دستای تو

آه، بی تاب شدن عادت کم حوصله هاست

مثل عکس رخ مهتاب که افتاد در آب

در دلم هستی و بین من و تو فاصله هاست

آسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد

بال وقتی قفس پر زدن چلچه هاست

بی تو هر لحظه مرا بیم فرو ریختن است

مثل شهری که به روی گسل زلزله هاست

باز می پرسمت از مساله و دوری عشق

و سکوت تو جواب همه ی مساله هاست

می روم خسته و افسرده و زار

سوی منزلگه ویرانه ی خویش

به خدا می برم از شهر شما

دل شوریده و دیوانه خویش

می برم ، تا که در آن نقطه دور

شستشویش دهم از رنگ نگاه

شستشویش دهم از لکه ی عشق

زین همه خواهش بیجا و تباه

می برم تا ز تو دورش سازم

ز تو ای جلوه ی امید محال

می برم زنده بگورش سازم

تا از این پس نکند یاد وصال

ناله می لرزد ، می رقصد اشک

آه ، بگذار که بگریزم من

از تو ، ای چشمه ی جوشان گناه

شاید آن به که بپرهیزم من

بخدا غنچه ی شادی بودم

دست عشق آمد و از شاخم چید

شعله آه شدم ، صد افسوس

که لبم باز بر آن لب نرسید

عاقبت بند سفر پایم بست

می روم ، خنده به لب ، خونین دل

می روم از دل من دست بدار

ای امید عبث بی حاصل

هوایِ چشمهایِ من....

هوایِ چشمهایِ من ، کمی تا قسمتی ابریست

ولی چندیست از بارانِ بار آور نشانی نیست

دوباره تحتِ تأثیر هوایِ پُر فشارِ غم

دلم یخ می زند اما چه باید کرد ؟ چاره چیست !

نه حرف من ، که این دردِ گیاهِ خشکِ هر باغ است

چگونه می توان در قحط آب و روشنایی زیست !؟

نمی دانم برایت از کدامین درد بنویسم

فقط این را بدان اینجا نفسها هم زمستانی ست!

چرا پرسیده ای کی اینچنین کرده پریشانش !؟

مگر تو خود نمی دانی فراسوی خیالم کیست !

به بارانی ترین شبها قسم جُز در فراقِ تو

دل بیچاره ام یک آن ، به حال زارِ خود نگریست

تمام فکر و ذکرم اینکه یک روزی تو می آیی

اگر چه خوب می دانم که این جز آرزویی نیست!

مردّد مانده ام اینجا میان ماندن و رفتن

که بین چشم و ابرویت بلاتکلیفیِ محضی ست

پُلِ ابروت می گوید: " توقف مطلقاً ممنوع! "

نگاهت می دهد اما به من فرمان که اینجا : " ایست !"

نمی دانم بمانم یا به دست باد بسپارم

درخت بید بختم را که تقدیرش پریشانی ست

دوباره "بی وفایی" امتحان می گیرد از عُشّاق

زلیخا صفر ، مجنون صفر ، یوسف بیست ، لیلی بیست !

به علت مسافرت یک هفته ایی به مشهد مقدس وب به مدت یک هفته بروز نخواهد شد ولی نظراتونو برام بذارید بعد

میام میخونم برای همه تون دعا میکنم

 دل من غمگین است
دل من غمگین است ….
دلی که تنهاست ….

دلی که بی تو ، اسیر غم هاست ….
دلی شکسته……بی یار و خسته ….
دلی پر از درد……هی ناله می کرد ….
از دوری او ….از عشق بی او…..از اینکه دیگر ،رفته است او ….
دل من غمگین است ….
دل من غمگین است ….
دل من می گوید……که چرا می نالد ….
که چرا هر لحظه ، به سراغت می آید ….
چونکه تو تنهائی…..چونکه تو زیبائی ….
نه فقط در ظاهر….باطنا اهورایی ….
تو فقط عیبی داری…که دل عاشق را ، به حساب نمی آری ….
چرا دوری از من…. وقتی ،همچو ماهی در آب….. یا که ماه در روز ،غرقی در
من؟ ….
تو چرا دوری از من…..تو چرا دوری از من ….
دل من غمگین است…..دل من غمگین است ….
دل من غمگین است…….غم من سنگین است…..غم دوری یار …..غمی بس سهمگین
است ….
دل من غمگین است……..دل من غمگین است ….
.
.
تا ابد می گریم…..تا ابد می نالم …

درختان جنگل سبزم سوختند

حال من مانده ام و خاکستری از خاطرات سبز...

باغبانی پیر

دلشکسته

ازهمه ی دنیا سیر...

خدایا...

دیگر مرا باتو هم کاری نیست...

گفتند:خسته است ،تاصبح برایت طناب بافته

باتشکر از سپیده