به نام خدا

گر مدد خواستم از پیر مغان عیب مکن ... شیخ ما گفت که در صومعه همت نبود

بعضی وقتا داستان های عامه پسند چنان تاثیری دارند که صدتا مقاله علمی همچین تاثیری ندارن! البته که اطلاعات عمومی که عامه افراد ازش استفاده می کنن انقدر سطحی هست که مشکلات خودشو بوجود میاره ولی به هر حال من که علامه نیستم از همین اطلاعات برای زندگیم استفاده می کنم...

از جمله کارهایی که تا بحال انجام ندادم "توسل" بوده. کلمه ای که زیاد میشنوم خیلی ها باهاش حاجت گرفتن. مخصوصا حضرت اباالفضل که به باب الحوائج معروفه و امشب شب میلاد این بزرگ مرده.

داستان از این قراره که روزی از روزها پدری بود که چوپان بود ولی دروغگو نبود، این شبانی که بی‌سلطان بود تعدادی گوسفند داشت که هر وقت می‌خواست بشمردشان تعداد پاهایشان را می‌شمرد و تقسیم بر چهار می‌کرد.

چوپان هر روز صبح گوسفندان را به نقطه مشخصی در کوهپایه می‌برد و آنها را از شر گرگ به حضرت ابوالفضل (غ)‌ می‌سپرد و برمی‌گشت.

عصر هم برمی‌گشت و گوسفندان علف خورده قلنبه را به روستا برمی‌گرداند.

یک روز این شبان مریض می‌شود و نمی‌تواند انجام وظفیه نماید. لذا از آنجاییکه مدیر پروژه بوده کار را به پسرش تفویض می‌کند. بعد هم موارد مهم را علاوه بر آنکه کتبی می‌کند که یک موقع پسره نزند زیرش که نگفتی یا نفهمیدم یا ... به صورت شفاهی هم سفارش کرد که فراموش نکنی که گوسفندان را دست حضرت ابوالفضل بسپاری!

پسره هم به عادت همه جوانان خام ، چشمی سریع گفت و رفت که وظیفه‌اش را به انجام برساند. در راه روستا تا کوهپایه پسره روشنفکریش گل کرد و گفت این بابای امل ما مگر نمی‌داند که خدا از حضرت ابوالفضل بالاتر است! من گوسفندان را دست خدا می‌سپرم. برای اینکه کلامش خوب جا بیفتد سعدی‌وار شعری چاشنی حرفش هم کرد و گفت: چون که 100 آید 90 هم پیش ماست.

پسر آن کارها که گفتیم کرد و دنبال کارش رفت ولیکن وقتی به کوه برگشت که گوسفندان را به ده برگرداند، دید که گرگ ناقلای بلا به گله زده است!! چندین بار گوسفندان را شمرد بعدش هم رفت پیش پدرش و جریان را بازگو کرد.

پدرش هم گفت: پسر مگر به تو نگفتم که گوسفندان را به حضرت ابوالفضل بسپار!؟

پسر گفت: من به خدا سپردم که از حضرت ابوالفضل هم بالاتر است.

پدر آه برآورد که پسرک نادان! مگر من نمی‌دانستم که خدا از ابوالفضل بالاتر است؟ آخر تو نمیدانی که خدا گرگ داره ، خدا دزد داره ، هزار مخلوق دیگر داره ... که فکر روزی اونها هم باید بکنه...

پسره ی ناحسابی اگر گوسفندا رو به ابوالفضل می سپردی و بلایی سرشون میومد میشد از دست ابوالفضل به خدا شکایت کرد ولی حالا از خدا به کی باید شکایت کنم!؟

بسم الله الرحمن الرحیم

وَمَا أَرْسَلْنَا مِن رَّسُولٍ إِلاَّ لِيُطَاعَ بِإِذْنِ اللّهِ - و ما هيچ پيامبرى را نفرستاديم مگر آنكه به توفيق الهى از او اطاعت كنند

وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذ ظَّلَمُواْ أَنفُسَهُمْ - و اگر آنان وقتى به خود ستم كرده بودند

