Η ώρα της μεγάλης Αναστροφής.

 

Η Καρυστιανού, οι Επαναστατικοί, οι Θεσμικοί, οι Φρουροί της Επαναστάσεως, οι Πραιτωριανοί, οι Καιρικοί και οι Pet. Ανάλυση Δρα Ηλία Φιλιππίδη.

1. Το έγκλημα των Τεμπών και η Μαρία Καρυστιανού. 

Κάνουν λάθος όσοι βλέπουν την Μαρία Καρυστιανού μονοδιάστατα, δηλαδή ως ένα πρωτοεμφανιζόμενο πολιτικό πρόσωπο που διεκδικεί την εξουσία, χωρίς να έχει πείρα. Το γενικό ερώτημα που προκαλεί, είναι αν έχει το δικαίωμα να κατέβει στον πολιτικό στίβο ή όχι. Η απάντηση που δίνουν πολλοί είναι: ως πολίτις ναι, αλλά ως «χαροκαμμένη μάνα», όχι, διότι το χρέος της είναι να «πενθεί» και όποιος πενθεί, σιωπά! Με βάση τις παραδόσεις του λαού μας, η απάντηση αυτή μπορεί να δικαιολογεί την κριτική ορισμένων συντηρητικών δεξιών, όχι όμως και τους ανθρώπους της εξουσίας, κυβερνητικούς ή θεσμικούς, οι οποίοι χρησιμοποιούν το επιχείρημα αυτό «εκ του πονηρού», όπως η εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Γεωργία Αδελίνη. Η κα Αδελίνη μεταχειρίσθηκε τις μητέρες των θυμάτων Τεμπών σαν να ήταν απλοϊκές «γυναικούλες» και τους συνέστησε να προσεύχονται για τις ψυχές των παιδιών τους, αντί να τρέχουν στα δικαστήρια!

Όμως κάτω από τις προσωπικές αντιδράσεις υφέρπει ένα πολύ  σημαντικότερο πρόβλημα, ότι η τραγωδία των Τεμπών δεν ήταν απλώς ένα τρομακτικό δυστύχημα. Από νομικής απόψεως πρέπει να παραδεχθούμε, ότι ολοκληρώθηκε, ως ένα τετραπλό  ασυγχώρητο πολιτικό έγκλημα σε τέσσερεις φάσεις: ως σύγκρουση δύο τρένων, τυχαίο μεν ως φυσικό συμβάν, αλλά απολύτως προβλεπτό σε επίπεδο κακουργήματος με ενδεχόμενο δόλο, λόγω της παραλείψεως εγκαταστάσεως του συστήματος ηλεκτρονικής σημάνσεως, της εσπευσμένης, παρανόμου και σκυλευτικής επιχωματώσεως του χώρου του δυστυχήματος καθώς και της συστηματικής μεθοδεύσεως αποκρύψεως εγκληματολογικών πειστηρίων και παρακωλύσεως της ανακριτικής και δικαστικής διερευνήσεως των αιτίων του θανάτου των θυμάτων και της ευθύνης πολιτικών προσώπων. 

Αυτή η προκλητική και απάνθρωπη κατάλυση κάθε έννοιας κράτους Δικαίου μόνο με πολιτική αντίδραση μπορεί να αντιμετωπισθεί. Η συγκεκριμένη κυβέρνηση είναι αυτή που προκάλεσε, με τις εγκληματικές πράξεις και παραλείψεις της, ώστε το δυστύχημα των Τεμπών να αναχθεί από το επίπεδο του ανθρώπινου πόνου και των νομικών ευθυνών συγκεκριμένων προσώπων σε τετραπλό πολιτικό κακούργημα και όχι η Μαρία Καρυστιανού. Η Μαρία απλώς αντέδρασε ως όφειλε, ως άνθρωπος, ως μάνα και ως  πολίτις.

Η Μαρία Καρυστιανού είναι μία αναγνωρισμένη και αγαπητή παιδίατρος με υψηλή επιστημονική εκπαίδευση. Ως πολιτικό πρόσωπο συνδυάζει την γυναικεία χάρη με μία ισχυρή θέληση, με πείσμα, επιμονή και ανθεκτικότητα. Οπωσδήποτε αγχώνεται, δεν είναι μικρό πράγμα, αλλά εξωτερικά επιτυγχάνει να αυτοελέγχεται και να διατηρεί μία ηρεμία. Σ΄ αυτό την βοηθεί, το ότι αισθάνεται συνεχώς δίπλα της την παρουσία της Μάρθης και του Θεού. Πρόκειται για δύο ανεξάντλητες δεξαμενές, από τις οποίες αντλεί αστείρευτη δύναμη. Επίσης διαθέτει ορθοφωνία, μνήμη και φιλομάθεια. Παράλληλα έχει αναπτύξει μία συνειδησιακή ευρύτητα, αφού κατάφερε να γεφυρώσει ορισμένες αρχικές εσωτερικές συγκρούσεις ανάμεσα στις παραδοσιακές πεποιθήσεις και την κοινωνική πραγματικότητα.                                                                   

2. Ο ελλαδικός πολιτικός χώρος και η Μεταπολίτευση

Έχει σημασία το εισιτήριο εισόδου στην πολιτική, ειδικά στην Ελλάδα. Το ελληνικό εισιτήριο μπορεί να έχει την μορφή γονικής παροχής, είτε ως βουλευτική έδρα είτε και ως πρωθυπουργικό αξίωμα. Η Μαργαρίτα Παπανδρέου δήλωνε, ότι είναι πολύ υπερήφανη, ως νύφη πρωθυπουργού, ως σύζυγος πρωθυπουργού και ως μητέρα πρωθυπουργού. Ευτυχώς που σταμάτησε εκεί. Το ίδιο ευχόμαστε και για την τωρινή οικογενειοκρατία. Άλλο εισιτήριο είναι ο κομματικός σωλήνας, ο οποίος παράγει πολιτικούς, οι οποίοι δεν έχουν εργασθεί ούτε μία ημέρα. Κλασική περίπτωση ο Κωστής Χατζηδάκης, ο οποίος διαχειρίζεται τα οικονομικά μας, χωρίς γνώση των αναγκών της οικονομίας και χωρίς ίχνος επαφής με τα καθημερινά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο λαός μας. Άλλος τρόπος είναι οι κομματικές νεολαίες με το πλεονέκτημα, ότι μπορείς να γίνεις πρωθυπουργός, χωρίς να έχεις ανοίξει βιβλίο, ούτε του Γυμνασίου και να επισκέπτεσαι μέσα σε μία ημέρα δύο νησιά: «την Λέσβο και την Μυτιλήνη», να αντεπιτίθεσαι στους «ξενοφοβικούς» με το ατράνταχτο επιχείρημα: «Λέτε να έχει η θάλασσα σύνορα και να μη το ξέρω;». Προφανώς, διότι τα σύνορα έχουν συρματοπλέγματα! Βέβαια ανάμεσα στην Γαλλία και το Στρασβούργο δεν υπάρχουν συρματοπλέγματα. Όμως ο τότε πρωθυπουργός μας «πέταξε από την Γαλλία στο Στρασβούργο», βέβαιος, ότι πέρασε πάνω από σύνορα, αλλά δικαιολογείται, διότι από το αεροπλάνο δεν μπορούσε να δει τα συρματοπλέγματα! Και ένα τελευταίο από τα πιο γνωστά διαμάντια του διατελέσαντος πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα. Είπε (Ο πτυχιούχος του ΕΜΠ!) για κάποιον που άλλαξε πολιτική θέση: «Έκανε στροφή 360 μοιρών»! Μήπως εννοούσε την δική του, με την Κωλοτούμπα, όταν ανέτρεψε τους νόμους της φύσεως, όταν δηλαδή έκανε «ανατροπή» συνεχίζοντας σαν να μη συνέβη τίποτα;

Όλοι αυτοί είναι οι «πεπειραμένοι» και οι «ικανοί». Όμως έχουν ένα μεγάλο προσόν. Αν η Χούντα επέβαλε στον λαό μας τους στρατοκράτες και το τίμημα ήταν η απώλεια της μισής Κύπρου, η ισχυροποίηση της Τουρκίας και το δυσβάστακτο βάρος των εξοπλισμών, η «δημοκρατική» Μεταπολίτευση επέβαλε στον λαό τους επαγγελματίες πολιτικούς και καθιέρωσε την πολιτική ως το κατ΄ εξοχήν βιοποριστικό επάγγελμα μέχρι τρίτης γενεάς. Ο πολιτικός επαγγελματισμός παγίωσε την διάκριση ανάμεσα στον λαό και την εξουσία και την ανήγαγε σε φεουδαρχικό καθεστώς με τον εκάστοτε πρωθυπουργό ως μονάρχη. (Γιώργος Κοντογιώργης).

Όταν η Ελλάδα μπήκε στο ΝΑΤΟ, η μοναρχία και το πολιτικό μας σύστημα ανέλαβαν την υποχρέωση να ανέχονται την οποιαδήποτε συμπεριφορά της Τουρκίας απέναντί μας, για χάρη της ενότητας της Συμμαχίας. Στην Μεταπολίτευση ενώθηκαν οι τρεις παραδοσιακές μορφές της ελλαδικής εξαρτήσεως (Μοναρχία, Στρατός, πολιτική Ελίτ) και ενσωματώθηκαν οριστικά στα συστατικά στοιχεία της κρατικής, ακόμη και της ιστορικής μας υποστάσεως. 

Χωρίς υπερβολή, η διαπίστωσή μας είναι, ότι η Μεταπολίτευση «ήλθε» με το  γεωπολιτικό πρόγραμμα να «ξεδοντιάσει» τον Ελληνισμό, ώστε να μη διανοηθεί πλέον να διεκδικήσει ιστορικά δικαιώματα και να αποδεχθεί την θέση της Ελλάδας ως προτεκτοράτου μιας ευτελούς ιστορικής παρουσίας της απόλυτης εξαρτήσεως και της ζητιανιάς. Έτσι άρχισε μία μεθόδευση αποδυναμώσεως της Ελλάδας με την διάλυση της πολεμικής βιομηχανίας, την αποτροπή αποκτήσεως βαρειάς βιομηχανίας, την διάλυση των μεγάλων ελληνικών επιχειρήσεων, την διάλυση της παιδείας και την πτωχοποίηση της γλώσσας. Στην Μεταπολίτευση δεν αποκαταστάθηκε η δημοκρατία, αλλά η κομματοκρατία.

Η Μεταπολίτευση ολοκλήρωσε το έργο της αποδυναμώσεως της Ελλάδας και του Ελληνισμού με τις τρείς ( και όχι μία!) χαριστικές βολές των Μνημονίων. Το πρόβλημα των Μνημονίων δεν είναι μόνο το τεράστιο οικονομικό βάρος των ανεξέλεγκτων δανείων για 100 χρόνια (μέχρι το 2115!), αλλά επιπλέον (μάλλον κυρίως;) η αφαίμαξη της ελληνικής οικονομίας και η αρπαγή των ιδιοκτησιών των Ελλήνων, για να γίνουμε όλοι μισθωτοί και όσοι δεν ικανοποιούνται, να μεταναστεύουν. Έχουν περάσει 15 χρόνια από το πρώτο Μνημόνιο, τώρα ανακάλυψαν, ότι Έλληνες λιγοστεύουν; 

Δύο είναι οι μεγάλες υπαρξιακές ζημιές που προκάλεσε η Μεταπολίτευση στον Ελληνισμό:

α.το δημογραφικό πρόβλημα ως ποσοτική ζημιά και η αξιακή αλλοτρίωση ως ποιοτική ζημιά, με την εμφύτευση τεσσάρων διαλυτικών αντιλήψεων στον εγκέφαλο των Ελλήνων:α. επιτυχία είναι να περνάμε καλά, με ποιο τρόπο δεν έχει καμμία σημασία (Πνεύμα ατομισμού, ευδαιμονισμού, δανεισμός, διαφθορά).

