من اینجا منتظر بارانم

می خوای تسلیم سرنوشتت بشی حتی حرفشم نزن ..

یکی همین نزدیکی هاست

پیش تو پیش من

یه رویای کوتاه تنها همین ..

از این و اون نیست از ماست که بر ماست  ...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...

..

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

باور اینکه ۴ سال از اولین باری که قدم به دانشگاه مازندران و دانشکده ی حقوق و علوم سیاسی گذاشتم ٬میگذره ٬کمی بیشتر از کمی برام سخت بود..

تغییر رو کاملا در خودم حس میکنم. در عرض این ۴ سال  فکرهام ٬علایقم و خیلی چیزا تغییر کردند هرچند شخصیت محافظه کاری دارم و میشه گفت علاقمند به حفظ وضع موجودم برای همین تغییراتم خیلی محسوس و شگفت آور نبودند !

روزهای بارونی  و متفاوتی بودند این دو روز آخر... دلم برای خیلی چیزا تنگ میشه !

از اینجا به بعد مسیر زندگیم رو باز هم باید یک بار دیگه عاقلانه و محکم انتخاب کنم یا با اراده و انگیزه درسم رو بخونم برای بدست آوردن یه رتبه ی خیلی خوب تو کارشناسی ارشد یا اینکه پشت پا بزنم به ۴ سال با عشق درس خوندن ...

مسلما نمیتونم دومین راهو انتخاب کنم چون هم به رشته م علاقمندم و هم آدمی نیستم که از فراغتی تا این حد طولانی برای تفریحات و تجربه های غیر درسی تازه استفاده کنم ..

حتما خاطرات فردا شب رو به امید خدا اینجا ثبت خواهم کرد

.

.

 .

.

.

.

.

.

.

.

.

.

بعد از ظهر یک پنج شنبه ی داغ تابستونیه و من فارغ از درس خوندن واسه امتحانای ترمم نشستم و مینویسم ..

دلبسته به سکه های قلک بودیم

دنبال بهانه های کوچک بودیم

رویای بزرگتر شدن خوب نبود

دلم برای خوردن غذاهای رنگارنگ و خوشمزه تنگ شده !

پیداست خیلی شکموام که جمله ی اول پست جدیدم اونم بعد یه مدت طولانی اون بوده ها !؟

؟؟

.

.

.

 امروز که توی کلاس امپریالیسم نشسته بودیم این یادداشت رو انتهای دفتر عروسکی صورتی رنگم پیدا کردم و خواستم که اینجا ثبت بشه ...