جَآؤُوكَ فَاسْتَغْفَرُواْ اللّهَ - پيش تو مى‏آمدند و از خدا آمرزش مى‏خواستند

وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ - و پيامبر [نيز] براى آنان طلب آمرزش مى‏كرد

لَوَجَدُواْ اللّهَ تَوَّابًا رَّحِيمًا (النساء / 64) قطعاً خدا را توبه‏پذيرِ مهربان مى‏يافتند

لازمه به خودم یادآوری کنم که

۱- قصه تعریف شده فقط یک داستانه و غیر قابل استناد

۲- گاهی دلخوشی آدما به اینه که یکی (مثل حضرت ابالفضل) هواشونو داره

۳- گاهی وقتا دلخوشی من به یه همچین داستانایی هست!

۴- همه میدونن که خدا بزرگتر و قادر تر از هر موجود دیگه ای هست

۵- بعضیا میدونن که چه چیزی، چه طوری و در چه شرایطی مناسبه و درست جواب میده. بعضی وقتا میشه با توسل به اینا جواب گرفت.

۶- بعد از توبه کردن تلاش زیادی برای عوض کردن نفس لازمه و بعضی چیزا انقدر براش سخت میشه که ممکنه توبه بشکنه... (یه عبارت دیگه بعد از حاجت گرفتن تلاش زیادی برای نگهداری حاجت بدست اومده لازمه و بعضی چیزا باعث میشه دوباره اونو از دست بده...)

به نام خدا

حریم عشق را درگه بسی بالاتر از عقل است ... کسی آن آستان بوسد که جان در آستین دارد

ماه رمضان سال پیش رفتم نمایشگاه قرآن تا درباره طرحی با ناشران قرآن صحبت کنم و راهنمایی شدم به سمت استاد ابوالفضل بهرام پور و قرآنی از ایشون دیدم (تفسیر یک جلدی مبین) که طرح جالبی داشت که در صفحه سمت راست قرآن و معانی کلمات بود و در صفحه چپ تفسیر مختصری از آیات صفحه راست. هرچند سال گذشته این کتاب رو خریدم ولی تا امسال توفیق خوندنش رو نداشتم!

وقتی معنی سوگندهای سوره "ضحی" رو - که تو پست قبل نوشتم - خوندم انقدر برام جالب بود که رفتم کتاب استاد بهرام پور رو باز کردم و خوندم و مثل همیشه فهمیدم که تا حالا چیزی نفهمیده بودم!

کلمات قرآن بسیار خاص هست که ضمن اینکه برای همه میتونه قابل فهم باشه معانی بی نهایتی برای باسوادتر ها و عالمان داره. هرچند اونها به این معانی آگاه هستند ولی موقع حرف زدن نمیتونن اون معانی رو منتقل کنند!

جمله ای از اینشتین خوندم به این مضمون که نامفهوم ترین مساله در جهان این است که جهان قابل فهم است!

وقتی داشتم تفسیر سوره حمد رو میخوندم دیدم چقدر این سوره کلمات خاص داره! "حمد"، "رب"، "عالمبن"، "الرحمن"، "الرحیم"، "نعبد"، "نستعین"، "صراط"، "نعمت"، "ضالین" و حتی کلمات ربط بینشون مثل "ایاک"، "اهدنا" و ... هم نکته داره.

یه روزی از استادمون پرسیدم که چطور میشه یه جمله عربی رو از قرآن تشخیص داد؟ چون خدا گفته که کسی نمیتونه حتی یک آیه شبیهش بیاره ولی اگر هر عربی جمله ای بگه و ادعا کنه که این شبیه قرآنه من نمیتونم بگم نیست! جواب استادم این بود که قرآن فصیح هست و حتی نهج البلاغه که میگن "اخ القرآن" (برادر قرآن) به قرآن نمیرسه و اینو هر کسی نمیتونه بفهمه...