β. ευφυία είναι να πετυχαίνεις αυτό που θέλεις με τον λιγότερο κόπο (Αρχή της ήσσονος προσπαθείας, παροντισμός, προχειρότητα, αναξιοκρατία, η εκπαίδευση είναι μόνο ένα «χαρτί» για διορισμό στο Δημόσιο).

γ. ανευθυνότητα. Μετάθεση της ευθύνης. «Το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, ο λαός στην εξουσία»! Ο λαός μεταθέτει τις ευθύνες του στην κυβέρνηση και η κυβέρνηση στον Ξένο παράγοντα. Γι΄ αυτό ο Φάκελος της Κύπρου μένει ακόμη ερμητικά κλειστός. Τελικά «άλλοι αποφασίζουν για μας» και

δ. παραίτηση, σημασία έχει μόνο το βόλεμα. «Δεν γίνεται τίποτε στην Ελλάδα!», «Στην Ελλάδα ζεις!»Μπορεί ορισμένοι πολιτικοί να έκαναν κάποια σωστά πράγματα, αλλά έκαναν πολύ λιγότερα, από όσα θα μπορούσαν να είχαν κάνει, πέρα από τον κοινό παρονομαστή της διαφθοράς. Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε, ότι η σημερινή παρακμή της Ελλάδας δεν οφείλεται σε έναν ή δύο πολιτικούς, αλλά στο σύνολο της ανεπάρκειάς τους.

 Με συγκολλητική ουσία όλα τα αρνητικά γνωρίσματα που παρουσίασε το Ελλαδικό κράτος στα διακόσια χρόνια της υπάρξεώς του, η πολιτική ελίτ έχει δημιουργήσει ένα συμπαγές σύστημα κατοχής της εξουσίας, με σκοπό την εκμετάλλευση του δημόσιου πλούτου της χώρας και της παραπλανήσεως του λαού. Δεν ενδιαφέρεται για την αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της χώρας, για την συμμετοχή της κοινωνίας στην λήψη των αποφάσεων και για την άνοδο του μορφωτικού επιπέδου του λαού. Η μίζα, η διαφθορά και η αναξιοκρατία καθιερώθηκαν ως κανονικότητα στην άσκηση της εξουσίας. Στην καλύτερη περίπτωση, ως διαχείριση, στην χειρότερη, ως ληστρική επέλαση και ως κατακτητική λαφυραγώγηση εχθρικής χώρας.

3. Η αποτυχία του Ελλαδικού κράτους. 

Από κοινωνιολογικής πλευράς μπορούμε να θεωρήσουμε το έγκλημα των Τεμπών ως έναν σταθμό στην ιστορία της Νεότερης Ελλάδας, διότι άνοιξε ένα ρήγμα στα θεμέλια του Ελλαδικού κράτους και έτσι αποκαλύφθηκε όλη η σαπίλα και η σαθρότητα στο εσωτερικό του. Χρειάσθηκε να περάσουν 200 χρόνια και να δολοφονηθεί ο Ι. ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ, για να αποδειχθεί περίτρανα η προφητική διαπίστωση του Α. ΚΟΡΑΗ και του Α. ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ, ότι χωρίς παιδεία, είμαστε ανίκανοι να αυτοδιοικηθούμε. Ο Κοραής πρότεινε να προηγηθούν 50 χρόνια συστηματικής εκπαιδευτικής προετοιμασίας και μετά η Επανάσταση. Έστω και μετά, μέσα σ΄ αυτά τα 200 χρόνια, θα μπορούσαμε να είχαμε εντάξει περισσότερες τακτικές περιόδους προγραμματισμένης ΛΑΪΚΗΣ ΕΠΙΜΟΡΦΩΣΕΩΣ, αλλά και ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΕΩΣ όλων των εθνικών δυνάμεων, πνευματικών, κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών, εσωτερικού και εξωτερικού, με καταλύτες τους ηγέτες του πνεύματος, τον εκπαιδευτικό κόσμο, ιεράρχες και ευδοκίμως αφυπηρετήσαντας πολιτικούς. Ο επαναπροσανατολισμός αποτελούσε και αποτελεί μία θεμελιώδη υπαρξιακή προϋπόθεση για ένα νέο εθνικό κράτος, το οποίο όμως σήκωνε τέσσερα μεγάλα βάρη, πολύ βαρειά για τους ώμους του:

α. τον ευρύτερο Ελληνισμό των Βαλκανίων και της Μικρασίας

β. την ηγεσία της Ορθοδοξίας

γ. την κληρονομιά του Αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού και

δ. την ιδιαίτερη γεωπολιτική του θέση στο σταυροδρόμι τριών ηπείρων, σημείο, το οποίο ήθελαν να ελέγχουν οι Μεγάλες Δυνάμεις.

Αυτά τα βάρη είναι για ώμους αυτοκρατορίας και όχι για το ελλαδικό κράτος, το οποίο η Αγγλία έστερξε να ιδρυθεί, υπό τον όρο, ότι θα λειτουργεί ως προτεκτοράτο της.

Με τον Εμφύλιο και τα Μνημόνια υποβιβασθήκαμε ακόμη περισσότερο: σε ζώνη κατοχής, στρατιωτική βάση και αποικία χρέους. Τελικά είμαστε ένα αποτυχημένο κράτος (Failed state). Δεν μπορούμε ούτε να αυτοδιοικηθούμε, ούτε να αυτοσυντηρηθούμε. Παρατείνουμε την εθνική μας ύπαρξη μόνο με δάνεια και ξένη προστασία αμφιβόλου ασφάλειας. Το  αποτέλεσμα είναι, ότι τελικά και η ιστορία μας γύρισε την πλάτη. Ο Ελληνισμός έχει αποκτήσει ημερομηνία λήξεως. Τα δισέγγονά μας θα είναι οι τελευταίοι Έλληνες που θα κλείσουν την πόρτα της ιστορίας.

Το σημερινό Ελλαδικό κράτος με αξιωματικούς γέφυρας μία διεφθαρμένη πολιτική σπείρα έχει καταντήσει ένα σαπιοκάραβο που θα παρασύρει τον Ελληνισμό στον αφανισμό, έπειτα από μία φωτεινή πορεία 6.000 ετών.

4. Η Αναστροφή και ο διεμβολισμός

Για όσους Έλληνες, ως έμφρονες πατριώτες, θέλουν να αντιδράσουν, μία είναι η επιλογή:

η ΑΝΑΣΤΡΟΦΗ πλεύσεως στο 12 παρά πέντε, προτού το καράβι «Η ΩΡΑΙΑ ΕΛΛΑΣ» φθάσει στον καταρράκτη του αφανισμού.

Η Αναστροφή μπορεί να γίνει με μία ΤΕΤΡΑΠΛΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΑΝΑΣΤΡΟΦΗΣ που θα περιλαμβάνει:

α. την αντικατάσταση του σημερινού σάπιου πολιτικού συστήματος με νέες δυνάμεις.

β. την ενεργοποίηση των Τοπικών κοινωνιών.

γ. τον διαχωρισμό της ευθύνης ανάμεσα στην πολιτική εξουσία και τον Λαό και

δ. την διαμόρφωση ενός κύκλου ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΥ, ΟΡΑΜΑΤΙΣΜΟΥ και ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΥ με προσανατολισμό την εξασφάλιση των προϋποθέσεων του μέλλοντος, αλλά με θεμέλιο την ταυτότητα του Διαχρονικού Ελληνισμού και κορμό την δημιουργία μιας δημογραφικώς ανθεκτικής, δυναμικής και συνεκτικής κοινωνίας και ενός ανεξάρτητου και παραγωγικού κράτους.

Η πρώτη κίνηση στην σκακιέρα της ανασυντάξεως του Ελληνισμού πρέπει να είναι ο ΔΙΠΛΟΣ ΔΙΕΜΒΟΛΙΣΜΟΣ του υπάρχοντος συστήματος πολιτικής εξουσίας. Η τακτική αυτή έχει δύο κατευθύνσεις:

α. η κάθετος κατεύθυνσις προϋποθέτει την διαμόρφωση ενός τόξου πολιτικών δυνάμεων, το οποίο θα ανανεωθεί και θα ενισχυθεί με την σύμπραξη των παλαιότερων αντισυστημικών κομμάτων με τις νεοφυείς δυνάμεις που θα εισέλθουν στην επόμενη Βουλή. Από ιδεολογικής και πολιτικής πλευράς αυτό το τόξο δεν θα είναι πλέον φωνή διαμαρτυρίας και αντιπολιτεύσεως, αλλά ΠΡΟΒΟΛΕΑΣ ΟΡΑΜΑΤΟΣ. Το Τόξο της Αναστροφής θα αναλάβει την πρωτοβουλία του Ελληνικού μέλλοντος με μία σύνθεση προγραμμάτων που θα ατενίζουν όλον τον ορίζοντα της υπάρξεως του Ελληνισμού. Σε αυτή την ποιοτική κομβική στροφή του ελλαδικού πολιτικού σκηνικού μπορεί να συμβάλλει αποφασιστικά η Μαρία Καρυστιανού με την αγνότητα της καθεστωτικής απειρίας της και το πάθος της για κάθαρση. Εντυπωσιάζει το γεγονός, ότι το κόμμα της παρουσίασε ένα πλήρες πρόγραμμα, αλλά ιστορικά θα αρκούσε ακόμη και το εναρκτήριο λάκτισμα για ένα κράτος δικαίου και

β. η οριζόντια κατεύθυνσις αφορά την οικοδόμηση μιάς νέας ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ εκ των κάτω, με διαφάνεια, αξιοκρατία και την συμμετοχή του λαού στην λήψη των αποφάσεων. Δεν αρκούν πλέον μπαλώματα, δεν υπάρχουν σωτήρες. Το νέο οικοδόμημα θέλει γερά θεμέλια και ολοκληρώνεται ως ένας τρίδυμος πύργος: κρατικός διοικητικός μηχανισμός, δημοκρατικό σύστημα διακυβερνήσεως και αναπτυξιακός προγραμματιστής.  Αν ο Λαός θέλει να συμμετέχει στην λήψη των αποφάσεων, πρέπει να συμμετέχει και στην οικοδόμηση. Ο ενεργός πολίτης είναι οικοδόμος. Άρα χρειάζεται ενεργοποίηση των Τοπικών κοινωνιών. Όμως για να διαμορφωθεί μία κοινωνία της οικοδομής και της συμμετοχής χρειάζονται τουλάχιστον δέκα χρόνια και εφόσον ξεκινήσει μία εκστρατεία συστηματικής διαφωτίσεως του λαού μας. Πόσοι όμως μπορούν να αναλάβουν την πρωτοβουλία και τον ρόλο του διαφωτιστού, χωρίς να πετροβολεί ο ένας τον άλλον και χωρίς ιδιοτέλεια;  

5. Η ανθρωπογεωγραφία του πολιτικού ακτιβισμού. 

