غزلی از حافظ

سلام به تمام دوستای گلم

خوب، چندتا سرفه کنم اول گلوم وا شه بعدشم اینکه بازم یه کم دیگه سرفه کنم  ای وای خدا اصلا حرفم نمی آد که آها آها یادم اومد می خواستم بگم قابل توجه آخرین اثر عزیزم که می گه چرا خودم دلنوشته نمی نویسم اینجا بذارم؟ راستی چراااااااااااااااااا نمی دونم والا خودمم نمی دونم اصلا می دونید چیه منو چه به درد دل؟! از بس اینجا من می حرفولونم حرفی نمی مونه تو دلم که بشه دلنوشته تازه اشم همه بهم می گن کاشکی یه ثانیه زبون به دهن بگیرم نمی تونم که، من بدون حرف زدن زندگانی کنم 

اینو آروم بخونید  گفتم حالا که اینا اینقدر می گن یه کم ساکت باش خووووووووووب؟ آخرین اثر جونمم گفت خودت بنویس خوووووووووووب؟ و اینکه داش هادی اعتراضیدن به من که چراااااااا دخمل خوب این شعر و دیگه ورنمی داری از اینجا و مطلب جدید بذاری بوخودا شاعرشم خسته شد، خوووووووووووب؟ باعث شد اینا مشوق اصلی من باشن که بیام اینجا دل نوشته بنویسم به به دل نوشته  هر چند که سخته اما خوب از اینجا شروع می کنم که همین هفته یعنی ۵ شنبه عروسیه داداشیمه و اینکه هم خوشحالم  هم ام اینکه راستش خسته شدم از این همه مهمون راه دور که اومدن و من روزاش سر کارم و شبا هم کوزت خانواده در امر خطیر خانه داری کمک می کنه خلاصصصصصصصصصصصه که ما خیلی الان سرمون شلوغه از فردا هم دیگه یونی نمی رم که به کارا برسیم، البته این قسمتش خوبه لااقل تا ۱۰ می خوابم، جانمی جااااااااان

واسه همین هم گفتم شما حوصله اتون سر نره و بیکار نباشید من دل نوشته بنویسی ام و شما بخونید و با ارایه نظراتتون خستگی رو از تنم بیرون کنید اصلا نمی دونم چه چرت و پرتایی نوشتم، حالا خدا کنه زیاد به این ادبیاتم نخندید راستش همیشه انشام بده شمام سعی کنید به روی مبارکتون نیارد اِ اِ اِ من می گم ایراد نگیرید نگیرید دیگه  قولوبم می شکنه ها 

واسه امروزم بسه بعدا میام تعریف می کنم تو عروسی چه خبر بود دوستتتتتتتتتتتتون می دارولونم

دیدم دل ام گرفته
هوای گریه دارم
تواین غروب غمگین
دور از رفیق و یارم

دیدم دل ام گرفته
دنیا به این شلوغی
این همه آدم اما
من کسی رو ندارم

دیدم غروبه اما
نه مثل هر غروبی
پهنای آسمونو
هرگز ندیده بودم
از غم به این شلوغی

دیدم که جاده خسته س
از این که عمری بسته س
اون ام تموم حرفاش
یا از هجوم بارون
یا از پلی شکسته س
اون ام تموم راهاش
یا انتها نداره
یا در میونه بسته س

من و غروب و جاده
رفتیم تا بی نهایت
از دست دوری راه
یکی نداشت شکایت

گم شدیم از غریبی
من و غروب و جاده
از بس هوا گرفته
از بس که غم زیاده

پر از غبار غم بود
هرجا نگاه میکردی
کی داشت خبر که یک روز
میری که بر نگردی


مسعود فردمنش

بدون اراده متولد می شویم

با حیرت زندگی می کنیم

و سپس با حسرت می میریم

اما آنچه هرگز فروغش رنگ فنا نمی پذیرد دوستی های پاک و بی آلایش است.

این هفته هفته ی بهترین دوسته

بهترین دوست تو کیه؟

 =========================

من اگر عمر دوباره داشتم همه چيز را آسانتر مى گرفتم

فقط شمارى اندك از رويدادهاى جهان را جدى مى گرفتم.

به مسافرت بيشتر مى رفتم.

از كوههاى بيشترى بالا مى رفتم و در رودخانه هاى بيشترى شنا مى كردم.

بستنى بيشتر مى خوردم و اسفناج و سبزیجات كمتر.

 مشكلات واقعى بيشترى مى داشتم و مشكلات واهى و خیالی كمترى.