امروز به ذهنم رسید که چقدر حرف های گنده تر از دهنم میزنم! در حالیکه معنی خیلی هاشون رو نمیدونم و البته چون بقیه هم نمیدونن نمیتونن منو راهنمایی کنن. مثلا عشقی که حافظ دربارش حرف میزنه بعد از عقلی هست که با حفظ قرآن بدست آورده و من که هنوز در اسفل سافلین هستم چطور درباره عشق حرف میزنم؟؟؟

دیشب "الْحَمْدُ للّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ" رو اینطوری فهمیدم:

حمد (که خاص ترین ستایش است و از نوع مدح نیست که در تعریف از سایر چیزها بکار می بریم) برای الله است (تنها اله که بخاطر ال نشانه معرفه بودن هست و تمام نشانه هایش به وضوح نمایان هست) که پرورش دهنده و تربیت کننده تمام اجزای دو عالمی است که آفریده و هر عالم به قدری بزرگ هست که تمام علم بشر که در تمام کتابخانه های جهان جمع هست فقط قادر به توصیف ذره ای از یکی از عالم ها هست...

تو ویکی پدیا جمله جالبی درباره عقل دیدم که دکارت، کتاب گفتار در روش را با این جملات آغاز کرده است:

درک درست بهتر از هر چیز در میان مردم به طور مساوی توزیع شده است چنانکه هر کس فکر می‌کند که به حد نهايت از آن برخوردار است، به گونه‌اي که حتي زياده‌خواهترين افراد هم معمولاً به داشتن سهمي بيشتر از آنکه دارند، تمايلي نشان نمي‌دهند.

یاد دعای سحر افتادم که امام رضا (ع) چطور دعا میکرد

اَللّهُمَّ اِنّي اَسْئَلُكَ مِنْ بَهاَّئِكَ بِاَبْهاهُ وَكُلُّ بَهاَّئِكَ بَهِيُّ اَللّهُمَّ اِنّي اَسْئَلُكَ بِبَهاَّئِكَ كُلِّهِ

خدايا از تو می خواهم به درخشنده ترين مراتب درخشندگيت. و تمام مراتب آن درخشنده است خدايا درخواست كنم به همه مراتب درخشندگيت

...

امیدوارم همیشه حواسم باشه که وقتی دارم نماز میخونم بدونم گنده تر از دهنم چه کلمات با ارزشی رو دارم بیان میکنم

اهدِنَــــا الصِّرَاطَ المُستَقِيمَ

ما را (جمیع انسانها یا جمیع اعضا و جوارحمان را) در چنان مسیری هدایت کن که در آن بلعیده شویم! طوری در آن راه احاطه شویم که خروج نداشته باشد و آن راه مستقیم است.

راهی کسانیکه ...

به نام خدا

عقلم از خانه به دررفت و گر مي اين است ... ديدم از پيش که در خانه دينم چه شود

عقل هم خوب چیزیه. هرچند معمولا جواب نمیده! چون هیچ آدم معمولی نمیتونه همه چیز رو بلد باشه...

بازهم باید برگردم به گذشته. اونوقتی که به دنیا اومدم و هیچی ازش یادم نمیاد. به تدریج کارهای روزمره رو از بزرگترها یاد گرفتم. بعضی چیزا رو هم خودم یاد میگرفتم چون الگویی از کارهای قبلی بود. مثلا وقتی یاد گرفتم آب رو بریزم تو لیوان برای بقیه مایعات احتیاج به ظرف جدید یا یادگیری جدیدی نداشتم. هرچند همین الگوها گاهی باعث اشتباهات منجر به مرگ میشه! مثل بچه هایی که مایعات شیمیایی رو مثل مایعات عادی میخورن...

وقتی مدرسه میرفتم هر کاری که معلم دستور میداد رو انجام میدادم. اگر میگفتن آفرین و تشویقم میکردن و نمره بالا میگرفتم میفهمیدم که درست عمل کردم و وقتی تنبیه میشدم میفهمیدم که اشتباه کردم. منتها در اکثر موارد نمیفهمیدم که منشا اشتباه چی بوده و راه اصلاحش چیه...