Η Ελλάδα είναι ένας πολυτραυματίας, ο οποίος έχει εισέλθει στην εσχατολογική φάση της υπάρξεώς του. Η λογική και τα  δεδομένα της συνολικής πραγματικότητας μας πείθουν, ότι δεν υπάρχει πιθανότητα ανακάμψεως. Η φθορά και η έλλειψη ηγετών καταλήγει στον αφανισμό. Επόμενο είναι η ταγοπενία να εξάπτει την αγωνία καθώς και  το πνεύμα ενεργοποιήσεως και πρωτοβουλίας πολλών πολιτών   και παλαιών απογοητευμένων κομματικών οπαδών και στελεχών, οι οποίοι βγαίνουν στην κοινωνία με προτάσεις περί του δέοντος γενέσθαι.

Θα προσπαθήσουμε να ταυτοποιήσουμε σε κατηγορίες αυτές τις αντιδράσεις:

α. Οι επαναστατικοί. Θεωρούμε αυτούς οι οποίοι ομιλούν για αλλαγή, αλλά με την έννοια μιας ανατροπής του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος, ως μίας επαναστατικής πολιτικής διαδικασίας.  Αυτό μπορεί να γίνει μόνο εκ των κάτω, με σκοπό την εγκαθίδρυση της αμέσου δημοκρατίας και της οριστικής λύσεως του πολιτικού προβλήματος της Ελλάδας. Πρέπει να προηγηθεί η ανάληψη της εξουσίας από τον λαό, όλα τα άλλα θα ακολουθήσουν. Είναι η γραμμή του Παπαφλέσσα στο 1821. Αυτός ο στόχος θα ήταν σήμερα εφικτός, υπό δύο προϋποθέσεις. Απαιτείται:

α.α. η αφύπνιση και η ενεργοποίηση τουλάχιστον του 60% του εκλογικού σώματος και

β.β. ο ιδεολογικός διεμβολισμός του πάνδημου και διαχρονικού κομματισμού. Εννοούμε την διάλυση της κυρίαρχης πολιτικής αντιλήψεως στον εγκέφαλο των Ελλήνων, ότι η δημοκρατία είναι μία πάγια δομή τριών ορόφων: κυβέρνηση – πολιτικά κόμματα – ψηφοφόροι και ότι η δομή αυτή λειτουργεί μόνο εκ των άνω προς τα κάτω. Αν δεν σπάσει αυτή η αποκρυσταλλωμένη αντίληψη, δεν πρόκειται ποτέ η Ελλάδα να αποκτήσει δημοκρατία. Τί προοπτικές υπάρχουν να γίνει αυτή η ιδεολογική επανάσταση στο ορατό μέλλον;

β. Οι Θεσμικοί. Είναι αυτοί, οι οποίοι έχουν συγκεκριμένες απόψεις, εμπειρίες αυτοδιοικήσεως ακόμη και γνώσεις, για το πώς πρέπει να λειτουργεί μία πραγματική δημοκρατία. Άλλο όμως είναι ο θεσμικός σχεδιασμός της δημοκρατίας ως πρόταση και ως πρότυπο και άλλο η δόμησή της ως ιστορικό καθήκον και πολιτική δράση. Οι θεσμικοί δημιουργούν ένα θεωρητικό σύστημα εν κενώ. Αυτό είναι ένα σχήμα πρωθύστερο. Δεν οικοδομείς μία τέλεια οικία και μετά καλείς τους ανθρώπους να εκτιμήσουν την τελειότητά της και να εγκατασταθούν σε αυτήν. Προηγούνται οι άνθρωποι, οι οποίοι μάλιστα δεν έχουν γεννηθεί σε μηδενικό χρόνο. Η γενική παιδεία και τα δύο επίπεδα της συλλογικότητας ενός λαού που είναι ο κοινωνικός και ο πολιτικός πολιτισμός, αποτελούν τις ενδιάμεσες βαθμίδες ανάμεσα στην πολιτική πράξη και την αξιακή συνείδηση ενός λαού. Οι θεσμικοί αισθάνονται, ότι το πολιτικό τους καθήκον έγκειται αποκλειστικά στην οριζόντια κοινωνική δράση για την ανάδειξη του Λαϊκού κινήματος ως της μοναδικής εκφράσεως της λαϊκής βουλήσεως. Η ακραία πτέρυγα των Θεσμικών αντιμετωπίζει ως εχθρό του την κομματική έκφραση του Κινήματος των Τεμπών. Θεωρούν, ότι αφαιρεί ενέργεια από το ευρύτερο Λαϊκό κίνημα και καθυστερεί την ωρίμανσή του.

γ. οι Φρουροί της Επαναστάσεως. Αποτελούν ένα μίγμα επαναστατικότητας και θεσμικότητας, αλλά σε αυτά τα δύο επίπεδα προσθέτουν και τον δικό τους πολιτικό ρόλο. Δεν δέχονται εντολές εκ των άνω, πιστεύουν, ότι αυτοί εκπροσωπούν την λαϊκή βούληση. Συμβιβάζονται με την παρουσία της Μαρίας Καρυστιανού και μάλιστα διατίθενται να την αξιοποιήσουν υπό δύο όρους:

γ.α. να μην σχηματίσει η ίδια κομματικό μηχανισμό, αλλά να στηριχθεί στο ευρύτερο Λαϊκό – Αντισυστημικό – Αυτόνομο -Αυτοδιοικητικό κίνημα και να καλέσει και τους οπαδούς της να ενταχθούν σαυτό και

γ.β. να δεχθεί το στέμμα της πολιτικής εκπροσωπήσεως στην Βουλή αυτού του γενικού κοινωνικού Κινήματος από τα χέρια της ηγεσίας που θα αναδείξει το ίδιο. Χωρίς αυτούς τους δύο όρους η Μ.Κ. απορρίπτεται.

δ. οι Πραιτωριανοί. Πρόκειται για την ομάδα των επωνύμων, οι οποίοι έσπευσαν να πλαισιώσουν την Μ.Κ. και τελικά αποχώρησαν. Ήταν διαφορετικής ιδεολογικής προελεύσεως και ειδικότητας. Όμως τους ένωσε ο θορυβώδης τρόπος της αποχωρήσεώς τους και η μεγάλη προβολή της από τα συστημικά ΜΜΕ. Μπορεί η Μ.Κ. να έκανε λάθη στην περίοδο της συνεργασίας μαζί τους, μπορεί να σκεφτόταν τί ανταλλάγματα θα απαιτούσαν για την παρεχόμενη βοήθεια στα πρώτα δύσκολα χρόνια, μπορεί αυτοί, αυθόρμητα ίσως, να διεκδίκησαν μία «συνεταιριστική» σχέση με την Μ.Κ., μπορεί οι στενότεροι συνεργάτες της Μ.Κ. να τους έβλεπαν ανταγωνιστικά, όμως οι αλλαλαγμοί τους στην αποχώρηση και οι επιθέσεις τους κατά της Μ.Κ.  απέδειξαν, αν όχι την πρόθεσή τους να δοξασθούν δια της αποχωρήσεως, τουλάχιστον την αδυναμία τους να διαχειρισθούν το βάθος της προσωπικής τους απογοητεύσεως.

Το τελευταίο είναι απολύτως κατανοητό, αλλά δείχνει ένα σημαντικό έλλειμμα στα προαπαιτούμενα αναλήψεως πολιτικής ευθύνης: ο πολιτικός της προσφοράς ποτέ δεν βάζει τα συναισθήματα και τις φιλοδοξίες του, ούτε καν την ιδεολογία του (Αν έχει) πάνω από το συμφέρον του λαού. Επιτρέπεται ένας που προβάλλεται ως ιδεολόγος, να αναφωνεί φεύγοντας: «Η ελπίδα πέθανε!»; Λογικό είναι ένας αγωνιστής να αισθάνεται πιο έντονα την προσωπική του απογοήτευση, αλλά δεν έχει σε καμμία περίπτωση το δικαίωμα να απογοητεύει τον λαό! Είναι διαφώτιση να λέω στον λαό, δεν υπάρχει ελπίδα, χωρίς να έχω εναλλακτική πρόταση; Είναι σαν να του λέω, γύρνα στα παληά! Εκτός εάν η εναλλακτική πρόταση είναι η συναυλία ή ο θάνατος ενός καλλιτέχνη… Σε τέτοιες περιπτώσεις καταλαβαίνουμε το νόημα του όρου «χρήσιμοι ηλίθιοι». Χρήσιμοι για το Σύστημα, που τρίβει από χαρά τα χέρια του.

ε. οι Pet. Aς μας επιτραπεί να χαρακτηρίσουμε ως οικόσιτα (κατοικίδια) ζώα εκείνα τα κόμματα και εκείνους τους μεταμοντέρνους φιλελεύθερους και αριστερούς, που θεωρούν  ως αναγκαία «διαρθρωτικά μέτρα» τα δολοφονικά Μνημόνια, που ανταγωνίζονται, ποιο μας «έβγαλε» από τα Μνημόνια, ενώ οι συνέπειές τους ήταν αποδιαρθρωτικές όχι μόνο για την ελληνική οικονομία, αλλά και για την ελληνική κοινωνία και ενώ παραμένει αμφίβολο, αν θα μπορέσουμε ποτέ να ανακάμψουμε, αφού η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας χειροτερεύει. Όμως ακόμη και αν ανάκαμψουμε, αυτό που θεωρούν ως ανάκαμψη, είναι να εξοφλήσουμε το τεράστιο χρέος που μας φόρτωσαν μέχρι το 2060, αλλά με υποθήκευση μέχρι το 2115 και μετά να γίνουμε μία «κανονική» χώρα, δηλαδή να δανειζόμαστε κατευθείαν από τις «αγορές». Οι κυβερνητικοί και οι κήρυκες της «κανονικότητας», της «ομαλότητας» και της αισιοδοξίας χαρακτηρίζουν ως Ψεκ, ως λαϊκιστές, ως μίζερους και μεμψίμοιρους, ακόμη και ως ψυχασθενείς, όσους ασκούν κριτική. Τώρα οι «Ψεκ» αποκτούν  ένα ισοδύναμο λεκτικό αντιφώνημα:Είσθε οι Pet! Ψιτ, pet, pet!

στ. οι Καιρικοί. Δημιουργήσαμε αυτόν τον όρο από την ανεξάντλητη δεξαμενή της αρχαίας ελληνικής σκέψεως, με αφετηρία τον Όμηρο, «καίριον πλήγμα» (αποτελεσματική στόχευση). Αισχύλος, «τα καίρια λέγειν» (τα σημαντικά, τα κατά προτεραιότητα). Η θεότητα «Ευκαιρία» είχε μαλλιά που ανέμιζαν προς τα πίσω, για να μπορούν να την «δράξουν» οι άνθρωποι. Η καιρική σκέψη είναι κατ΄ εξοχήν είδος στρατηγικής σκέψεως. Στον πόλεμο, το πρώτο χρέος ενός  στρατηγού είναι η άριστη κατόπτευση του γεωγραφικού «πεδίου», δηλ. το ανάγλυφο (η σταθερά) και οι κλιματικές συνθήκες (η μεταβλητή, η συγκυρία). Το πεδίο της πολιτικής στρατηγικής είναι η συγκυρία του πολιτικού καιρού, οι συσχετισμοί, τα πρόσωπα, τα επίδικα θέματα. Με αυτήν την έννοια το έγκλημα των Τεμπών λειτούργησε ως μία ηφαιστειακή έκρηξη που πρέπει να αξιοποιηθεί για την ανατροπή του υπάρχοντος σάπιου πολιτικού συστήματος. Πότε θα ξανασυμβεί κάτι τόσο συγκλονιστικό; Πότε θα μπορέσουμε πάλι όλοι οι Έλληνες να ενωθούμε μπροστά σε ένα γεγονός, ποιος μπόρεσε να εκφράσει αυτό το γεγονός κατά τον καλύτερο τρόπο; Αμφιβάλλει κανείς, ότι χωρίς την Μαρία Καρυστιανού το έγκλημα των Τεμπών δεν θα μπορούσε να εξελιχθεί σε κίνημα; Η ελληνική ιστορία είναι γεμάτη από χαμένες ευκαιρίες, διότι ως λαός έχουμε μεγάλο έλλειμμα στρατηγικής σκέψεως και συνοχής. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να χάσουμε τέτοια ευκαιρία.

