سلام

بازگشتم اما......................... 

 

 

ن برای ماندن فقط برای تجدید خاطره........... 

 

یادش بخیر

^ز من چرا دوری^

 

 

 

 

ستاره ی نورافشان من ز من چرا دوری...

 

چشم من سوی دور دیدن ندارد...

 

بیا و دمی کنارمن بنشین...

 

بر ثوابش مرا شاد کن...

 

این تشنه ی نور را تو سیراب کن...

 

نه لبخند ،نه حرف،

 

دمی فقط مرا نگاه کن ....

دیدار تو..

 

چه بی صدا و دزدانه آمدی به دید چشمان من ...

انگار که تمام شکستن های من فقط یک اتفاق ساده بوده ...

بی هیچ دلهره ای ، بی هیچ اعتنایی

گوشه چشمی از تو دیدم..... تمام تنم سوخت...

آمدی و در لحظه ای مرا با خود بردی...

دزد تمام آرامش من ،چه بی رحمی....

تماشای احساس غارت شده ی من به چه کار تو می آید...

دیگر چیز دیدنی در من نیست...

همه ی غرورم را به یک تبسم تو باختم....

نفرین بر تمام من ...

که این چنین در چشم تو حقیرم....

 

سد

 

 مردم شهر چی می کنید:

 

کوچه ها هم سمت بن بست رسیدن...

 

دراین حصار خود ساخته چگونه فکر پرواز میکنید...

 

دیری نمی شاید که آفتاب در پس دیوار شما را فراموش کند....

 

ازین افکار سنگی بیرون بکشید زندگی را...

 

زندگی را در طراوت گل نرگس بجویید...

 

نه در زبری آجر و  بوی کهنگی سیمان...

 

بشنوید که صدی آواز نمی آید...

 

نه پرنده ای ، نه شاخه ای ، نه درختی،

 

همه طرف ،،دیوار روزمره گی .....

 

گل دیدیم و برای چیدنش بهای گران دادیم

سراب دیدیم و زینت ناب برایش ارزان دادیم

 

پا به راه بی پایان نهادیم و گل خود باختیم

این چنین ز غم تنهایی به ناکس دل خود باختیم

 

افسوس ز این همه نقد فروشی

گدا را چه به زینت فروشی

 

ای دل چرا بر راز من پرده پوشی

مگر ندانی پیشه ام هست پرده فروشی

 

ای دل بیش ازین رسوایی ام مده

بر گل بی خار، تو دیگر نشانی ام نده

خواب و سراب

 

در خواب من کودکی گریان نقاشی می کشد...

 

آدمکی تنها را در قفس نقش میزند...

 

قفسی کج بی اهرمی برای تاب خوردن...

 

کنارش یک تنگ ماهی...

 

بی آب ، بدون ماهی..

 

کودک خواب من لحظه ای ساکت می شود...

 

اما با وجود تمام تفاوت در نقاشی اش ...

 

بازهم کسی پرسشی از او نمی پرسد...

عشق

 

 ناله های بی صدای من کجا میروید

انگار در دور دست پی یار می روید

ناله های من برسان رنج مرا

 غم مرا صدای گریه های مرا

تا که در یابد حال زار ما را

یا که بداند نگاهش سخت کرده کار ما را

تا بدوزد با نخ محبت و سوزن عشق

این قلب ما راکه پاره گشته از عشق 

عکس
ادامه نوشته

تو برای من ببار

 دختری با چتر زیر باران girl under rain

 

ابر پاییزی ببار ...

نه برای دل انگیز کردن هوا...

نه برای رویایی شدن لحظه ها....

بر حال من زار زار گریه کن...

گونه هایم را تر کن...

این بغض مرا پنهان کن...

این یک دم ببار چشم مرا غرق آب کن...

در غم دل مرده ی من تو تنها اشکی بریز....

بی وفا یار من...

 


ای نفس های آخر من دم بکشید ...

تا که در خواب فرو نرفته ام........

ای سینه ی دردمند من ...

بیرون فرست نفس های خسته ات را...

باز شو ای دل خونین من...

نشان بده زخم های نمک خورده ات را...

اشک بریزید چشم های نالان من...

که خون ریختن عجب نیست....

ای بی وفا یار من....

عشق تو چه کرد با تن من....

تکه پاره های وجود من بگویید شکوه ها را...

اکنون  روی یارم چشم خورده است...

آن گونه ها رنگ خورده است...

بشکنید این سکوت مرده را...

چشم من پلک بزن ماه را کسی برده است...

دل من تپش کن یار را هم او برده است...

جان بگیر ای تن بی روح من....

که آن دلدار رفته است...

کنون در انتظار که بنشینم ...

ای بی وفا یار من....


بازگشت

 


 

خدایا این نعمت از من بگیر....

                       حکم بندگی از من بستان....

از بندگی تو همانا خجل و شرمنده ام

                         که در شکر این نعمت توان براوردنم نیست..

که من در نیازمندی به چشم سر قانعم...

                          و تو در براوردن نیاز به چشم دل...

من آنچه هوس می خوانند دوست دارم...

                           و نفس انچه غیر تورا ...

خدایا یا مرا ز دنیا یا دنیا را زمن بگیر....

                            بیش ازین ماندن صلاح نیست...

بر گناهان من آتشی از جنس دوزخ فرست..

                           تا نیست کند آنچه بودنش شرم می آورد...

طلب بخشش ندارم از سر بزرگی و مهربانی تو...

                            که چون منی لایق آن نیست...


مرا خاطر آن بخش که پست ترین بنده عذاب تورا سخت است..

                             من آن پست نالایقم که از بندگی سر باز زنم ...


که خدایی چون تو بنده ای چون من نشاید داشت..


دو خط حرف حساب....

کی تو رو قشنگت کرده، مست و ملنگت کرده ؟؟؟
.
.
.

مدرسان شریف[لبخند]

..............................

تازگی ها توی شهرداری استخدام شدم!اگه دوست داری سر کوچه وایسا تا ببرمت!!  [تعجب]

...................................................

اینجوریه دیگه...........

^دنیای من^


سخت جان می دهم....


انگار دنیا با تمام وسعتش مرا نمیتواند جا دهد...


چون پیراهنی هدیه با یقه ای تنگ نفسم را می گیرد....


در دنیای من پنجره ای نیست......


همچون سلولی مرطوب و تاریک....


با حشراتی گیج و سرگردان...


سر به دیوار می کوبم از خستگی ...


شاید تنها راه رهایی من از این سلول تنگ مرگ است....


اما مانعی بر سر راه رهایی من است...


نمی خواهم با رفتن من هم سلولی ام تنها شود....


تنها،، تنهایی من کافیست...

تنهام

  سردی دستامو حس کن.....

         سختی نفس کشیدنمو.....

               لرزش پاهامو از خستگی ...

                     تکیه کن به شانه  های من .....

                           این شانه ها خیلی وقته انتظار لمس گونه های تورو میکشه...