در نهایت الگویی جامع یاد گرفتم که میتونم اسمش رو بذارم الگوی دکتر رفتن و دارو گرفتن (الگوی درمان)! وقتی که جایی گیر میکنی و نمیدونی باید چه کار کنی عقل میگه برو از کسی که میدونه بپرس. هرچند این هم آخر ماجرا نیست. چون حالت های مختلفی پیش میاد:

الف) مثلا بعد از چند بار سرما خوردن و داروی یکسان گرفتن برای علائم سرماخوردگی بعدی بدون مراجعه به دکتر به داروهای گذشته مراجعه می کنم. تا وقتی که بفهمم هر درد گلویی سرماخوردگی نیست...

ب) دکتر در تشخیص اشتباه کنه. عقل میگه برو پیش یه دکتر دیگه. اگر حرف دیگه ای شنیدی به چند نفر دیگه هم مراجعه کن. آخرش هم اونی رو گوش کن که اکثریت گفتن...

ج) معمولا این الگو رو با سرماخوردگی یاد میگیریم و همیشه انتظار داریم با خوردن چند دارو پس از مدت کوتاهی اوضاع خوب بشه. پس احتیاجی به یادگرفتن منشا درد و روشهای پیشگیری نداریم!

...

الگوی مدرسه و دانشگاه که الگوی رفع تکلیف هست. سوال رایج در زمان تحصیل من این بود: "چرا فلان درس رو باید بخونیم؟" نه من جوابی داشتم و نه معلم ها!!!

بسم الله الرحمن الرحیم

أَمَّنْ هُوَ قَانِتٌ آنَاء اللَّيْلِ سَاجِدًا وَقَائِمًا يَحْذَرُ الْآخِرَةَ وَيَرْجُو رَحْمَةَ رَبِّهِ - [آيا چنين كسى بهتر است‏] يا آن كسى كه او در طول شب در سجده و قيام اطاعت [خدا] مى‏كند [و] از آخرت مى‏ترسد و رحمت پروردگارش را اميد دارد؟

قُلْ هَلْ يَسْتَوِي الَّذِينَ يَعْلَمُونَ وَالَّذِينَ لَا يَعْلَمُونَ - بگو آيا كسانى كه مى‏دانند و كسانى كه نمى‏دانند يكسانند؟

إِنَّمَا يَتَذَكَّرُ أُوْلُوا الْأَلْبَابِ (الزمر / 9) تنها خردمندانند كه پند پذيرند

چند سالی هست که تلنگرهایی درباره طریقه فکر کردن و به جواب رسیدن بهم خورده و عقلم رو چند میلی متر جابجا کرده ولی سوال اساسی که به جوابش نمیرسم رهیافت رسیدن به جواب بوده...

یه روز که درگیر مساله ای تو ذهنم بودم یاد استخاره کردن افتادم و با اندک دانشی (نادانی تمام) روشی رو خوندم و طبق اون عمل کردم. جواب "میانه" بود و من گفتم توکل به خدا (بدون تعارف هنوز نمیدونم معنی توکل چیه!)

امروز کمی درباره صحت استخاره و اعتبار استخاره جستجو کردم و مطالب متفاوتی خوندم.

یکی نوشته بود: "همانطور که علامه مجلسی میگه ما یك روایت هم نداریم كه یك نفر از شیعیان خدمت امام اومده باشن كه اقا برای من با قرآن استخاره كنین!"

یکی دیگه نوشته "تنها استخاره هایی معتبر است که با تماس حضوری یا تلفنی یا مکاتبه با شخصی از وی درخواست استخاره شود یعنی او را از طرف خود وکیل می کنید تا استخاره کند چنین استخاره ای قطعا معتبر و بی اشکال است"

و دیگری نوشته "استخاره در درجه اول بهتر است توسط خود شخص انجام شود و در صورتی که نمیتواند ، میتواند دیگری را نائب کند. در خصوص نائب گرفتن در استخاره و این که آن شخص چه خصوصیاتی داشته باشد ظاهرا روایتی از معصوم نداریم."

