نگارستان اشعار من

کفش هایم گوشه حیاط  به انتظار دقیقه های باتو بودن ایستاده اند

دقیقه هایی را گویم که با فریاد نامت

نامه عشق در دست مجنون جان گرفت

و لیلی کدبانو  شد

منتظر میمانم تا شاید گام هایم ز دلخوری ها رد شوندو

گام بعدی آغوش تو باشد

">

عاشق آن تک درختی شدم

که راضی بر تنهایی خویش بود

اما سرش را تکیه بر هر شاخه ای نزد

من که بودم ندیدم درونت چیست

من بودم

 شدم لبریز اشک

کاش رسد روزی تا

بینمت ولی گویم شما؟؟

کاش آن هنگام رسد باز

که باشد دستت در دست من

و باشی غافل از نگاه لرزان دیگری

کاش با خنده ی گرم پر مهرت

شوی صاحب تک ساحل این دل مبهوت

سلام خدمت تمام دوستای گلم

متاسفانه تموم لینکا پاک شده اگه میشه دوباره ادرس وبلاگ زیبایتون رو بذارین تا مجددا لینک شین.

ممنون و پوزش میطلبم

هرچند دست نوشته؛نوشته ای کوتاه و مختصر ذهنه اما محتوای آن  همیشه در همه حال قلبی است.

نوشتم عشق یعنی سکوت مبهم بی صدایی

بر هم زدی آسان راز دل خموش را

 چطور دلت بی رحم شد

که با بدگویی من

دل دیگری را صاحب شوی؟!!

یار جدید هم میداند

آن گفته ها خصوصیات خودت است نه من

لبخند مرا دیدی

اسیر قاب صورت دیگر شدی

من چه خیالی در سر داشتم

که تو را ز خلق نامردان جدا کردم

گونه سرخت انار خاطره یار دگر شد

من هم شعشعه وجوم با خیالت آرام میگیرد

رفتی بسلامت

کاش رویایت را هم

با چمدانت میبردی