Οι επίκαιρες θέσεις της καιρικής σκέψεως είναι οι ακόλουθες:

α. η Μ.Κ. νομιμοποιείται και υποχρεούται ιστορικά να λειτουργήσει ως καταλύτης γενικής ΑΝΑΣΤΡΟΦΗΣ σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο.

β. βασική προϋπόθεση της Αναστροφής είναι ο Διπλός διεμβολισμός του καθεστωτικού, διεφθαρμένου και ματαπρατικού Συστήματος εξουσίας. Ο διεμβολισμός έχει την έννοια της διατρήσεως της κρούστας του κομματισμού που έχει καλύψει τον εγκέφαλο των Ελλήνων και με αλλεπάλληλες μεταστάσεις στα 200 χρόνια του υποτελούς ελλαδικού κράτους, έχει απλώσει βαθειές ρίζες που φθάνουν μέχρι τον ψυχισμό των Ελλήνων. Χρειάζονται πνευματικοί εκσκαφείς, για να εκριζωθούν αυτές τα συνειδησιακά πλέγματα που αποτελούν την ιστορική συνέχεια του ραγιαδισμού.

γ. αυτός ο διεμβολισμός πρέπει να γίνει και στα δύο επίπεδα του πολιτικού γίγνεσθαι:

γ.α. στην οριζόντια κατεύθυνση εντός της κοινωνίας με τον διαφωτισμό και

γ.β. στην κάθετη κατεύθυνση, για την είσοδο στο Κοινοβούλιο. Εκεί η Μ.Κ. μπορεί να παίξει έναν καταλυτικό ρόλο, με σημαία την κάθαρση και την κατάργηση της ασυλίας των βουλευτών, για την θεματική σύγκλιση ορισμένων κομμάτων, τα οποία θα σχηματίσουν την ΠΑΡΑΤΑΞΗ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΡΟΦΗΣ. Από εκεί θα αρχίσει ο αγώνας για την αποκατάσταση του κράτους δικαίου και της δημοκρατίας συνολικά, δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Σε αυτόν τον αγώνα θα συμπράξουν Καρυστιανού, Κωνσταντοπούλου και Πολάκης. Μπορεί να προστεθεί και ο Σαμαράς. Στις ψηφοφορίες θα κρίνεται και η αξιοπιστία όσων κομμάτων θα θέλουν να χαρακτηρίζονται ως αντισυστημικά, έστω ως ανεξάρτητα και δημοκρατικά και

δ. Παράλληλα το ευρύτερο Λαϊκό κίνημα, ευνοούμενο από το αγωνιστικό πνεύμα των δυνάμεων της Αναστροφής, θα δραστηριοποιείται οριζόντια για την διαφώτιση και ενεργοποίηση των Τοπικών κοινωνιών σε διαφορετικούς τομείς, αλλά με μία συγκλίνουσα πολιτική και αναπτυξιακή ιδεολογία. Θα έχει το προνόμιο, να μην αγχώνεται από την συγκυρία και να μην περιορίζεται από χρονικά όρια. Θα έχει όμως να παλέψει με το χαμηλό επίπεδο κοινωνικού και πολιτικού πολιτισμού καθώς και με το έλλειμμα συλλογικότητας του μέσου Έλληνα. Γι΄ αυτό και τίποτε δεν μπορεί να εγγυηθεί, ότι θα μπορέσει να αποτελέσει μία εναλλακτική πολιτική πρόταση, έστω και έπειτα από 10 χρόνια.  Πρέπει πάντως αυτή η προσπάθεια να συνεχισθεί και να δυναμώσει.

6. Επίλογος

Το  σύνθημα της Αναστροφής θα πρέπει να είναι:

«Κοινό όραμα, παράλληλες πρωτοβουλίες, πολλαπλές ταχύτητες».

Τρεις είναι οι μεγάλοι μας εχθροί: ο χρόνος, η διχόνοια και η μικρόνοια. Όσοι αναζητούν διαφορές και τις προτάσσουν έναντι των κοινών αναγκών και στόχων,  είναι οι ακούσιοι δολιοφθορείς του ελληνικού μέλλοντος. 'Οσοι προτάσσουν την σκέψη: «ποιός το είπε» και όχι «τί είπε», είναι ακατάλληλοι για πολιτική δράση, διότι η πολιτική προϋποθέτει την ύπαρξη πόλεως και «πόλις» σημαίνει συλλογικότητα ευθύνης, ορθοκρισία, αξιοκρατία και όχι ατομοκρατία και ανταγωνισμό. 

Ένα βασικό επιχείρημα κριτικής κατά της Καρυστινού, από κακοπροαίρετους, αλλά και καλοπροαίρετους, είναι η λογική αντίφαση ανάμεσα στον τίτλο "Ελπίδα για την δημοκρατία" και στο γεγονός, ότι η Μ.Κ. έχει δημιουργήσει ένα προσωποπαγές κόμμα, χωρίς καταστατικό και εσωτερικές δημοκρατικές διαδικασίες. Οι κακοπροαίρετοι την θεωρούν ως εξαπάτηση και οι καλοπροαίρετοι ως ασυνέπεια. Η απάντηση ενός κοινωνιολόγου είναι: Πιστεύτε, ώ Έλληνες, ότι μία γυναίκα, που δεν γεννήθηκε σε κάποιο πολιτικό σαλόνι της Εκάλης ή του Κολωνακίου, χωρίς την πολιτική και οικονομική υποστήριξη κάποιων βαρώνων, θα μπορούσε χωρίς κομματική πείρα, μέσα σε λίγους μήνες, να ιδρύσει το ΠΡΩΤΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ στα 200 χρόνια του ελλαδικού προτεκτοράτου, μέσα στην σύγχρονη κατάσταση παρακμής της ελλαδικής κοινωνίας, όπου έχει καταρρεύσει ο θόλος των τριών λειτουργικών πολιτισμών: του αξιακού, του κοινωνικού και του πολιτικού πολιτισμού; Έπειτα από 50 χρόνια συστηματικής προετοιμασίας, θυμηθείτε να το συζητήσουμε! Είναι μεγάλη αφέλεια ή "εκ του πονηρού" η απαίτηση για ένα τέτοιο θαύμα εδώ και τώρα!  Αυτό που προέχει τώρα, είναι το εφικτό, αλλά όχι και εύκολο: ο διεμβολισμός του κυρίαρχου σάπιου Συστήματος εξουσίας.   

Η μικρόνοια είναι ένα είδος πνευματικού μαζοχισμού. Κίνημα ή κόμμα; Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν, για όσους έχουν έτοιμες προτάσεις. Ας οικοδομήσουν αυτοί αυτό που δεν μπορεί, ή διστάζει να διακινδυνεύσει η Μαρία. Σύνταγμα και Εθνοσυνέλευση ζητούσαν και οι πεφωτισμένοι "προοδευτικοί" το 1831 και καταλήξαμε στην δολοφονία του Ι. ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ. Δεν συγκρίνουμε πρόσωπα, συγκρίνουμε ευκαιρίες. Όταν ο μικρόνους βρεθεί μπροστά σε δύο δυνατότητες, αισθάνεται ασφυκτικά την υποχρέωση να επιλέξει μία από τις δύο, ενώ κάλλιστα μπορεί να πάρει και τις δύο, όταν αυτές έχουν τον ίδιο προσανατολισμό (παραπληρωματικές). Ας μη χάνουμε τον σκοπό μας που η άμεση ανάγκη ΑΝΑΣΤΡΟΦΗΣ με την ΚΑΘΑΡΣΗ Οι δρόμοι είναι δύο: Η Κοινωνία και η Βουλή (Η υποστήριξη των δυνάμεων της Αναστροφής). Ας βρει ο καθένας μας τον τρόπο να συνδυάσει και τα δύο.

Συμπατριώτες, δεν έχουμε την πολυτέλεια να παίζουμε πεντόβολα με τα ελαττώματά μας. Θουκυδίδης: «Οι καιροί ού μενετοί». Ας σοβαρευθούμε. Ας ακολουθήσουμε την συμβουλή του μέγιστου Στρατηγού του Πνεύματος: «Τάδε ποιείσαι, κακείνα μη αφιέναι»!

Ο Ηλίας Φιλιππίδης, δρ κοινωνικών και οικονομικών επιστημών Πανεπιστημίου Βόννης, έχει διατελέσει νομικός και πανεπιστημιακός κοινωνιολογίας. Έχει δημιουργήσει την θεωρία της Ελληνολογίας και λειτουργεί την ομώνυμη ιστοσελίδα.

Αθήνα, 17 Σεπτεμβρίου 2026

    

Διαβάστε Περισσότερα »

Το τρένο των Τεμπών

Το ταξίδι συνεχίζεται με μηχανοδηγό την Μαρία Καρυστιανού.

Οι σταθμοί: Οργή, συσπείρωση, ελπίδα, δικαίωση, όραμα, αγώνας. Τέρμα δεν υπάρχει.

Η ανάγκη, οι δυνατότητες, οι αδυναμίες και οι προοπτικές ενός φαινομένου.

Αρθρο-Μελέτη: Δρ Ηλίας Φιλιππίδης

1. Το τρένο του θανάτου και το τρένο της ζωής.

Ο λαός μας βίωσε την τραγωδία των Τεμπών ως ένα συλλογικό τραύμα. Χαρακτηριστική η δήλωση μιας επιζήσασας φοιτήτριας: «Από τύχη ζούμε»! Ο καθένας από εμάς αισθανόταν, ότι βρισκόταν μέσα σε αυτό το τρένο. Ζούμε σε μία χώρα, η οποία δεν μπορεί να μας προσφέρει ούτε την ασφάλεια της φυσικής μας υπάρξεως. Είναι ένα συναίσθημα, το οποίο υποφώσκει στο συλλογικό μας ασυνείδητο ως σωρευμένη ανασφάλεια, καταπίεση και περιφρόνηση από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Αυτό το συναίσθημα δεν μπόρεσε να μας το εξαλείψει το Ελλαδικό κράτος διακόσια χρόνια τώρα. Αντιθέτως μάλιστα, τα Μνημόνια, η συμπεριφορά των «Εταίρων» μας απέναντί μας και η αναλγησία των πολιτικών ηγετών μας για τις εξοντωτικές συνέπειές τους, έφεραν στην επιφάνεια αυτό το συναίσθημα. Και σαν να μην έφθανε αυτό, ήλθαν να προστεθούν στους προμνημονιακούς νεκρούς της Ηλείας και της Αρκαδίας, οι νεκροί της Μάνδρας, οι νεκροί στο Μάτι και τέλος οι νεκροί των Τεμπών. Δεν ήταν μόνο η τελευταία σταγόνα που έκανε το ποτήρι να ξεχειλίσει, ήταν και γιατί τα περισσότερα θύματα ήταν νέοι, φοιτητές και φοιτήτριες που επέστρεφαν στην Θεσσαλονίκη, με τα κυοφορούμενα όνειρα του μέλλοντος στην ψυχή τους. Πώς λέμε, ότι οι νεκροί της ΜΑΡΦΙΝ δεν ήταν τρείς, αλλά τέσσερεις, αφού η μία γυναίκα ήταν έγκυος; Έτσι στα Τέμπη, τα θύματα ήταν αμέτρητα, ήταν τα όνειρα των νέων μας, το μέλλον της πατρίδας μας. Ο Μινώταυρος της εξουσίας απαίτησε λαχταριστό νεανικό αίμα! 

