✗ دهكده ي سكوت من

پر از حرفهایی که کنج دلم زنده به گور شدند...

سرشار از فریاد هایی که سکوت شدند...

پر از ...

پر از داشته هایی که مفقود شدند...

و نداشتن هایی که کمبود شدند...

چند برگی از روزگار ورق کنیم...

همه اش پنج شش سالم بود... از توجه همه به کوچک تازه به دنیا آمده ی عمو بیزار بودم..

گفتند از بچه ها بدش می آید...

باورم شد...

بدم آمد...

و من شدم بی عاطفه...

به جرم ( بچه ) بودن...

و کمی توجه خواستن... شاید هم کمی آغوش..!

بزرگ تر شدم...

عاشق تر شدم...

احساسی داشتم آبی تر از دریا...

عشقی بزرگ تر از دنیا

اما...

گویا...

ممنوع بود

دل من از این حس مملو بود!

گفتند بی حیاست

هم آغوشی در خور فاحشه هاست

باورم شد !

عشق را در دلم به جرم هرزگی سنگسار کردم

و این گونه نجابت را باورم شد !!!

یادم نمی آید کسی با موفقیت هایم احساس غرور کند...

اما...

با...

با کوچک ترین ناموفقیتی ام...

با کوچک ترین زمین خوردنم ...

در اولین شکستم,

گفتند نا توانی !

باورم شد..!

و اکنون

پس از سالها

در قلک دل

چند قلمی برای خود کنار گذاشته ام...

کمی احساس... کمی عشق... کمی باور!

باور به  اینکه کم است احساسم...

کم است عشقم..

کم است توانم...

آنقدر گفتند تا باورم شد

من ِ بی احساسِ یس عاطفه ِ بی عشق...

(هیچ چیز ندارم)

جز غرور

جز خود بزرگ پنداری...

جز تخیل...

جز توهم...

آنقدر از نبودن ها و نداشته هایم گفتند

که من بودن و داشته ها را فراموش کردم

نداشته ها باورم شد !

                           درد و دل خودم... شادان

واسه خودم... 

اون روزا که تنها دلهرم خاکی شدن لباسام بود وقتی زمین میخوردم...

اون روزا که اوج دلخوشیم یه کوچه ی بن بست بود با یه توپ چند لایه..!

اون روزا که خبری از دنیای ادم بزرگا نداشتم :(

خیالیم نبود تا بزرگ شم!

عاشق پسرعموم بودم که بیست سال ازم بزرگ بود!

با یه بستنی گول میخوردم...

وقتی مامانم اون چیزی رو که میخواستمو نمیخرید باهاش تا همیشه قهر میکردم...

اما مفهوم همیشه تا ده دیقه بود برام!

شایدم کمتر...

همه چی خوب پیش می رفت ... تا اینکه...

بزرگ شدم...

گفتن بزرگ شدی،  باید روسری سر کنی...

دیگه با پسرا حرف نزن زشته...

عروسکاتو بنداز دور - بزرگ - شدی

بزرگ..!

چقد کلمه ی بزرگی بود -بزرگ-

محدودیتا از اون روز شروع شد!

آره بزرگ شده بودم...

دیگه تنها دلهرم خاکی شدنه لباسام نبود وقتی زمین میخوردم...

دلهره ی مهمتری داشتم، ترس از زمین خوردن و پا نشدن...

عاشق پسرعموم نبودم!

کوچه ی بن بست چند متری تبدیل به یه صفحه ی مجازی شده بود...

آشناهام کسایی بودن که تنها چیزی که ازشون میدونستم اسمشون بود!

دیگه نمیتونستم قهر کنم با مامانم بابت چیزایی که نمیتونستم مالکشون بشم...

چون دیگه چیزایی میخواستم که اونم نمیتونست بهم بده...

حتی اگه تا "همیشه" باهاش قهر میکردم

اما هنوزم یه نقطه ی مشترک دارم با اون روزا:

اون روزا با یه بستنی گول میخوردم الان با یه دوست دارم..!