در پاسخ به سوالی دیدم "استخاره با قرآن در توان هر کسی نمی باشد و معمولا حتی عالمان وارسته از استخاره با قرآن پرهیز می کنند زیرا استخاره با قرآن حقیقتا در شأن صاحبان نفس و عالمان عامل و متدینان می باشد. و شما که خود می فرمایید متوجه نمی شوید صلاح نیست به استخاره با قرآن متوسل شوید. از طرفی استخاره با تسبیح بیشتر سفارش شده است و حتی سند استخاره با تسبیح بیش از استخاره با قرآن است...

یکی دیگه روایتی نقل کرده "امام صادق(عليه السلام)به كسى كه گفت: گاه تصميم به انجام دادن كارى مى‌گيرم و درباره آن از خدا طلب خير مى‌كنم; اما فكرم به جايى نمى‌رسد، فرمود: قرآن را بگشاى و به اولين آيه‌اى كه نگاهت به آن افتاد، به خواست‌خدا عمل كن" (جامع احاديث الشيعه، ج‌8، ص‌272; تهذيب، ج‌3، ص‌342.) و با ارجاع به کتاب بحارالانوار (جلد 88 ص 244) از علامه مجلسی گفته که "مراد از اولين آيه، اولين آيه صفحه سمت راست است"

در حالیکه عقلم دیگه جواب نمیده یک بررسی به چشمم میخوره: "پس از بررسى روايات مؤيد استخاره‌هاى قرآنى و حذف روايات تکرارى، در مجموع هشت يا نه روایت وجود دارد که استخاره با قرآن به معنى امروزى از آنها برداشت مى‌شود. غير از روايت ابى‌على يسع قمى که در تهذيب آمده است، تمام روايات ديگر در غير از کتب اربعه نقل شده‌اند. سید بن طاووس که متقدم‌ترين اين کتب را تأليف کرده است، حدود دو قرن از شیخ طوسی تأخر دارد. عدم وجود نمونه‌اى از روايات توصيه کننده به تفأل يا استخاره به قرآن در کتب متقدم، مانند قرب الاسناد و محاسن در قرن سوم، و کافى، تفسیر علی بن ابراهیم و من لایحضره الفقیه در قرن چهارم، و ظهور اين روايات در قرن هفتم در کتاب فتح الابواب و حتى قرن‌ها پس از آن، نشان از ضعف روايات مورد نظر دارد."

نتیجه ای که درنهایت میگیرم اینه که هنوز هیچی بلد نیستم و کارهامو با استفاده از الگوهای گذشته راه میندازم در حالیکه پارامترهای مساله رو بررسی نکردم تا ببینم از کدوم الگو استفاده کنم یا به کدوم دکتر مراجعه کنم...

از اونجاییکه کتاب میخرم و وقت نمیکنم بخونم گاهی به متنی میرسم مثل دعای 33 صحیفه سجادیه: نيايش امام سجاد (ع) در طلب خير

اللَّهُمَّ إِنِيِّ أَسْتَخِيرُكَ بِعِلْمِكَ، فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ اقْضِ لِي بِالْخِيَرَةِ وَ أَلْهِمْنَا مَعْرِفَةَ الِاخْتِيَارِ، وَ اجْعَلْ ذَلِكَ ذَرِيعَةً إِلَى الرِّضَا بِمَا قَضَيْتَ لَنَا وَ التَّسْلِيمِ لِمَا حَكَمْتَ فَأَزِحْ عَنَّا رَيْبَ الِارْتِيَابِ، وَ أَيِّدْنَا بِيَقِينِ الْمُخْلِصِينَ. وَ لَا تَسُمْنَا عَجْزَ الْمَعْرِفَةِ عَمَّا تَخَيَّرْتَ فَنَغْمِطَ قَدْرَكَ، وَ نَكْرَهَ مَوْضِعَ رِضَاكَ، وَ نَجْنَحَ إِلَى الَّتِي هِيَ أَبْعَدُ مِنْ حُسْنِ الْعَاقِبَةِ، وَ أَقْرَبُ إِلَى ضِدِّ الْعَافِيَةِ حَبِّبْ إِلَيْنَا مَا نَكْرَهُ مِنْ قَضَائِكَ، وَ سَهِّلْ عَلَيْنَا مَا نَسْتَصْعِبُ مِنْ حُكْمِكَ وَ أَلْهِمْنَا الِانْقِيَادَ لِمَا أَوْرَدْتَ عَلَيْنَا مِنْ مَشِيَّتِكَ حَتَّى لَا نُحِبَّ تَأْخِيرَ مَا عَجَّلْتَ، وَ لَا تَعْجِيلَ مَا أَخَّرْتَ، وَ لَا نَكْرَهَ مَا أَحْبَبْتَ، وَ لَا نَتَخَيَّرَ مَا كَرِهْتَ. وَ اخْتِمْ لَنَا بِالَّتِي هِيَ أَحْمَدُ عَاقِبَةً، وَ أَكْرَمُ مَصِيراً، إِنَّكَ تُفِيدُ الْكَرِيمَةَ، وَ تُعْطِي الْجَسِيمَةَ، وَ تَفْعَلُ مَا تُرِيدُ، وَ أَنْتَ عَلَى كُلِّ شَيْ‏ءٍ قَدِير.