Όμως ούτε και αυτό θα ήταν αρκετό: μία Κυβέρνηση, η οποία διαλαλούσε τις «σύγχρονες» αντιλήψεις της και τις «ευρωπαϊκές» προδιαγραφές της, επιδόθηκε σε μία απροκάλυπτη μεθόδευση μπαζώματος κατά κυριολεξίαν και όχι μόνο του χώρου αλλά και των συνθηκών του δυστυχήματος, εξαφανίζοντας τα εγκληματολογικά ευρήματα, εκβιάζοντας και κατευθύνοντας τους δικαστές, για να περιορίσουν τις ευθύνες στους ιδιώτες και να τις  ελαχιστοποιήσουν, αφήνοντας στο απυρόβλητο τους πολιτικούς και τις υπεύθυνες εταιρίες. Έτσι το δυστύχημα των Τεμπών εξελίχθηκε σε πολιτικό έγκλημα των Τεμπών και σε Κίνημα των Τεμπών. Αλλά αυτή η αναβάθμιση δεν θα συνέβαινε, χωρίς την εμφάνιση μιας χαρισματικής γυναίκας, της Μαρίας Καρυστιανού.

Το Σύστημα εξουσίας που μετέτρεψε την δημοκρατία σε κομματοκρατία και την υπερήφανη Μεταπολίτευση σε βούρκο της ιδιοτέλειας, της λεηλασίας του δημοσίου χρήματος και της διαφθοράς, κυριολεκτικώς λύσσαξε. Από την μία θέλουν να την υποτιμήσουν και την κατηγορούν για ανικανότητα και απειρία, ακόμη και για τυμβωρυχία και από την άλλη την φοβούνται, διότι φοβούνται την φυλακή.

Το έγκλημα των Τεμπών ήταν ένα πλήγμα στην καρδιά της συλλογικής μας υπάρξεως, στον μαγματικό θάλαμο του ηφαιστείου της λαϊκής οργής, εκεί που σωρεύεται διαχρονικά η σωρευμένη μας καταπίεση και περιφρόνηση. Έτσι έγινε η μεγάλη έκρηξη: ένας ολόκληρος λαός που αισθάνεται αδέσποτος και προδομένος, επιβιβάσθηκε στο τρένο των Τεμπών και από τρένο του θανάτου το έκανε τρένο της ζωής, για να συνεχίσει την διαδρομή του ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΡΜΑ, όχι μόνο για την δικαίωση των θυμάτων, αλλά αυτή την φορά και για την ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ. Αυτό δεν είναι τέρμα, είναι διαρκής αγώνας. Ως μηχανοδηγός σε αυτή την νέα διαδρομή ανέλαβε η Μαρία Καρυστιανού.

2. Η αμφίδρομη ψυχοδυναμική του φαινομένου.

Μία γυναίκα κατάφερε να ενώσει σε συντριπτικό ποσοστό τον Ελληνισμό στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ένα εντυπωσιακό φαινόμενο που απαιτεί ψυχολογική ανάλυση. Μόνο το σύνδρομο της Μαρίας θα μπορούσε να μας δώσει την εξήγηση. Η Μ.Κ. αναδείχθηκε σε «Μάνα» του Έθνους, η επίγεια Πονεμένη Μάνα που είχε ως αποστολή από την ιστορία να καλύψει το κενό της αγάπης που αρνείται να δώσει η εξουσία στον λαό μας, το κενό που βιώνει ένα παιδί, όταν αισθάνεται, ότι δεν το αγαπούν. Τότε όλοι ήθελαν να την δουν, να την πλησιάσουν, να της πιάσουν το χέρι, να βγουν μια φωτογραφία μαζί της, να πάρουν κάτι από την ζεστή ακτινοβολία της. Έφερε την ΕΛΠΙΔΑ στην χώρα μας, την κατέστησε προσιτό κοινωνικό αγαθό με άμεση ανταλλάξιμη πολιτική αξία. Όσο περνούσαν οι μήνες, καθίστατο σαφές, ότι η δημιουργία κόμματος θα ήταν αναπόφευκτη. Όπως έχει δηλώσει η ίδια και έχει επιβεβαιώσει και ο Ηλίας Παπαγγελής, ο πατέρας της Αναστασίας που έφυγε, αφήνοντας ως τελευταίο μήνυμα το «ΔΕΝ ΕΧΩ ΟΞΥΓΟΝΟ!», οι περίφημες δίκες για την τραγωδία των Τεμπών, μέσω του ελέγχου της Δικαιοσύνης από την Κυβέρνηση, μεθοδεύονται κατά τρόπο βασανιστικό, υποτιμητικό και με συνεχή εμπόδια, ώστε  οι συγγενείς των θυμάτων να απογοητευθούν και να εγκαταλείψουν τον αγώνα. Όπως δήλωσε ο Ηλίας Παπαγγελής: «Κάθε τόσο πέφταμε πάνω σε τοίχο, η δημιουργία κόμματος ήταν αναπόφευκτη». Το σημερινό καθεστώς της εξουσίας έχει οργανώσει γύρω του ένα σύστημα αυτοπροστασίας και ασυλίας από πραιτωριανούς και θεσμικά στεγανά. Αυτό το τείχος που αναιρεί την δημοκρατία, μόνο πολιτικά μπορεί να γκρεμισθεί. Μόλις προχθές ο Ηλίας Παπαγγελής, ένας σώφρων άνθρωπος, κατήγγειλε, ότι εμπειρογνώμονες διορισμένοι από τις οικογένειες των θυμάτων, δέχονται ανώνυμα τηλεφωνήματα, απειλητικά για την ζωή τους, του τύπου: «Πρόσεχε τί λες, ξέρω ποιος είσαι και που μένεις, θα σε περιμένω από κάτω ή θα ανέβω και απάνω»! Αλλοίμονο, ένα σύστημα της επιτελικής μαφίας να μη ξέρει πού μένουν, όσοι της χαλάνε το image! Επόμενο ήταν λοιπόν, μετά την αναγγελία ιδρύσεως κόμματος, οι επιθέσεις κατά της Καρυστιανού να πολλαπλασιασθούν. Μόνιμη αλλά καλυμμένη μορφή επιθέσεως είναι τα ποσοστά που «μοιράζουν» οι δημοσκοπικές εταιρείες. Πόσο όμως φταίει και η ίδια; 

3. Η Καρυστιανού ως πολιτικό πρόσωπο.

Η Καρυστιανού δεν είχε πολιτική πείρα, το έχει πει και η ίδια. Αυτή η έλλειψη έχει δύο όψεις:

 Η θετική πλευρά είναι, ότι η Μ.Κ. δεν έχει κληρονομήσει το γονίδιο του παλαιοκομματισμού. Είναι ένας αγνός χαρακτήρας που δεν έχει αλλοτριωθεί από τις «παραδόσεις» του πολιτικού επαγγελματισμού και της οικογενειοκρατίας, ούτε είναι παιδί του κομματικού σωλήνα. Πείθει, όταν λέει, ότι θα πολεμήσει την διαφθορά. 

 Η αρνητική πλευρά είναι, ότι το κόμμα δημιουργείται εκ του μηδενός. Δεν υπάρχει συνέχεια, δεν υπάρχει «αρχείο» εμπειριών, δεν υπάρχει ένας έμπειρος σύμβουλος. Επίσης η δυναμική του κινήματος των Τεμπών λειτούργησε αρνητικά, διότι δημιουργούσε μεγάλη χρονική πίεση. Λογικό είναι, ότι οι συναισθηματικές εντάσεις, όπως ο πόνος, το πένθος και η οργή δεν μπορούν να διαιωνίζονται. Μπορεί η απώλεια να μη γιατρεύεται, αλλά μειώνεται η διάθεση για δράση με την παράτολμη βεβαιότητα της επιτυχίας. Υπερισχύει η επιφύλαξη και περιορίζεται ο κύκλος της κοινωνικής υποστηρίξεως. Επίσης είναι πολύ αρνητικό το γεγονός της κυοφορίας του νέου κόμματος σε δημόσια θέα. Όλοι οι προβολείς πέφτουν στο διαμορφούμενο κόμμα Καρυστιανού. Γνωστοί και άγνωστοι ακτιβιστές και πολιτικά υπόλοιπα παρουσιάζονται ως στελέχη και αυτοδιαφημίζονται υμνολογώντας την ιδεολογική τους συνέπεια και προσήλωση στις αρχές τους. Οι αλαλαγμοί όμως που εκβάλλουν κατά την αποχώρησή τους αποδεικνύουν την ρηχότητα της προσωπικότητά τους και την υστεροβουλία της προσχωρήσεώς τους. Μπορούμε, όμως να βγάλουμε ένα πρώτο συμπέρασμα: η Μ.Κ. δεν διαθέτει ηγετικά προσόντα. Διαθέτει ισχυρό εκτόπισμα κοινωνικής παρουσίας και το χάρισμα της επικοινωνίας, αλλά δεν έχει το χάρισμα της αξιολογήσεως των συνεργατών και του ελέγχου τους. Θα πρέπει να το μάθει. Οι αστοχίες και οι απογοητεύσεις, ειδικά τώρα στην αρχή, είναι πολύ χρήσιμες εμπειρίες και θα πρέπει να τις αξιοποιεί. Θα πρέπει να το πάρει απόφαση, ότι οι «εισοδιστές» που μπαίνουν για να κάνουν ζημιά ή ενθουσιώδεις αλλά επιπόλαιοι «αγωνιστές», θα είναι ένα αναμενόμενο φαινόμενο. Θα πρέπει να προσέχει, αλλά δεν χρειάζεται να αντιδρά έντονα και προσωπικά για αυτούς που φεύγουν. Ένα κόμμα που βρίσκεται ακόμα στην συναισθηματική φάση της γεννήσεώς του, παρόλη την προσπάθειά του να εκλογικευθεί προγραμματικά, θα έχει τέτοια προβλήματα. 

Εκείνος που έκανε την μεγαλύτερη ζημιά στην Μ.Κ. είναι ο Νίκος Καραχάλιος. Μπήκε στον χώρο της, έδειξε διάθεση να την βοηθήσει, έστω να συνεργασθούν και εκείνη τον άφησε να δει αρκετά από την ζωή της. Εκείνος δεν βρήκε στοιχεία που θα τίναζαν το πείραμα Καρυστιανού στον αέρα, ούτε ζήμιωσαν την Μαρία οι ύβρεις του, όταν διεκόπη η επικοινωνία τους. Η ζημιά που έγινε, έγκειται στην ανασφάλεια που προκλήθηκε στην Μαρία. Η Μαρία πρέπει να ισορροπήσει ανάμεσα στον έλεγχο των συνεργατών της και στην αναγνώριση της προσωπικής προσφοράς του καθενός στο κοινό έργο. 

