خاکریز وحدت :
آدمی جمیع اضداد است ، سرشار از احساسات متضاد!
گاهی پر از شادمانی هستی و لبخند بر لب داری و گاهی سرشار از غم و اشک بر چشم!
در عین اینکه عاشق است و وابسته آرزوی رفتن می کند!
در لحظه ای که سرشار از احساس است آرزوی خونین ترین وصال را دارد!
و جمع این حالات برای آنکه نمی شناسندش سخت!
در عین مهربانی اخم بر چهره دارد و در لحظه شادی اشک بر چشم!
و این کثرت در التیام به وحدت می رسند!
زلف آشفتۀ او موجب جمعیت ماست چون چنین است پس آشفته ترش باید کرد.
کثرت در احوالات آدمی گاه سر بیرون میزند و اختلاف در اشخاص ایجاد میکند.
حال چه بهتر است وحدت احوال در اشخاص باشد.
دشمنان تلاش در ایجاد اختلاف در بین مذاهب به خصوص شیعه و سنی میکنند و ما باید دنبال این باشیم که این اختلافات و زمینه های آن را از بین ببریم.
درست است که در مواردی تضاد وجود دارد.اما قرار نیست تضاد ها نمایان شوند؛ بلکه وحدت زمینه ای ایجاد خواهد کرد تا دلها به سمت حقیقت محض پیش رود.
بنابر شعار امسال ، چرا فقط ذنبال این باشیم که باهم اختلاف نداشته باشیم؟چرا در همین سطح باقی بمانیم؟باید دلبری کنیم
شیعه مقدمه ساز،معنویت خود را به جنبه های فردی محدود نمیکند.
در واقع شیعه منتظر باید مهارت زندگی جمعی و کار گروهی داشته باشد. باید علی رغم اختلافات موجود، قدرت تعامل و هم افزایی داشته باشد.
حضرت ولی عصر(ع) در یکی از نامههای خود میفرماید: «اگر شیعیان ما -که خداوند آنها را در طاعت خودش موفق بدارد- از صمیم دل جمع شوند و بخواهند به عهدی که ما به گردن آنها داریم وفا کنند، مژدۀ ملاقات ما به تأخیر نخواهد افتاد؛ وَ لَوْ أَنَ أَشْیَاعَنَا وَفَّقَهُمْ اللَّهُ لِطَاعَتِهِ عَلَى اجْتِمَاعٍ مِنَ الْقُلُوبِ فِی الْوَفَاءِ بِالْعَهْدِ عَلَیْهِمْ لَمَا تَأَخَّرَ عَنْهُمُ الْیُمْنُ بِلِقَائِنَا»(احتجاج/2/499)
باید به سایر مومنین عشق بورزیم، حتی اگر بین ما اختلافاتی باشد و حتی اگر ضربه شخصی خورده باشیم!
چند درصد از ما بچهمذهبیها، تفاوت میان «با هم صبر کردن» و «تکتک صبور بودن» را میفهمیم و از لوازم آن مطلع هستیم؟ یک عنصر منتظر یعنی یک عنصر «تشکیلاتی»؛ البته منظور از تشکیلات صرفاً «حزب» نیست، بلکه منظور هر نوع تشکیلاتی است؛ یعنی هر نوع تجمع سازمانیافتۀ هدفمندی که دارد برای مأموریتهای مشخصی فعالیت میکند.
چطور میشود که یکی از دانشجویان و طلبهها «مهدییاور» باشد اما در هیچ تشکل فرهنگی در کنار دیگران به فعالیت نپردازد؟! آیا او نمیتواند هیچ کسی را تحمل کند و نمیتواند با هیچ کسی ارتباط برقرار کند. بعضیها اهل کار گروهی نیستند و میخواهند تنهایی جلو بروند. کار گروهی طبیعتاً لوازمی دارد، کوتاهآمدنها و ایثارگریهایی لازم دارد.
در عرصه سیاسی هم بسیاری از اختلافات بی جا و مضر است.
اصلا چرا باید دانشگاهیان را به دو گروه اصلاح طلب و اصول گرا تقسیم بندی کرد؟
حضرت امام (ره) هم می فرماید که من این تقسیم بندی ها را قبول ندارم.
عصر، عصر همدلی و وحدت است.
ما به عنوان عناصر مهدوی و عناصر مقدمه ساز برای ظهور، باید با هرنوع تفرقه افکنی به شدت مقابله کنیم.
نباید هیچ اختلافی را به این سادگی ها قبول کنیم که مبنای درگیری و جدایی دل ها و جدایی از اصول قرار بگیرد.
سيب سرخى سر نيزه است...دعاكن من نيز