خدايا، از تو مي‌خواهم كه به سبب دانش بي‌حدّ خود، براي من خير و نيكي را برگزيني. پس بر محمد و خاندانش درود فرست و از هر چيز برترين را نصيب من فرما. به ما الهام كن كه آنچه را نيك و درست است، بدانيم و عمل كنيم، و اين را وسيله‌اي قرار ده تا به آنچه برايمان مقدّر فرموده‌اي خشنود شويم، و به حكمي كه در حقّ ما كرده‌اي گردن نهيم. پس پريشانيِ دو دل بودن را از قلب ما بزداي و ما را به يقيني همانند يقين بندگان مخلص خود ياري نماي، و مخواه كه در شناخت آنچه براي ما برگزيده‌اي، ناتوان مانيم، تا آن جا كه حرمت تو در چشم ما اندك شود و آنچه مقدّر كرده‌اي پيش ما ناپسند آيد و به حالتي دچار شويم كه از نيك فرجامي دورتر است و به غير عافيت نزديك‌تر. آنچه را قسمتمان كرده‌اي و براي ما ناخوشايند است، محبوب ما گردان، و آن حكم تو را كه دشوار مي‌پنداريم، آسان ساز، و در دل ما انداز كه در برابر آنچه در حقّ ما خواسته‌اي، تسليم تو باشيم، و نخواهيم كه آنچه به تأخير انداخته‌اي، پيش افتد، و آنچه پيش انداخته‌اي، به تأخير افتد، و آنچه را محبوب توست، ناپسند نداريم، و آنچه را خوش نمي‌داري، اختيار نكنيم. كار ما را به آن سرانجام كه نيك‌تر است و آن فرجام كه پسنديده‌تر، پايان ده؛ زيرا تو نفيس‌ترين چيزها را مي‌بخشي، و بخشش‌هاي بزرگ مي‌دهي، و هر چه بخواهي همان مي‌كني، و تو بر هر كار تونايي.

به نام خدا 

اي دل زهمه بهتر با مهر علي سازيم ... جان در ره اين مقصود مردانه صفت بازيم
باشيم گداي او بر جمله سرافرازيم
در حلقه مستانش با نغمه هم آوازيم ... هر كس به كسي نازد ما هم به علي نازيم 

از دفتر عشق او حرفي ز ولا خوانديم ... ديديم جمالش را لا حول ولا خوانديم
زين آيت رحمت ما الا ولا خوانديم
توحيد سرايانيم گويندۀ اين رازيم ... هر كس به كسي نازد ما هم به علي نازيم 

تسبيح و نماز و صوم مر مردم مسجد را ... دير و حرم و كعبه هم زاير و قاصد را
جنات و قصور و حور مزد عابد و زاهد را
با مهر و مه رويش با حور نپردازيم ... هر كس به كسي نازد ما هم به علي نازيم 

ما را سر كوي او از كون و مكان خوش تر ... ديدار مه رويش از هر دو جهان خوش تر
زنده شده از بويش هم ازدل و جان خوش تر
خود از رخ اين معني ما پرده براندازيم ... هر كس به كسي نازد ما هم به علي نازيم 