Μία ειδική περίπτωση αποτελεί το δίδυμο σχήμα Καρυστιανού – Γρατσία. Η σταθερότητα αυτού του διδύμου είναι θετική, αλλά χρειάζεται ανανέωση. Πρώτα, διότι δημιουργεί στην Μ.Κ. την ψευδαίσθηση, ότι αυτό πρέπει να είναι το μέτρο της εμπιστοσύνης και της αφοσιώσεως όλων των συνεργατών της προς το πρόσωπό της, πράγμα ανθρωπίνως αδύνατον. Δεύτερον: ο πολιτικός χρόνος δεν παραμένει σύμμαχος της σταθερότητας για μεγάλο διάστημα, απαιτεί εξέλιξη και ανανέωση. Επειδή αυτό το δίδυμο έχει αποκτήσει συμβολική αξία για το κόμμα της Μ.Κ., η σταθερότητά του προσλαμβάνεται ως όριο της εξελίξεως. Ευκαιρία είναι, η συμβολική εικόνα του να αναστραφεί σε σύμβολο αναπτύξεως, αν το δίδυμο γίνει τρίδυμο με την προσθήκη μίας επιπλέον γυναίκας, κατά προτίμηση από τις μητέρες των θυμάτων. Έστω και άνδρας. Αυτή η προσθήκη θα αναβάπτιζε το κόμμα Καρυστιανού στο Κίνημα των Τεμπών και θα εξέπεμπε την εικόνα, ότι οι περισσότεροι συγγενείς είναι με το μέρος της.

4. Το κόμμα χρειάζεται επανεκκίνηση.

Η ευκαιρία της ΔΕΘ πρέπει να αξιοποιηθεί πλήρως. Πρέπει να ενισχυθεί το πολιτικό εκτόπισμα της Μ.Κ. Αυτό μπορεί να γίνει με την διάκριση ανάμεσα στο ΟΡΑΜΑ και το Πρόγραμμα. Το Πρόγραμμα αντανακλά την συλλογική πολιτική αξία των Συνεργατών της, το ΟΡΑΜΑ αντανακλά την εμβέλεια του πολιτικού και ιστορικού πεδίου της ίδιας της Μ.Κ. ως ηγετικής προσωπικότητας. Η Μ.Κ. ως ιατρός ανήκει στον χώρο της θετικής σκέψεως. Γνωρίζει άριστα το σύστημα θεραπειας : διάγνωση – συνταγογράφηση. Πολιτικά μεταφραζόμενο, σημαίνει: Δώστε μου προτάσεις, ένα-δύο-τρία. Όμως στην πολιτική αυτό δεν φθάνει. Η πολιτική δεν είναι μόνο πράξη, είναι και στρατηγική. Η στρατηγική θα συνιστούσε σε ένα νέο κόμμα την πρόταξη του Οράματος έναντι του Προγράμματος, ώστε να αποδειχθεί η ειδοποιός διαφορά έναντι των άλλων κομμάτων και να αποκτηθεί ένα χρονικό προβάδισμα, μέχρι να αρχίσει η φθορά από τα προγράμματα που συνήθως αντιμετωπίζουν προβλήματα εφαρμογής. Είναι ακριβώς αυτό που κάνει ο πονηρός Αλέξης Τσίπρας, για να αποκτήσει νέο πολιτικό προφίλ. Πάντως η Μαρία ούτε υποκρίνεται ούτε θα μας προδώσει.

Η Μαρία Καρυστιανού ως μηχανοδηγός του τρένου προς το μέλλον έπρεπε να ανοίξει, όσο γίνεται περισσότερο την γραμμή του ορίζοντα, διότι είναι η μόνη πολιτικός, η οποία μπορεί να περιγράφει το μέλλον, να γίνεται πιστευτή και να εκφράζει την βούληση της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων. Δεν έπρεπε να αρκεστεί στο να παραπέμπει στο Πρόγραμμα του Κόμματος. Το καλό είναι, ότι εξελίσσεται. Τώρα δηλώνει, ότι το πλήρες Πρόγραμμα θα ανακοινωθεί, όταν προκηρυχθούν οι εκλογές, διότι τα κόμματα αντιγράφουν τις καλύτερες προτάσεις των άλλων και τις παρουσιάζουν ως δικές τους. Ως αντίβαρο χρησιμοποιεί πιο συχνά τον όρο «Όραμα».

Γενικώς πρέπει να συμφωνήσουμε, ότι το ΜΕΓΑΛΟ ΟΡΑΜΑ του Ελληνισμού, η ΝΕΑ ΜΕΓΑΛΗ ΙΔΕΑ είναι η εξασφάλιση του Μέλλοντος του Ελληνισμού, με όρους που αντιστοιχούν:

- στα συγκριτικά πλεονεκτήματα αυτού του υπέροχου Τόπου

- στις θυσίες που έχουν κάνει οι Έλληνες διαχρονικά για την υπεράσπιση και ανάπτυξη της πατρίδας τους και

-  στην τεράστια προσφορά του Ελληνισμού στον Παγκόσμιο πολιτισμό.

5. Το Κόμμα Καρυστιανού και οι Καρυστιανοί, διαχρονικώς, νυν και πρώην. 

Το Κόμμα Καρυστιανού έχει την δυνατότητα να εξελιχθεί, να δυναμώσει και να διεμβολίσει το αποτυχημένο, το σάπιο και εθνικώς επικίνδυνο πολιτικό καθεστώς της Μεταπολίτευσης που έκλεισε τον κύκλο της και έχει παρακμάσει. Πρέπει να περάσουμε επιτέλους στην εποχή μιας σύγχρονης Ελλάδας. Αυτό που πρέπει να μας προβληματίζει είναι οι αντιδράσεις μας απέναντι στην Μαρία. Μπορούμε να διακρίνουμε τους υποστηρικτές της Μαρίας σε τρείς κατηγορίες: αυτούς που ανησυχούν για το μέλλον του Ελληνισμού, τους φίλους του κόμματος και τα μέλη του κόμματος. Πρόκειται για μία πυραμίδα, την βάση της οποίας αποτελεί η ευρεία κατηγορία των δημοκρατικών πατριωτών. Είτε την αποδέχονται πλήρως είτε επειδή προβληματίζονται, την υποστηρίζουν, διότι υπερισχύει ο προβληματισμός τους για το μέλλον του Ελληνισμού. Αναγνωρίζουν δύο δεδομένα: πρώτον, ότι η χώρα μας διατελεί υπό καθεστώς κατοχής και δεύτερον, ότι στην Μεταπολίτευση, κάτω από τον μανδύα της «πλέον ομαλής κοινοβουλευτικής περιόδου» της πατρίδας μας, άνοιξε ένα τεράστιο χάσμα ανάμεσα στον λαό και την Βουλή, διότι δυστυχώς με την Μεταπολίτευση δεν αποκαταστάθηκε η δημοκρατία αλλά η κομματοκρατία, η οποία εκμεταλλεύθηκε την παντοδυναμία της, εξελίχθηκε σε καθεστώς κοινοβουλευτικής, ακόμη και κληρονομικής, μοναρχίας με ληστρική διάθεση απέναντι στους δημόσιους πόρους και με κυριαρχική ακόμη και κατακτητική νοοτροπία απέναντι στον λαό. Οι δημοκρατικοί πατριώτες αντιλαμβάνονται, ότι το έγκλημα των Τεμπών λειτουργεί ως το τελευταίο σάλπισμα αφυπνίσεως και συσπειρώσεως του Ελληνισμού, ως μοναδική ευκαιρία για ένα νέο Ξεκίνημα. Τί άλλο θα πρέπει να μας συμβεί για να ξεσηκωθούμε;

Όμως υπάρχουν και αυτοί που δεν μπορούν να διαβάσουν «τα  σημεία των καιρών». Έχουν αναβιώσει «Οι Συνταγματικοί» της εποχής του Καποδίστρια που τον κατηγορούσαν, ότι είναι τύραννος, επειδή δεν παραχωρούσε Σύνταγμα και κατήργησε την Εθνοσυνέλευση σε ένα κράτος υπό διάλυση!... 

Η αντιπολίτευση της Καρυστιανού απαιτεί καταστατικό και συνέδριο. Μετά την δολοφονία του Καποδίστρια η εφημερίδα της αντιπολιτεύσεως «Απόλλων» στην Ύδρα έκλεισε, με τον θριαμβευτικό τίτλο «Ο τύραννος έπεσεν».  Ο    Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, λίγα χρόνια πριν πεθάνει, είχε πει: «Η πατρίδα έχασε έναν άνδρα που δεν πρόκειται να ματαδεί»! Δυστυχώς δικαιώθηκε. Δεν χρειάζεται να συγκρίνουμε την Μ.Κ. με τον Καποδίστρια, εννοούμε, ότι η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να χάνει ευκαιρίες, για την ανασυγκρότηση των δυνάμεών της και η Μαρία μπορεί να λειτουργήσει ως καταλύτης ανασυγκροτήσεως.

Ακούω να μου λένε: Φιλιππίδη, δεν κατάλαβες καλά, δεν απορρίπτουμε την Μαρία, αλλά θέλουμε να αναδειχθεί από την βάση και όχι να ιδρύσει ένα αρχηγικό κόμμα. Όταν ζούσα στην Γερμανία στην δεκαετία του 70 και του 80, οι «Πράσινοι» ήταν η ανερχόμενη νέα δύναμη που αμφισβητούσε γενικώς το πολιτικό καθεστημένο. Όταν η δυναμική των προτάσεών τους ήλθε σε επαφή με τις συνθήκες της πραγματικότητας, χωρίστηκε σε δύο πτέρυγες: τους Fundis (Fundamentalisten) που ήταν οι σκληροπυρηνικοί και τους Realos (Realisten) που ήταν οι πραγματιστές. Έτσι και οι (ας τους πούμε) Τεμπιστές (Αυτοί που θέλουν να αξιοποιήσουν πολιτικά το Κίνημα των Τεμπών) χωρίζονται σε δύο πτέρυγες: τους Κινηματικούς και τους Κομματικούς. Όμως η διαφοροποίηση συνεχίζεται: οι Κινηματικοί διακρίνονται στους Διαλεκτικούς, που δίνουν την προτεραιότητα στο Λαϊκό κίνημα και ζητούν από την Μαρία να ενταχθεί σε αυτό και αυτό μετά να την αναδείξει σε αρχηγό του Κόμματος μαζί με τους υποψήφιους βουλευτές που υποδεικνύει με ψηφοφορία η βάση και στους Αδιάλλακτους που είναι όσοι δεν θέλουν καν την ίδρυση κόμματος, διότι, λένε, η λαϊκή ενέργεια απορροφάται από τον κομματικό μηχανισμό, ενώ θα έπρεπε να επενδύεται στην κοινωνική αυτό-οργάνωση, μέχρις ότου αυτή και μόνον αυτή, ως συνολική κοινωνία, να πάρει την εξουσία στα χέρια της.

Τίθενται όμως δύο ερωτήματα:

α. Διαθέτουμε ως κοινωνία την μεγάλη προϋπόθεση που είναι η ύπαρξη πολιτικού πολιτισμού; Δυστυχώς όχι. Το Λαϊκό κίνημα προϋποθέτει την ύπαρξη πολιτικού πολιτισμού και ο πολιτικός πολιτισμός απαιτεί ΣΠΟΡΑ παιδείας γενεών. Κάτι που δεν έγινε στην Ελλάδα μετά την δολοφονία του Ι. ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ. Μπορεί να γίνει τώρα μέσα σε μία γενιά;

β. Τί θα ψηφίζουμε μέχρι να αποκτήσει πολιτική διάσταση το Λαϊκό κίνημα;

Είναι το άκρον άωτον της επιπολαιότητας να πιστεύουμε, ότι το Λαϊκό κίνημα θα γίνει η πολιτική αιχμή του δόρατος του Λαού, μέσα στα επόμενα 5 με 10 χρόνια. Τουλάχιστον το Κόμμα Καρυστιανού μας λύνει το πρόβλημα, τί να ψηφίζουμε.

