دختران درختي  

با اين كه خیلی وقته كه اين وب رو راه انداختم,ولي تا حالا به فكر يه پست ثابت نبوده ام.گفتم بهتره يه سري شروط رو بذارم تا هم شما از مطالب استفاده ي خوبي بكنين و هم من راضي باشم.شروط من زياد نيست,دور از انتظار هم نيست.پس چه دلتون بخواد چه نخواد بخونيدش لطفا"!

1- من از اون ادم هايي نيستم كه نسبت به تعداد نظر ها حساس باشم,پس اگه دلتون خواست نظر بدين و اگه هم دلتون نخواست ندين.براي من فقط خوندن مطلب مهمه.

2- چون تمام مطالب اين وب رو خودم مينويسم و از هيچ جاي ديگه اي جز مغز خودم در نمياد, لطفا" مطالب رو كپي نكنين و اگه هم كردين با ذكر منبع باشه.

3- اگه هم موافق با تبادل لينك بودين,توي قسمت نظرات همين پست اعلامش كنين.خوشحال ميشم لينكتون كنم.

4-  حرف آخر هم اين كه من انتقاد پذيرم, پس از اين كه از وبم بد بگين خجالت نكشين.باهاتون بد برخورد نخواهد شد البته اگر با انصاف باشين!

راستی؛این هم بنر وبلاگ هست که هر کس دوست داشته باشه میتونه بذاره توی وبش،هر کس هم خواست تبادل لینک کنه میتونه...جای زیادی هم نمیگیره.چون توی وبم راست کلیک نمیشه کرد،کد رو select کنین و بکشینش توی صفحه ی تنظیمات وبلاگ.امیدوارم ازش خوشتون اومده باشه!

قدم هایم را روی خیابان خیس برمیداشتم.بی هدف،به هر جا که می شد می رفتم؛انگار چیزی را گم کرده باشم.هوا دیگر همان هوای قدیم نبود؛تغییر.بوی تغییر می داد.پهنه ی آسمان فیروزه ای رنگ بود و ابر های صورتی،آن را پوشانده بودند.حس می کردم  دیگر پاهایم توانایی راه رفتن ندارند.چراغ های خیابان،سایه های شب را کنار می زدند و انگار،با این کارشان می خواستند به روشنایی آن راه کم رهگذر کمک کنند؛ولی نمی توانستند این کار را به خوبی انجام دهند.در تاریک روشن خیابان،شاخه گلی را دیدم که روی زمین سفت و بی رحم افتاده بود.برش داشتم.بوی رنگین کمان می داد.درون تمام قطرات شبنمش هم رنگین کمان داشت.به راه افتادم.ابر ها نم نم می گریستند و آسمان تیره تر می شد.انگار قرار بود عشق دوباره به سر و روی من و گل سرخ رنگین کمان ببارد.نسیم،قطرات هستی بخش را از مسیرشان منحرف می کرد و با موهای من ،بازی.چشم هایم را بستم و تنها به یک چیز فکر کردم...به او.

و لبخند زدم.

unny$

      یه دریای بی کرانی هست       

کمی بالاتر از این رود

همون جایی تو این دنیا

که آغاز نهالی بود

نهال،کم شاخه و کم برگ

اگرچه تک و تنها بود

ولی یک آرزویی داشت

که مثل دریا بی انتها بود

میدونم این شعر زیاد خوب نشده؛ولی خوب توی مدرسه گفتمش و فکر می کنم درد دل همه ی ما هاست!

این ساعت امتحان است

باز پچ پچ،باز خش خش

امروز درس خوانده ام و

برگه ام پر از درخشش

این دفعه دیگر نیازی

به تقلّبی ندارم

هر چه کاغذ ریزه است من

در زباله دان میذارم!

ما نشسته روی نیمکت

برگه ها در دست استاد

این صدای قلب من نیست

آن چه خوانده ام،رفته بر باد

بقیه در ادامه!

unny$

از وقتی خبر فوت حاج مش قلی حسین رو شنیدم،همون جایی که بودم،موندم و با خوودم فکر کردم آخه تو ی حموم هم جای فکر کردن به ارث و میراثه؟ چند دقیقه قبل،داشتم آواز های خارجی رو با چهچهه ی بلبل و در حال شامپو ریختن روی سرم تمرین میکردم،که یکدفعه مامانم از بیرون حموم داد زد:«بابام؟بابا م مرده؟به دیار باقی جیم شده؟وای خدا!»

این طوری شد که چهچهه رو ول کردم و چسبیدم به فکر ارث و میراث!آخه حاج آقامون خیلی پولدار بود،کلی زمین توی صحرای بزرگ آفریقا داشت و طبقه ی پانصدو دهمین برج بلند دبی به نامش بود.حالا باید حدس میزدم که برای من و مامان و البته پدرم چی به ارث گذاشته.

از اون جایی که کادو ی تولدم همیشه یه گیره ی سر از طرف بابابزرگ بود،داشتم فکر میکردم که موقع جیم شدن از این دنیا هم به فکر مال و اموالش بوده یا نه.این طوری شد که لباس پوشیدم و خیلی سریع از توی حموم زدم بیرون.                                  

پایین برگه ها

حدودا" 13 عبارت"موفق باشید"به چشم مان خورد

ما هم جواب دادیم:

«ممنون!»                                 

غافل از این که

وقتی چشم  هامان به کارنامه مان بیفتد

به پوجی تمام آن آرزو ها پی خواهیم برد!

unny$

این شعر روز چهارشنبه11 مرداد ساعت 12 و 8 دقیقه به ذهنم رسید! 

خوشبختی حتما" نباید چیز پیچیده ای باشد؛

حتما" نباید پول باشد.

خوشبختی میتواند زمانی باشد برای آرام شدن در آغوش یک دوست،

برای درد دل کردن.

یا حتا نوازش نسیم بر روی گونه هایت. 

خوشبختی مثل پرواز بادبادکی سرکش  در غروب دل انگیز بهاری است...

یا شاید هم ساده تر از این ها ممکن باشد،نمیدانم.

اما خوشبخت برای من کسی است که بخندد و شاد باشد

در همه حال.

پس شاید انسان خوشبخت خیلی سخت پیدا بشود

با این شرط دشوار!

حالا به من بگو،فقط یک کلمه

آیا تو خوشبخت هستی؟

unny$