سین مثل سروش

لینک دانلود

ستارخان نوشته بود:من هیچ وقت گریه نمیکنم چون اگه اشک میریختم آذربایجان شکست میخورد و اگر آذربایجان شکست میخورد ایران زمین میخورد...اما تو مشروطه دو بار اون هم تو یه روزاشك ريختم.

حدود 9 ماه بود تحت فشار بودیم..بدون غذا.. بدون لباس.. از قرار گاه اومدم بیرون...چشمم به یک زن افتاد با یه بچه تو بغلش.. دیدم که بچه از بغل مادرش اومد پایین و چهار دست پا رفت به طرف بوته علف...علف رو از ریشه درآورد و از شدت گرسنگی شروع کرد خاک ریشه ها رو خوردن... با خودم گفتم آلان مادر اون بچه به من فحش میده و میگه لعنت به ستارخان که مارو به این روز انداخته...

اما... مادر کودک اومد طرفش و بچش رو بغل کرد و گفت : عیبی نداره فرزندم...

خاک میخوریم اما خاک نمیدهیم...

از باغی می‌گذری، به یک درخت بلند و عظیم بر می‌خوری. مقایسه کن: درخت بسیار تنومند و بلنده، و تو خیلی کوچیک. اگر مقایسه نکنی، از وجود اون درخت لذت می‌بری و ابداً مشکلی وجود نخواهد داشت. درخت تنومنده: خوب که چی؟ بذار تنومند باشه، تو که یه درخت نیستی!؟

درختای دیگه ای هم هستن که چندان تنومند و بزرگ نیستن، ولی هیچکدوم از عقدۀ حقارت رنج نمی‌برن.

ما هرگز به درختی برنخوردیم که  از عقدۀ حقارت یا از عقدۀ خودبزرگ‌بینی در رنج باشه. بوده؟!

حتی بلندترین درختان هم از عقدۀ خودبزرگ‌بینی رنج نمی‌برند،  چون مقایسه ای وجود ندارد.

آدما مقایسه رو خلق می‌کنن، اونوقت دو نتیجه بدست میاد: گاهی احساس برتری می‌کنی و گاهی احساس حقارت! و امکان احساس حقارت بیش از احساس برتریِ، چون میلیون‌ها انسان وجود داره.

یکی از تو زیباتره، یکی دیگه بلندقدتر. یکی از تو قوی‌تره و یکی دیگه به نظر هوشمندتر! یکی بیشتر از تو بلده، یکی موفق‌تر از توعه، یکی مشهورتره، و خلاصه کلی آدمای جورواجور دیگه.

اگر به مقایسه ادامه بدی، میلیون‌ها انسان برای مقایسه وجود داره. و تو اینجوری کلی عقده ی حقارت برا خودت جمع و جور می کنی درصورتی که اصلا این حقارت وجود نداره و این تویی که برای خودت می سازیش.

کوچک باش ولی عاشق !

معشوق خودت را بزرگ انتخاب کن... بزرگ...! 

که عشق می داند

آئین بزرگ کردنت را ... 

هی تو!

به نگاهت دروغ نمی آید

    سالهاست

          نگاهم با نگاهت عشق بازی می کند!