ما خاك نشينان را منگر تو حقير و پست ... با ياد خدا شستيم از جملۀ هستي دست
از جام هوالباقي گشتيم خراب و مست
ازفرط نشاط عشق چون مرغ به پروازيم ... هر كس به كسي نازد ما هم به علي نازيم 

هر چند فقيرانيم فخر همه شاهانيم ... در مملكت امكان شاهنشه و سلطانيم
در پيروي مولا ما گوش به فرمانيم
 گر بنده يزدانيم ليك از همه ممتازيم ... هر كس به كسي نازد ما هم به علي نازيم 

گر بي زر و بي زوريم با اينهمه گنجوريم ... از ظلم و ستم دوريم غرق لمع نوريم
با جرم وخطا كاري صد شكر كه مغفوريم
از لطف خدا همراز با شاهد غمّازيم ... هر كس به كسي نازد ما هم به علي نازيم  

با ظاهر آلوده هرچند پريشانيم ... با خاطر آسوده مجموع تر از جانيم
با بوده و نابوده، خود شاكر و خندانيم
زير غم بار او چون اشتر جمازيم ... هر كس به كسي نازد ما هم به علي نازيم 

پاكست دل و سينه از كينه و حرص و آز ... بخشيم سر و زر را با ديده و رويي باز
با همت شاهانيم با وجد و طرب دم ساز
از حرص و گدا خويي در كديه و در آزيم ... هر كس به كسي نازد ما هم به علي نازيم 

اندر نظر خلقان ما چون گل بي خواريم ... ليكن ز بد انديشي در چشم خسان خواريم
مهر همه را بر دل همچون دل و جان داريم
گر همدم جغدانيم اما همه شهبازيم ... هر كس به كسي نازد ما هم به علي نازيم 

گر سر به بر خاكيم پا بر سر افلاكيم ... سالوس نمي ورزيم از شرك و ريا پاكيم
ديوانه مبين ما را ما عاقل و درّاكيم
بر مسند لولاكيم با عزّت و اعزازيم ... هر كس به كسي نازد ما هم به علي نازيم 

با دوست بپيوستيم از خويش بريدستيم ... از جام الست اكنون ما دل خوش و سرمستيم
پيمان محبت را صد شكر كه نشكستيم
با ذكر جلي هر دم دمساز و هم آوازيم ... هر كس به كسي نازد ما هم به علي نازيم 

اي ساقي جانانه مي ده دو سه پيمانه ... تا بر كشيم از دل ما نعرۀ مستانه
وي مطرب فرزانه، زان دلبر يكدانه
بر خوان دو سه افسانه تا با تو بياغازيم ... هر كس به كسي نازد ما هم به علي نازيم 

ذكر دل ما بنده، دان ناد علي باشد ... طاعت كه بود مقصود، آن ياد علي باشد
هستي كه وجود آمد از داد علي باشد
ما كفر نمي گوييم، افسانه نمي سازيم ... هر كس به كسي نازد ما هم به علي نازيم  

بر خيز كنون جانا صدجان زطرب بازيم ... وز نغمۀ جاءالحق چنگي دو سه بنوازيم
در كشور عشق الحق ما ازهمه ممتازيم
در هر دو جهان خوش تر باعشق علي سازيم ... هر كس به كسي نازد ما هم به علي نازیم 

اي بادِ بشارت بر٬ گو پير مغان آمد ... طوبي قد و عيسي دم٬ شاهنشه جان آمد
خورشيد ولايت هان ازكعبه عيان آمد
درصفحۀ خاك امروز عمري دگر آغازيم ... هر كس به كسي نازد ما هم به علي نازیم 

از مهر علي بنگر بر گردن ما صد ناز ... شاهي كه زشب تا صبح وردش همه يا غفار
در راه تولايش گر جان برود صد بار
با نايزن وحدت پيوسته هم آوازيم ... هر كس به كسي نازد ما هم به علي نازیم 