6. Επιστολή προς Μαριολάτρες και Μαριόφιλους.

Γύρω από το πρόσωπο της Μαρίας έχει δημιουργηθεί μία έντονη πόλωση. Από την μία οι (ας τους πούμε) Μαριολάτρες και Μαριόφιλους  και από την άλλη οι Μαριόφθονες και οι Μαριόφυγες. Όπως γράφουμε στον υπότιτλο, το τρένο των Τεμπών έχει φθάσει στον σταθμό της ελπίδας. Μέχρι τον επόμενο σταθμό της δικαιώσεως μηχανοδηγός παραμένει η Μαρία Καρυστιανού. Για το επόμενο διάστημα, μέχρι τον σταθμό του Οράματος στον θάλαμο του Μηχανοδηγού επιβιβάζεται και ο Λαός ως συνοδηγός. Το Όραμα πρέπει να είναι δημιούργημα, κτήμα και ευθύνη ολόκληρου του λαού. Στον επόμενο σταθμό του αγώνα, η ευθύνη της Μαρίας  περιορίζεται στην Βουλή, για την αποκατάσταση του κράτους Δικαίου, ενώ η ευθύνη για την υλοποίηση του Οράματος διαχέεται στον λαό και στην όποια διανόηση ευαισθητοποιηθεί. Μετά τον προσδιορισμό του Οράματος που δεν μπορεί να είναι άλλος από την πανεθνική και παλλαϊκή πορεία για την Αναγέννηση του Ελληνισμού, γενικεύεται ο Αγώνας σε όλα τα επίπεδα για την εξασφάλιση των προϋποθέσεων του Ελληνικού μέλλοντος. Συμμερίζομαι την λατρεία σημαντικού μέρους του Λαού μας για την Μαρία. Η Μαρία παραμένει ως σύμβολο για έναν λαό, που για 200 χρόνια ελάχιστες φορές ένιωσε την αγάπη των ανθρώπων της εξουσίας. Όμως ο αγώνας για την εξασφάλιση του μέλλοντος του Ελληνισμού δεν εξαρτάται από πρόσωπα, εξαρτάται από τον καθένα από μας και αρχίζει από την συνείδησή μας. Έχουμε χρέος να εντάξουμε το Όραμα στο Νόημα της ζωής μας. Το όφελος είναι αμοιβαίο: ισχυροποιείται το αξιακό περιεχόμενο της συνειδήσεώς μας, διότι στην Μεταπολίτευση έχασε πολύ έρμα. Τα κυρίαρχα πολιτικά και κοινωνικά πρότυπα επιδρούν διαβρωτικά. Παράλληλα γεφυρώνεται το διαλυτικό χάσμα που έχει ανοίξει ανάμεσα στον  ιδιωτικό μας βίο και την κοινωνική μας παρουσία. Η διπολικότητα της προσωπικότητας μεγάλου μέρους των σημερινών Ελλήνων αποτελεί βασική αιτία της κοινωνικής μας παθολογίας και εξυπηρετεί την αναισθησία του πολιτικού μας συστήματος. Η πολιτική αξιοποίηση του Κινήματος των Τεμπών συμβάλλει στην ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής μας. Η αγάπη που αισθάνεσαι για την Μαρία, σε στηρίζει, σου δίνει ελπίδα. Όμως μη κάνεις το λάθος να μείνεις εκεί. Θα ωριμάσεις όχι μόνο πολιτικά, αλλά και προσωπικά, αν φθάσεις στο επίπεδο να ανατραπεί αυτή η σχέση. Η Μαρία σε απογείωσε, τώρα πάρε εσύ την πρωτοβουλία, μπες μπροστά, πάρε εσύ, απάνω σου την ευθύνη για την πτήση προς το Όραμα, μαζί με τους συναγωνιστές σου. Η Μαρία σου χάρισε σκοπό και μία μεγάλη οικογένεια!

7. Τί δέον γενέσθαι

Μέχρι πριν από 30 χρόνια ξέραμε μόνο την νοητική νοημοσύνη, ήλθε όμως να προστεθεί και η συναισθηματική νοημοσύνη. Μήπως έφθασε η ώρα να προσθέσουμε, τουλάχιστον για την Ελλάδα και την πολιτική νοημοσύνη; Είναι η προϋπόθεση για την ύπαρξη πολιτικού πολιτισμού. Θα την προσδιορίζαμε ως έναν συνδυασμό πολιτικής ευθύνης των πολιτών (Δυστυχώς για τους πολιτικούς μας η ευθύνη είναι είδος απολύτως αναγκαίον μεν, αλλά εν απελπιστική ανεπαρκεία), περισκοπικής προσλήψεως της πραγματικότητας και στρατηγικής σκέψεως. Πρέπει να δώσουμε ιδιαίτερη σημασία στην στρατηγική σκέψη, διότι είναι και αυτή είδος αναγκαίον μεν, αλλά και αυτό εν καταστάση απελπιστικής ανεπαρκείας και μάλιστα γενικώς. 

Το έλλειμμα νοητικής νοημοσύνης δημιουργεί την μικρόνοια, το συρρικνωμένο  μυαλό. Αντιστοίχως η πολιτική μικρόνοια διακρίνεται για την δυσανεξία της απέναντι σε δύο έννοιες: την προσωπική ευθύνη και την στρατηγική σκέψη. Τα χαρακτηριστικά της στρατηγικής σκέψεως είναι:

α. είναι υπόλογη μόνο απέναντι στο γενικό ΟΡΑΜΑ, ούτε σε ιδεολογίες ούτε σε κόμματα ούτε σε πρόσωπα.

β. προηγείται της κριτικής σκέψεως. Τι κριτική να κάνουμε, βρέ Έλληνες, όταν δεν έχουμε  κριτήρια και μάλιστα γενικού και εποπτικού χαρακτήρα; Πού μάθαμε στρατηγική και κριτική σκέψη; Στο σχολείο, στο κόμμα; Αυτό έχει πετύχει το Σύστημα, μας άδειασε τον εγκέφαλο και μετά πάμε στα χωράφια της πολιτικής ξυπόλυτοι στ΄ αγκάθια. Τί κάνουμε μετά; Βάζουμε στην θέση της σκέψεως τις εύκολες και μη εξαιρετέες λύσεις: το Εγώ μας, τις φιλοδοξίες μας, τον φθόνο και την εμπάθειά μας, τις ιδεοληψίες μας. Έτσι η τυφλή κριτική μας διάθεση καταλήγει στην ακόμη πιο εύκολη λύση που είναι ο αρνητισμός ως απόλυτη απόρριψη των πάντων και 

γ. έχει δυαδικό χαρακτήρα, δηλ. απεχθάνεται την μονοδιάστατη σκέψη της μιας επιλογής, του διλήμματος υπέρ ή κατά. Προξενεί εντύπωση το γεγονός, ότι πολύ δηλητήριο που χύνεται κατά της Μαρίας, προέρχεται από γυναίκες. Πέρα από κομματικά κίνητρα, η λύσσα πολλών γυναικών μόνο ψυχολογικά μπορεί να ερμηνευθεί, ως φθόνος κατά μίας γυναίκας που έκανε αυτό που δεν μπορούν να κάνουν αυτές: να μετατρέψει τον πόνο της σε δύναμη! Πολλοί Έλληνες δεν πονάμε προσωπικά, στις οικογένειές μας από την εγκληματική συμπεριφορά της εξουσίας απέναντι στον ΛΑΌ και την ΠΑΤΡΙΔΑ μας; Γιατί δεν αντιδράμε; Προφανώς μας λείπει αυτογνωσία, αυτο-εκτίμηση, αυτοπεποίθηση, όραμα, συλλογικότητα. Δεσμοφύλακας μας δεν είναι μόνο το Σύστημα, είναι και το Εγώ μας, το τεράστιο έλλειμα πολιτικού πολιτισμού. Ας αφήσουμε την Μαρία να κάνει αυτό που μπορεί. Μπορεί να κάνει ένα προσωποπαγές κόμμα, διότι μόνο αυτό μπορεί; Ας το κάνει. Από το μηδέν, κέρδος θα είναι. Να δημιουργηθεί έστω μία ρωγμή στο ομοιογενές Σύστημα εξουσίας, να μπει η αντίδραση των Τεμπών στην Βουλή. Ξέρετε, βρε λεβέντες, άλλον τρόπο για την δημιουργία κόμματος στην Ελλάδα; Αν υπήρχε, γιατί δεν έγινε 200 χρόνια; Το ΚΚΕ δεν αποτελεί παράδειγμα, εισαγόμενο είδος ήταν. Εξάλλου η αναφορά στην τότε Σοβιετική Ένωση, την «Πατρίδα του Σοσιαλισμού», δεν ήταν ο πιο εκκωφαντικός τρόπος εξουσίας δια της αναθέσεως;

Φυσικά τα προσωποπαγή κόμματα ανήκουν σε κατώτερου είδους δημοκρατίες. Η Ελλάδα  τί είναι δηλαδή, μπανανία δεν είναι; Φυσικά και δεν συμβιβαζόμαστε και πρέπει να αντιδράσουμε, αλλά γιατί ζητάτε από την Μαρία να κάνει αυτό που δεν μπορείτε να κάνετε εσείς; Στο κάτω-κάτω η Μαρία δεν έχει πολιτική πείρα, εσείς οι μπαρουτοκαπνισμένοι δημοκράτες γιατί δεν μπορείτε να πάρετε την ευθύνη απάνω σας και να οργανωθείτε για ένα ισχυρό Λαϊκό κίνημα; Δεν μπορείτε να συνεργσθείτε και θα σώσετε την Ελλάδα; 

Για να οργανωθεί πανελλαδικά ένα Λαϊκό κίνημα θα χρειασθεί τουλάχιστον 10 χρόνια. Η Μαρία έδωσε μία τεράστια ώθηση, κινητοποίησε κόσμο, κάτι που είχε να γίνει από την εποχή του ΕΑΜ. Ας αξιοποιήσουμε αυτά που μπόρεσε να κάνει και ας προσθέσουμε εμείς αυτά που δεν μπορεί να κάνει. Το να την πετροβολούμε γιαυτά που δεν κάνει, δεν είναι μόνο αχαριστία, είναι και διπλή πολιτική ηλιθιότητα, διότι αφενός πριονίζουμε το κλαδί πάνω στο οποίο καθόμαστε και αφετέρου λετουργούμε ως χρήσιμοι ηλίθιοι για το Σύστημα που επιχαίρει.