                                                                                                                (شادی)

واسه من تنهایی شده عادت

رفتی و شکوندی دلو راحت

اما من هنوزم دیوونه ی توام

یه روزی واسه تو من چی بودم

بگو یادته خوب عزیزم اون روزها

همه ی اون شب ها

تو بودی با من... اینو یادته حتما

تو بودی اونی که گفتی یا تو یا اصلا

نذا فراموشم شه نگو نذار

خاطره هامو تو واسم قلبم ... نبودی مهمون

تو مال من یودی

شمام با بعضی آهنگا کلی خاطره دارین..؟

-

باور میکنی که 5 سال گذشت!

5 سال از آشناییمون

سه سال از نبودنت...

سه سال از دوریمون...

سه سال از تیکه انداختنای اینو اون...

سه سال از مرگ آرزوهام...

سه سال از خیانتت

نمیدونم اون دوسال به این سه سال می ارزید یانه...!

خلاصه روهم رفته میشه 5 سال خاطره

تو مال من بودی

(شادی)

دیگر از همه تکرار ها خسته شده ام

نه آب می خواهم نه نان

به مادرم بگویید دفتر خاطراتم را

تا هر جاکه خواست بخواند

دیگر مهم نیست

من می روم

 تنهابا خود عشق را می برم

تا نگویی بر سر قولش نماند

عزراییل کجایی؟

بگو جهنم را داغتر کنند

دارم می آیم

                                                      (این نوشته از خودم نیست)

هي...

تويي كه ادعات ميشه همه دنبالتن،

يادت نره جنس ارزون مشتري زياد داره آره...

ترجيح ميدم سگ صفت باشم تا گربه صفت...

                                                          (شادی)

پس از مرگ آرزوهايم ، آرزويم مرگ شد...

هيچ وقت نفهميدم سرنوشت...

چه طعمي دارد برايت پيروزي هاي مكرر؟

دست از سر روياهايم بردار...

مگر نميبيني همه ي دارايي من همين است..؟

خدا...

انسان هايت آنقدر تشنه ي بازي هستند كه يادشان  ميرود گاهي هم به جاي بازي زندگي كنند

عدالتت بسي ناعادلانه است...

از پس اين همه حقيقت نصيبم دروغي نه چندان شيرين شد

ميبندم بارو بنديل سفرم

تو كه قصد دادن نداده هايت را نداري...

من...

حسابم را سوا ميكنم...

هزاران آرزو طلبكارمو يك جان بدهكار

صاف كن حسابم را...

روي آرزوهايم نقدا خط كشيدي...

جانم را نسيه نگير...

او قيد مرا زد،

تو قيد آرزوهايم،

و من...

قيد دنيايت را ميزنم...

ميخواهم ببينم جهنمت چه طعميست؟

                                                      (به یا د پاییز سال 88)

به یاد دلخوشی های گذشته چشمانم بارانیست...

بارانی تر از هوای بیرون...

سرد است...

هم هوای بیرون هم احساسم...

میسنجم عمق احساسم را...

هیچ...

دیدی غریبه؟

اینجا عمق احساس من است...

حس کن...

بفهم...

گفتن ندارد

تو بفهم...

سردی احساس تو احساس مرا هم سرد کرد...

سردی احساس من هوای اینجارا...

ببار باران...

پا به پای چشمان من تو هم ببار...

اینجا شهر چشمان بارانیست...

شهر بی احساسی...

شهر مرگ آرزوهایم...

اینجا جلفاست...

شهر لعنتی من...

                                   (شادی)

ديدي حق با من بود؟

مرد پاييزي من.؟

بازي بيش نبود...

من برايت بازيچه شدم كه سرگرم شوي...

تو با من بازي كردي كه دلگرم شوم...!

هي...

سرنوشت

قلمش با من..!

پاك كن

از نو بنويس

از نو بنويس كه مرد پاييزي من مرد قصه هاي ديگريست ديريست

                                                                                    (شادی)

كسي بعد كسي نمرده...

اما خيليا بعد خيليا ديگه زندگي نكردن...

                                           (این نوشته از خودم نیست!)

شاید اینه دلیل بی ارزشی الانمون...

                                                                            (دلخورم از همه - شادی)

بازی کودکانه ای بود آنچه که بین من و تو بود..!

شاید هم چون چیزی بین من و تو نبود کودکانه بود!

ساده بگویم:

بودم نبودی...

نبودنت را به قیمت بودنم فراموش میکنم!

                                                                            (عشق مجازی!- شادی)