درمكتب وحدت ما حرفي ز وِلا خوانديم ... اندر حرم قالو ما لوح بلي خوانديم
هر جا نظر افكنديم آيات فنا خوانديم
با مهر علي هرگز با غير نپردازيم ... هر كس به كسي نازد ما هم به علي نازيم  

المنته لله ما از ريب و ريا دوريم ... فارغ ز غم گيتي رسته ز شَر و شوريم
با نور چو پيوستيم، اندر دو جهان نوريم
روزي كه نقاب از دل وز چهره براندازيم ... هر كس به كسي نازد ما هم به علي نازيم  

پيران طريقت را بينم همگي سرمست ... شستند همه يكسر از جملۀ هستي دست
معمار ازل ما را دل با گِل او پيوست
ما كشتي بدكاران در بحر غم اندازيم ... هر كس به كسي نازد ما هم به علي نازيم 

در سفرۀ درويشان گسترده گل و ريحان ... مستانه همي گويند ار جان طلبي اين جان
مرغان بساتين وش هوهو زند اين رندان
آن روز كه در محشر ما خود علم برافرازيم ... هر كس به كسي نازد ما هم به علي نازيم 

اي ملحد كافر كيش رو طعنه مزن ما را ... قطره ز كجا يابد عمق و ته دريا را
منگر توحقير و پست اين صخرۀ صما را
با شهپر شاهي ما پيوسته به پروازيم ... هر كس به كسي نازد ما هم به علي نازيم  

گر مهر كسي پرسند "آيدينلو" علي گويد ... هر گل به چمن رويد از بوي علي بويد
روزي كه دغل كاران دامان علي جويد
زاغان سيه دل را ملك بقا بازيم ... هر كس به كسي نازد ما هم به علي نازيم  

بسم الله الرحمن الرحیم

وَقَضَى رَبُّكَ أَلاَّ تَعْبُدُواْ إِلاَّ إِيَّاهُ - و پروردگار تو مقرر كرد كه جز او را مپرستيد 

وَبِالْوَالِدَيْنِ إِحْسَانًا - و به پدر و مادر [خود] احسان كنيد

إِمَّا يَبْلُغَنَّ عِندَكَ الْكِبَرَ أَحَدُهُمَا أَوْ كِلاَهُمَا - اگر يكى از آن دو يا هر دو، در كنار تو به سالخوردگى رسيدند

فَلاَ تَقُل لَّهُمَآ أُفٍّ - به آنها [حتى‏] «اوف» مگو

وَلاَ تَنْهَرْهُمَا - و به آنان پرخاش مكن

وَقُل لَّهُمَا قَوْلاً كَرِيمًا (23) و با آنها سخنى شايسته بگوى

وَاخْفِضْ لَهُمَا جَنَاحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ -و از سر مهربانى، بال فروتنى بر آنان بگستر 

وَقُل رَّبِّ ارْحَمْهُمَا - و بگو پروردگارا، آن دو را رحمت كن

كَمَا رَبَّيَانِي صَغِيرًا (24 / الاسراء) چنان كه مرا در خُردى پروردند

یک داستان و یک حدیث قدسی خوندم که سرشار از احساساته...

ای داوود، کسانی که از من روی گردانده اند اگر می دانستند که چطور انتظار آنان را می کشم و با آنها مدارا می کنم و مشتاق خودداری آنان از گناهان هستم، از شدت شوق می ‌مردند و از شدت محبت به من بندبند وجودشان از هم می گسست.

زمانی که فیض کاشانی در قمصر کاشان زندگی می کرد، پدر خانمش، ملاصدرا، چند روزی را به عنوان میهمان نزد او در قمصر به سر می برد.

اومدی به پشت بوندی اومدی فرش و تکوندی
اومدی گردی نبوندی اومدی خودت و نشوندی

ملاصدرا گفت: من امروز پسری را دیدم که با معشوقه خود با خوشحالی سخن می گفت. گریه من از این جهت است که این همه سال درس خوانده ام و فلسفه نوشتم و خود را عاشق خدای متعال می دانم اما هنوز با این حال و صفایی که این پسر با معشوقه خود داشت من نتوانستم با خدای خود چنین سخن بگویم. لذا به حال خود گریه می کنم.