چند کلمه واقعیت ...
مغرور نیستم ، فقط نیازی به حرف زدن با هر کسی را نمیبینم ...
ایرادگیر نیستم ، فقط ترسیده ام از فراموشی وعده وعیدها ...
شکاک نیستم ، فقط دل خسته ام از اعتمادهای بیجا ...
خودخواه نیستم ، فقط بی تفاوت شده ام نسبت به همه چیز ...
لال نیستم ، فقط ترجیح میدهم سکوت کنم در برابر گفته های بی منطق اطراف ...
قدر نشناس نیستم ، فقط توقع ام مناسبه جایگاهم است ...
آدم سخت گیری نیستم ، فقط آدم سخت گیر می آورم ...
... اما ...
این روز ها شیشه شده ام ، زود میشکنم ولی دیگر نمیبرم ...
میدانی دوست من ؟ این روزها خودمم ، کمی پیرتر ...
بگذریم ...
دلم عجیب مستی می خواهد ، بلند فریاد بزنم به سلامتیه ...
به سلامتی روزی که من سفید پوشیدمو شما مشکی !
به سلامتی اون چندتا شونه که تابوت من روشونه !
به سلامتی یه صدای بلند و صدای تکرار جمعیت !
به سلامتی صدای صوت قرآن یه بینوا !
به سلامتی اشکایی که میریزه !
به سلامتی خاکا و سنگایی که میشن کل داراییم !
به سلامتی تمام دل کندنا و خاطره ها !
به سلامتی بغض کردنا برای دلبستگیام !
به سلامتی تنهایی زیر خاک !
به سلامتی اونیکه میشه جایگزینم !
به سلامتی اون روز که دیگه نیستمو فراموش شدم ... !!!
به سلامتی تویی که زندگیتو جوونیتو به پام سوزوندی !
... یه آهنگی که اگه شخص سومی اینجا بود و هیچ وقت گوشش
... شاید به همین خاطره که دلم نمیاد ببندمش و برم سراغ یه
و بعضیاتون دل بریدید
می نویسم تا به یادگار بماند برای آنها که می آیند و می مانند و می گذرند؛ تا بدانند شکستن دل، رسمیست با قدمت بسیار، در بین انسانها ...
