با تک تک سلول های تنم دلم تنهایی می خواهد!
دلم می خواهد تمام آدم هایی که می شناسمشان یکهو برای همیشه نباشند دیگر!
دلم می خواهد خوبی ها همه شان جمع شود در یک آدم جدید و بعد از یک تنهایی طولانی سر از زندگی ام در آورد.
دلم می خواهد سال ها نباشم، بروم یک جایی و سال ها بعد برگردم!!!
خستگی و بی حوصلگی دارد می کُشد ام، دلم می خواهد بی آنکه به عقب برگردم از نو شروع کنم.
دلم می خواهد دوباره دلم از بعضی چیزها بریزد؛ راستی چرا دلم نمی ریزد این روزها!؟
دیشب یکی می گفت زیادی مهربانم،
می گفت از بس مهربانم دنیایم پر از دشمن و تنهایی شده،
می گفت با حُسنی مبارک و عزرائیل هم مهربانم!
می گفت از بس مهربانم دلم را ذره ذره نمی دانم کجا ها از دست داده ام که به یاد نمی آورم.
این واقعیتِ غیر قابل قبولی ست اما واقعا اغراق نیست که من آدم های زندگی ام را به یاد نمی آورم!
من حتی با خودم حرف زدن را هم ترک کرده ام!
همیشه دلم می خواست یکی باشد که وقتی حرف می زنم محکوم به شنیدن نصیحت و نقطه نظر و افسوس و همدردی و این ها نشوم،
که آن بین دنبال راهی برای ماهی گرفتن نگردد،
که بیخودی در جهت صنعت ماهیگیری هی نگوید که می فهمد ام!
که مجبور به دادن توضیح بیشتر و ترجمه ی حرف های خودم نشوم؛
که دست آخر توی دلم نگویم عجب غلطی کردم که همان اول برنگشتم بگویم "مرسی خوبم"!
کار اما حالا ها به جایی کشیده که اصلا نمی خواهم حرف بزنم،
من حتی با خودم حرف زدن را هم ترک کرده ام.....!!!!!
.
