني لاريجاني يا قاليباف؟
گفتم: بد يعني احمدي نژاد! اون هم احمدي نژاد دولت دهم. احمدي نژاد دولت نهم كه خوب بود بنده خدا. اين بدترهايي كه لباس خوبي پوشيدن بدش كردن!
گفت: آخر چي كار مي كني؟
گفتم: نه به بدتر يعني لاريجاني و قاليباف و امثالهم راي مي دم نه به بدترين يعني اصلاح طلب ها. اگه گير كنم تو برگه م مي نويسم احمدي نژاد 84!
اما باور دارم كه خداي امروز همون خداي سال 84 و خداي اول انقلابه!

---

پس نوشت: ميگم اگه "جاسبي گرايي" اينقدر فحش بديه كه يه نفر به خاطرش 91 روز حكم حبس مي خوره چرا خود جناب مستطاب جاسبي راست راست راه مي ره و هر غلطي دلش خواست مي خوره؟!!

نوشتی «جنگ افتخار ندارد...درد دارد و تنهايي»

اما برادرم!

روزی را ببین:

که رجاله‌های دشمن پشت دیوارهای شهرند و کفتارهاشان در میان شهر.

که آمده‌اند تا آندلسی خونبارتر بسازند.

که گوشه‌نشینی عین نجاست است؛ حتی برای گریه بر حاج کاظم آژانس شیشه‌ای.

که باید آزاده بود حتی اگر دین غایب است.

---

پ.ن: عبارت فرض کنیم در متن اصلی به قرینه‌ معنوی حذف شده بود، که به دلیل روحیه انقلابی دوستان مجددا به متن افزوده شد.

کسانی بودند که وقتی حرف از صدور انقلاب و تاثیر آن در جریانات سیاسی جهان می زدیم، در دم خاموشمان می‌کردند و نیشخند می‌زدند.

همان کسان امروز برای «صدور افکار شریعتی» پرونده تشکیل می‌دهند و می‌خواهند بدانیم که دکتر چه الگویی بوده و هست.

اولین شماره نشریه اندیشه پویا

کاری از تیم سابق شهروند امروز

هشت سالم بود که اولین نمازمو خوندم. توی مدرسه بودم و شیفت بعدازظهری. زنگ تفریح دوم W یکی از همکلاسی‌هام  -که دست بر قضا باباش معلم همون مدرسه بود- داشت وضو می‌گرفت که رفتم طرفش و ازش خواستم که بهم یاد بده چطوری نماز بخونم، اونم نه نگفت. وضو رو خودم بلد بودم پس فقط می‌موند امتحان توشهری نماز که قرار شد تو نمازخونه مدرسه بهم یاد بده.

با کمال افتخار به خدمتتون عارضم که از اونجا که تقلب کرده بودم و حمد و سوره رو از قبل یاد گرفته بودم تو همون دور اول قبول شدم و تونستم یک ضرب نماز اولمو قبول بشم. با این توضیح که چون تسبیحات اربعه برام سخت بود، توی دو رکعت آخر به جاش همون حمد رو خوندم [که W بهم گفته بود اونجوری هم میشه]

 

«خلایق! قدری آرام تر

زمین آرام می چرخد»

مهم نیست که سرعت چرخش زمین و ماه و سیارات چقدره؟

مهم اینه که آسمان و زمین طوری می چرخن، می رقصن و پایکوبی می کنن که آسیبی به دیگران نرسونن.

بلکه خیر هم می رسونن.

حالا چرا باید آدم/بنی بشر/خلایق طوری حرکت کنن که از سرعت حرکتشون برای  پیشرفت؛ فقط تندباد و خاک و خاشاک نصیب دیگران بشه؟