 من همیشه از اون دسته آدم هایی بوده ام كه

بسيار مُحتاطانه و خيلى عاقلانه زندگى كرده ام،

ساعت به ساعت، روز به روز.

همه چیز مرتب و سر جای خودش

من هرگز جايى بدون یه در جه ی تب ، يك شيشه شربت گلو درد ،

يك پالتوى بارونى و يك چتر نمى رم.

 اگه عمر دوباره داشتم، سبك تر سفر مى كردم.

اگه عمر دوباره داشتم، وقتِ بهار زودتر پا برهنه راه مى رفتم

و وقتِ خزان ديرتر به اين لذت خاتمه مى دادم.

از مدرسه بيشتر جيم مى شدم.

گلوله هاى كاغذى بيشترى به معلم هايم پرتاب مى كردم.

سگ هاى بيشترى به خانه مى آوردم.

ديرتر به رختخواب مى رفتم و مى خوابيدم.

سوار چرخ و فلك بيشتر مى شدم.

به سيرك و سینما هم بيشتر مى رفتم.

و

در روزگارى كه تقريباً همه وقت و عمرشون رو وقفِ بررسى وخامت اوضاع مى كنند،

من به ستايش سهل و آسان تر گرفتن اوضاع مى پرداختم.

 زيرا من با ويل دورانت موافقم كه مى گويد:

شادى از خرد عاقل تر است

سلام دوستای گلم

ببخشید اگه خیلی دیر آپ کردم- دلم برای همه ی شما دوست جونای خوبم تنگ شده بود اما به

قدری حجم کارام زیاد بود تو این ماه های اخیر و به قدری تغییر و تحول داشتم که شرمنده ی دوستای

 گلم شدم به هر حال خدا رو شکر می کنم   و خوشحالم   که بازم اومدم بهتون سر بزنم و

دیداری تازه کنم- دوستون دارم 

طوفان، داستانی تامل برانگیز !!!! ...

کشیش سوار هواپیما شد.
کنفرانسی تازه به پایان رسیده بود و او می‎رفت تا در کنفرانس دیگری شرکت کند؛ می‎رفت تا خلق خدا را هدایت کند و به سوی خدا بخواند و به رحمت الهی امیدوار سازد.
در جای خویش قرار گرفت. اندکی گذشت، ابری آسمان را پوشانده بود، امّا زیاد جدّی به نظر نمی‎رسید. مسافران شادمان بودند که سفرشان به زودی شروع خواهد شد.

هواپیما از زمین برخاست. اندکی بعد، کمربندها را مسافران گشودند تا کمی بیاسایند. پاسی گذشت. همه به گفتگو مشغول؛ کشیش در دریای اندیشه غوطه‌ور که در جمع بعد چه‎ها باید گفت و چگونه بر مردم تأثیر باید گذاشت. ناگاه، چراغ بالای سرش روشن شد: "کمربندها را ببندید!" همه با اکراه کمربندها را بستند؛ امّا زیاد موضوع را جدّی نگرفتند. اندکی بعد، صدای ظریفی از بلندگو به گوش رسید، "از نوشابه دادن فعلاً معذوریم؛ طوفان در پیش است."

موجی از نگرانی به دلها راه یافت، امّا همانجا جا خوش کرد و در چهره‌ها اثری ظاهر نشد، گویی همه می‌کوشیدند خود را آرام نشان دهند. باز هم کمی گذشت و صدای ظریف دیگربار بلند شد، "با پوزش فعلاً غذا داده نمی‌شود؛ طوفان در راه است و شدّت دارد." نگرانی، چون دریایی که بادی سهمگین به آن یورش برده باشد، از درون دلها به چهره‌ها راه یافت و آثارش اندک اندک نمایان شد.

طوفان شروع شد؛ صاعقه درخشید، نعرهء رعد برخاست و صدای موتورهای هواپیما را در غرّش خود محو و نابود ساخت؛ کشیش نیک نگریست؛ بعضی دستها به دعا برداشته شد؛ امّا سکوتی مرگبار بر تمام هواپیما سایه افکنده بود؛ طولی نکشید که هواپیما همانند چوب‎پنبه بر روی دریایی خروشان بالا رفت و دیگربار فرود افتاد، گویی هم‌اکنون به زمین برخورد می‎کند و از هم متلاشی می‎گردد. کشیش نیز نگران شد؛ اضطراب به جانش چنگ انداخت؛ از آن همه که برای گفتن به مردم در ذهن اندوخته بود، هیچ باقی نماند؛ گویی حبابی بود که به نوک خارک ترکیده بود؛ پنداری خود کشیش هم به آنچه که می‌خواست بگوید ایمانی نداشت. سعی کرد اضطراب را از خود برهاند؛ امّا سودی نداشت. همه آشفته بودند و نگران رسیدن به مقصد و از خویش پرسان که آیا از این سفر جان به سلامت به در خواهند برد.

