زندگی زیباست!

بازی مریل استریپ و جولیا رابرتز رو می پسندیدم .فیلمش تلخ و فروپاشی یک خانواده رو نشون میداد. 

حوصله نت برداری نداشتم اینا تو ذهنم مونده :

-خدا رو شکر خبر از آینده نداریم و گر نه عمرا از تخت می اومدیم پایین.

-گوش کن بعد از من بمیر باشه ؟مهم نیست دیگه چیکار میکنی ،کجا میری،چطور به زندگیت گند میزنی ،زنده بمون خواهش می کنم .

-زن ها وقتی خوشکلند که جوونند مردها ولی میتونن جذبه خودشون رو تو سنین بالا هم حفظ کنند.نه اون مردایی که شلوارک پا میکنندو یه کیف هم دستشون میگیرن .مردا حالت مردانگیشون تشدید میشه .زن ها پیر میشن .

-بعضی از آدما با حقیقت دشمن هستند .

در واقع  همش دیالوگ بود این فیلم :)

"چه رمزی در این هست که بعضی لحظه ها شخص می تواند موقعیتها و پیشامد هایی را که در آینده زود اتفاق خواهد افتادحدس بزند و در این موقعیت پایش را درست همان جا می گذارد که باید بگذارد و رفتاری را در پیش میگیرد انگار از صد سال پیش برایش تعیین شده است .پخته و جا افتاده .این باید قسمتی از یک قانون باشد."

"در بعضی لحظه ها هیچ چیز به اندازه گفتن آدم را بی معنا و جلف جلوه نمی دهد ،مثل اینکه کلمه ها آدم را ساقط می کنند.از درون نابودش می کنند"

"این چه خوی و خصلتی است که آدم بی انکه خود به جزئیاتش پی ببرد طی سالها و ماه ها پیدا می کند ؟این شبه مقدس چه معنایی دارد؟ جز اینکه آدم را در لاکش حبس کند و همانجا بپوساند .چه ثمره و عایدی دارد؟و تازه مگر دیگران چقدرشان چنین روحیاتی را می پسندند ؟اصلا خود را دستی دستی توی چارچوب قید گذاشتن چه معنایی می دهد ؟مخصوصا که از سالها پیش توانسته باشی پیش خودت گره این خلقیات کهنه را باز کنی ؟مگر خود یک زن و یک مرد چه معجزه ای است که باید این قدر پیچیدگی داشته باشد؟پس اینهمه لعاب و حاشیه و مرز و بند برای چه ؟مگر نه این است که هم من و هم او مایل بودیم با هم بنشینیم و حرف بزنیم؟خب پس این شرم بیهوده چرا خودش را میان ما حائل کرد؟چه خوی و حالتهایی که آدم در نهایت بیزاری از آنها با خود داردو ناچار حملشان می کند !از همه شان بدش می آید .در خود می چلاندشان اما از او جدا نمی شوند.مثل گوشتی که به پوست و استخوان چسبیده باشند به جانش چسبیده اند و فیلسوف هم اگر باشد نمی تواند حساب خود را از آنها وا بکند ."

"گویا خوی آدم اینطور است که هر گاه پی برد از همه جا و همه چیز جدا مانده است دلش میخواهد به خاک خودش بچسبد.خاکی که بر آن از مادر زاییده است.دلش برای زباله های کوچه های کودکیش هم تنگ میشود.به خود می گراید و از باطن خود نقبی به گذشته هایش می زند."

"گوش کن شبیرو، بگذار من این حرفها را برای یک نفر گفته باشم .برای گوشهایی که نمی شنوند.برای چشمهایی که نمیبینند و برای لبهای یی که خاموشند.سینه ام پر از خون و درد است.شبیرو،و من میخواهم این حرفها را ،این لخته های خون را جلوی تو از سینه ام بیرون بپاشم .محرم تر از تو من کسی را ندارم شبیرو "

"شبیرو کاش من هم مثل تو کرشده بودم،کور شده بودم ،لال،و سنگین و خاموش شده بودم و می توانستم همه چیز را تحمل کنم .از افتاب گرفته تا شبها و دیگرانی که با خواری نگاهم میکنند و درباره ام هزاران خیال بد دارند ."

"شبیرو کاش من تو بودم ،کاش افسانه تو بودم ،کاش اصلا نبودم شبیرو "

"مثل کاغذ کهنه ای شده ام که مچاله ام کرده و توی زباله دانی ام انداخته اند "

مثل همیشه خواندن نوشته های محمود دولت آبادی را دوست داشتم اینها قسمتهای به نظر من قشنگ و دوست داشتنی از کتاب "باشُبیرو " بود که هایلایت کردمشان برای ثبت در اینجا گذاشتم .

تو که نازنده بالا دلربايي

تو که بي سرمه چشمون سرمه سايي

تو که مشکين دو گيسو در قفايي

به مو گويي که: "سرگردون چرايي؟!"



بميرُم تا تو چشم تر نبيني

شرار آه پر آذر نبيني

چنان از آتش عشقت بسوزُم 

که از مو رنگ خاکستر نبيني



دلُم دردي که دارد با که گويد 

گنه خود کرده تاوان از که جويد

دريغا نيست همدردي موافق 

که بر بخت بدُم خوش خوش ببويد



گل وصلت فراموشم نگردد

وگر خار از سر گورم برويد



سيه بختُم که بختُم واژگون بي

سيه روزُم که روزُم تيره گون بي

شدُم محنت کش  کوی محبت
سيه روزُم که روزُم تيره گون بي

زدست دل که يا رب غرق خون بي



زعشقِت سوختُم اي جان کجايي

بماندُم بي سرو سامان کجايي

نه جاني و نه غير از جان چه چيزي 
نه در جان، نه برون از جان کجايي؟

پاره اي لحظه ها چه كشنده اند.كاش مي كشتند،نه،نمي كشند.كشنده اند.به دشنه اي آسوده ات نمي كنند.به دود عذاب،خفه ات نمي كنند.تا خفگی،تا مرز خفگي مي كشانندت و همان جا نگاهت مي دارند.چنان كه انگار ميان آتش و دود،حلق آويز مانده اي.سينه ات از دود داغ پر شده است و چشمهایت-دو لخته ي خون-در عذاب آتش مي سوزد.

__ کتاب ِ كليدر - محمود دولت آباد