نگاهی به دیگران انداخت؛ نبود کسی که نگران نباشد و به گونه‎ای دست به دامن خدا نشده باشد. ناگاه نگاهش به دخترکی افتاد خردسال؛ آرام و بی‎صدا نشسته بود و کتابش را می‌خواند؛ یک پایش را جمع کرده، زیر خود قرار داده بود. ابداً اضطراب در دنیای او راه نداشت؛ آرام و آسوده‌خاطر نشسته بود. گاهی چشمانش را می‎بست، و سپس می‎گشود و دیگربار به خواندن ادامه می‎داد. پاهایش را دراز کرد، اندکی خود را کش و قوس داد، گویی می‎خواهد خستگی سفر را از تن براند؛ دیگربار به خواندن کتاب پرداخت؛ آرامشی زیبا چهره‌اش را در خود فرو برده بود.

هواپیما زیر ضربات طوفان مبارزه می‎کرد، گویی طوفان مشت‎های گره کردهء خود را به بدنهء هواپیما می‎کوفت، یا می‎خواست مسافران را که مشتاق زمین سفت و محکمی در زیر پای بودند، بترساند. هواپیما را چون توپی به بالا پرتاب می‎کرد و دیگربار فرود می‎آورد. امّا این همه در آن دخترک خردسال هیچ تأثیری نداشت، گویی در گهواره نشسته و آرام تکان می‎خورد و در آن آرامش بی‎مانند به خواندن کتابش ادامه می‎داد.

کشیش ابداً نمی‎توانست باور کند؛ در جایی که هیچیک از بزرگسالان از امواج ترس در امان نبود، او چگونه می‎توانست چنین ساکن و خاموش بماند و آرامش خویش حفظ کند. بالاخره هواپیما از چنگ طوفان رها شد، به مقصد رسید، فرود آمد. مسافران، گویی با فرار از هواپیما از طوفان می‎گریزند، شتابان هواپیما را ترک کردند، امّا کشیش همچنان بر جای خویش نشست. او می‎خواست راز این آرامش را بداند. همه رفتند؛ او ماند و دخترک. کشیش به او نزدیک شد و از طوفان سخن گفت و هواپیما که چون توپی روی امواج حرکت می‌کرد. سپس از آرامش او پرسید و سببش؛ سؤال کرد که چرا هراس را در دلش راهی نبود آنگاه که همه هراسان بودند.

دخترک به سادگی جواب داد، "چون پدرم خلبان بود؛ او داشت مرا به خانه می‎برد؛ اطمینان داشتم که هیچ نخواهد شد و او مرا در میان این طوفان به سلامت به مقصد خواهد رساند؛ ما عازم خانه بودیم؛ پدرم مراقب بود؛ او خلبان ماهری است." گویی آب سردی بود بر بدن کشیش؛ سخن از اطمینان گفتن و خود به آن ایمان داشتن؛ این است راز آرامش و فراغت از اضطراب!

بسا از اوقات انواع طوفانها ما را احاطه می‎کند و به مبارزه می‎طلبد. طوفانهای ذهنی، مالی، خانگی، و بسیاری انواع دیگر که آسمان زندگی ما را تیره و تار می‎سازد و هواپیمای حیات ما را دستخوش حرکات غیر ارادی می‎سازد، آنچنان که هیچ اراده‎ای از خود نداریم و نمی‎توانیم کوچکترین تغییری در جهت حرکت طوفانها بدهیم. همه اینگونه اوقات را تجربه کرده‎ایم؛ بیایید صادق باشیم و صادقانه اعتراف کنیم که در این مواقع روی زمین سفت و محکم بودن به مراتب آسان‎تر از آن است که روی هوا، در پهنهء آسمان تیره و تار، به این سوی و آن سوی پرتاب شویم.
امّا، به خاطر داشته باشیم، که پدر ما که در آسمان است، خلبانی هواپیما را به عهده دارد و با دست‌های آزموده و ماهر خویش آن را در پهنهء بی‎کران زندگی هدایت می‎کند. او ما را به منزل خواهد رساند؛ او مقصد ما را نیک می‎داند و هواپیمای زندگی ما را از طوفانها خواهد رهانید و به سرمنزل مقصود خواهد رساند. نگران نباشید.

دوستت دارم

Dream what you want to dream