Η αρχή έγινε. Μετά βήμα-βήμα, να συνεργασθούμε όλοι μαζί, για μία «Πρώτη φορά δημοκρατία»! Πως έλεγαν «Πρώτη φορά αριστερά»; Αυτή την φορά όμως θα είναι πραγματική δημοκρατία, για πρώτη φορά στην Ελλάδα! Η Ελλάδα απαιτεί επειγόντως την συνεργασία των δημοκρατικών και αναγεννητικών δυνάμεων. Βασική προϋπόθεση γι΄ αυτό είναι η άρση του ρήγματος μεταξύ των Κινηματικών και την Κομματικών. Σ΄ αυτό μπορούν να συμβάλλουν και οι Δυαδικοί, οι εμφορούμενοι από την δυαδική σκέψη. Ως δυαδική σκέψη εννοούμε την σύνθεση των πλεονεκτημάτων από την στρατηγική της παράλληλης αξιοποιήσεως των δύο διαστάσεων της πολιτικής πραγματικότητας που είναι:

- η οριζόντια διάσταση του κοινωνικού χώρου.  Η Κινηματική δυναμική έχει διαχρονικό χαρακτήρα και καλλιεργείται  ως σπορά παιδείας. Δεν έχει χρονόμετρο ούτε τέρμα. Πρέπει να διοχετεύεται συνεχώς για την κοινοτική συσπείρωση των Τοπικών κοινωνιών και την πολιτική τους ενεργοποίηση. Είναι το νερό με το οποίο ποτίζεται το δένδρο της δημοκρατίας και 

- η κάθετη διάσταση της πολιτικής συγκυρίας. Πρόκειται για την κοινοβουλευτική δράση τόσο μέσα στην Βουλή όσο και μέσα στην κοινωνία με τις κομματικές οργανώσεις. Εννοείται, ότι οι κομματικές οργανώσεις και ομάδες πρωτοβουλίας του Λαϊκού κινήματος στις Τοπικές κοινωνίες δεν θα πρέπει να πετροβολούνται, αλλά θα πρέπει να εκπαιδευθούν, να αναπτύξουν ήθος άτυπης θεματικής συνεργασίας σε ατομική βάση. Για τις επόμενες εκλογές, ας ρίξουμε το βάρος σε τρία πράγματα:

α. να καταρριφθεί το επιχείρημα, ότι ο Μητσοτάκης δεν έχει αντίπαλο.

β. να πάρουν εκδίκηση τα θύματα των Τεμπών και 

γ. να ανατραπεί η αντίληψη, ότι στην Ελλάδα : «Δεν μπορεί να γίνει τίποτε»!                                     

Ό,τι πετύχουμε κέρδος θα είναι! Η ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ πρέπει να έχει δύναμη στην Βουλή, διότι θα ηγηθεί του αγώνα για την κάθαρση της Δικαιοσύνης και την αποκατάσταση του Κράτους Δικαίου. Αυτή είναι η βάση της Δημοκρατίας. Σίγουρα θα την υποστηρίξουν και άλλα αντισυστημικά κόμματα.  

Συμπατριώτες, όχι πια άλλοι εμφύλιοι! Το Έθνος μας αφανίζεται, τα δισέγγονά μας θα είναι οι τελευταίοι Έλληνες που θα κλείσουν την πόρτα της ιστορίας, αλλά θα προηγηθεί ο ακρωτηριασμός του Ελλαδικού κράτους. Έχουμε πολλά να πούμε. Θέλω να βοηθήσω την Πατρίδα μου, είμαι 82 ετών, χωρίς πολιτικές φιλοδοξίες.

Ο Ηλίας Φιλιππίδης είναι συγγραφέας, έχει διατελέσει νομικός, Πανεπιστημίου Αθηνών και πανεπιστημιακός κοινωνιολογίας ως Δρ κοινωνικών και οικονομικών επιστημών Πανεπιστημίου Βόννης.     

  

  

Διαβάστε Περισσότερα »

ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ - ΟΜΙΛΙΑ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΗΛΙΑ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ

  

της ομιλίας του καθηγητή Ηλία ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ για το δημογραφικό πρόβλημα που έγινε στις 29 Ιουλίου 2026 στο ΟΜΗΡΕΙΟ Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Χίου.

Ο γνωστός φίλος της Χίου, Δρ Ηλίας Φιλιππίδης, πανεπιστημιακός κοινωνιολογίας, νομικός και συγγραφέας ανέπτυξε το θέμα: «Το δημογραφικό πρόβλημα, η λαιμητόμος του Ελληνισμού. Μπορούμε να αποτρέψουμε τον αφανισμό μας; Η κομβική σημασία των Τοπικών κοινωνιών».

Την εκδήλωση προλόγισε ο Αντιδήμαρχος Παιδικής Μέριμνας του Δήμου Χίου και πρόεδρος του Συλλόγου Τριτέκνων Αργύριος Γιαμάς.

Ο κος Γιαμάς τόνισε, ότι το δημογραφικό αποτελεί μία από τις σημαντικότερες προκλήσεις που αντιμετωπίζει σήμερα η χώρα μας. Το δημογραφικό πρόβλημα δεν είναι απλώς ένα αριθμητικό πρόβλημα. Αφορά όλους μας!!! Αφορά κάθε πολίτη ξεχωριστά, αλλά και την κοινωνία συνολικά!!!  Αφορά αυτούς που έχουν δημιουργήσει τη δική τους οικογένεια και κυρίως αφορά όλους αυτούς που επιθυμούν να δημιουργήσουν την δική τους οικογένεια και αδυνατούν να το κάνουν εξαιτίας των οικονομικών, κοινωνικών και επαγγελματικών συνθηκών που επικρατούν σήμερα στη χώρα μας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η μείωση των γεννήσεων στο Βόρειο Αιγαίο κατά το πρώτο τρίμηνο του 2026. Από τον Ιανουάριο έως και τον Μάρτιο του 2026 καταγράφηκαν 295 γεννήσεις ζώντων, έναντι 324 το αντίστοιχο διάστημα του 2025. Μέσα σε έναν χρόνο οι γεννήσεις μειώθηκαν κατά 9%.

Πριν από περίπου εκατό χρόνια, ο πληθυσμός της Χίου ξεπερνούσε τους 80.000 κατοίκους και διατηρήθηκε σε αυτά τα επίπεδα μέχρι τη δεκαετία του 1950. Σήμερα, σύμφωνα με την τελευταία απογραφή, ο πληθυσμός ανέρχεται σε 50.361 κατοίκους, ενώ στις Οινούσσες και τα Ψαρά σε 911 και 420 κατοίκους αντίστοιχα. Η πληθυσμιακή μείωση είναι εμφανής και αποτυπώνεται χαρακτηριστικά στη συρρίκνωση του μαθητικού πληθυσμού. Στα νηπιαγωγεία της Χίου φοιτούσαν 944 παιδιά το σχολικό έτος 2020-2021, ενώ το σχολικό έτος 2026-2027 ο αριθμός τους θα ανέρχεται σε 761 μαθητές, δηλαδή θα μειωθεί κατά 19,38%.

Δυστυχώς το πρόβλημα θα συνεχίσει να υπάρχει αν δεν παρθούν άμεσα γενναίες και σταθερές αποφάσεις με διάρκεια  μέσα στο χρόνο. Αιτία του προβλήματος δεν αποτελεί μόνο η έλλειψη διαχρονικών και σταθερών πολιτικών,  για τις οποίες ως Σύλλογος τριτέκνων Χίου αγωνιζόμαστε, αλλά και η απουσία ενός οικονομικού και κοινωνικού πλαισίου που γεμίζει τους νέους, ανασφάλεια και αβεβαιότητα για το μέλλον τους, και επηρεάζει καθοριστικά την απόφαση τους να δημιουργήσουν  οικογένεια.

Η αντιμετώπιση του δημογραφικού απαιτεί ουσιαστικά κίνητρα για τη στήριξη της οικογένειας, την επιστροφή των νέων στην πατρίδα και την παραμονή τους στην περιφέρεια. Παράλληλα, απαιτείται εφαρμογή μιας συνεκτικής και μακροπρόθεσμης οικογενειακής πολιτικής, στα πρότυπα άλλων ευρωπαϊκών χωρών, όπως για παράδειγμα αυτά της Γαλλίας,  που εφαρμόζουν συστηματικά μέτρα στήριξης οικογενειών όπως γενναιόδωρη γονική άδεια, εκτεταμένοι βρεφονηπιακοί σταθμοί, φορολογικά κίνητρα κ.α.

Εκτός αυτών πολλές Ευρωπαϊκές χώρες έχουν ήδη αναγνωρίσει και εξομοιώσει αναλογικά τις πολυμελείς οικογένειες, από 3 τέκνα και άνω. Μια τόσο σημαντική και καθοριστική απόφαση την οποία δυστυχώς η χώρα μας δεν έχει υιοθετήσει ακόμη.

Τα μέτρα αντιμετώπισης του δημογραφικού προβλήματος δεν πρέπει να είναι ούτε οριζόντια ούτε αποσπασματικά. Πρέπει να είναι στοχευμένα προς εκείνους που επιθυμούν τη δημιουργία μεγάλης οικογένειας.

Ως αρμόδιος αντιδήμαρχος, οφείλω να επισημάνω ότι η σημερινή δημοτική αρχή, για πρώτη φορά έθεσε τις βάσεις για τη δημιουργία περισσότερων βρεφονηπιακών σταθμών. Θα είναι ίσως ο πρώτος δήμος πανελλήνια όπου δεν θα μένει κανένα παιδί εκτός δομών.

Οφείλουμε να εστιάσουμε περισσότερο στην ενίσχυση του θεσμού της οικογένειας, να διατηρήσουμε ζωντανά τα χωριά, τα νησιά και τις πόλεις μας, για να διασφαλίσουμε το μέλλον του τόπου μας.

Στην Εισήγηση της η κα Αλεξάνδρα Καμπούρη-Γαϊλα, πτυχιούχος ανθρωπιστικών σπουδών και μητέρας δύο παιδιών τόνισε την ανάγκη της δράσεως αντί να μένουμε άπραγοι και παρατηρητές της καταστροφής μας. Θύμισε, ότι το πρόβλημα ξεκίνησε σε ανύποπτο χρόνο, όχι από την στενότητα της τσέπης μας αλλά από την συρρίκνωση της ψυχής μας: «Στις  δεκαετίες 1970-80 άκουγα που έλεγαν « δυο παιδιά καλά είναι».  Όμως θυμάμαι και την  γιαγιά μου που έλεγε «άμα έχεις ένα πιάτο στην πιατοθήκη και σου ραγίσει,  δεν θα έχεις να φας». Μέσα στην φτώχια οι πρόγονοί μας μεγαλουργούσαν. Σήμερα μιλάμε για δικαιώματα, αλλά έχουμε ξεχάσει τις υποχρεώσεις μας. Βέβαια οι συνθήκες της ζωής έχουν αλλάξει, αλλά αν ένα έθνος θέλει να επιβιώσει, πρέπει να διαμορφώνει την κατάλληλη στρατηγική. Χρειάζονται μέτρα που πρέπει να λάβει το κράτος  και μέτρα που πρέπει να λάβει η κοινωνία.

Αναφέρουμε ορισμένες μόνο από τις προτάσεις της κας Καμπούρη-Γαϊλα. Οι μητέρες με δύο ή τρία παιδιά θα πρέπει να παίρνουν μισθό και να μένουν στο σπίτι μέχρι το παιδί να γίνει 4 ετών. Για όλα τα παιδιά θα πρέπει να υπάρχουν θέσεις σε βρεφονηπιακούς σταθμούς. Επίσης θα πρέπει οι τιμές σε όλα τα είδη βρεφικής διατροφής και φροντίδας να είναι προσιτές  και οι ιατρικές δωρεάν.

 Τα κύρια σημεία της ομιλίας του καθηγητή Ηλία Φιλιππίδη ήταν τα ακόλουθα:

1. Η μείωση των πληθυσμών είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο, αλλά η βιωσιμότητα τους εξαρτάται από δύο παράγοντες: τον ρυθμό και το ποσοστό της απώλειας καθώς κα της ισορροπίας στην αναλογία των πληθυσμών. Με αυτή την έννοια η κάθε χώρα αξιολογείται διαφορετικά. Έτσι για την Ελλάδα η γήρανση και η μείωση του πληθυσμού παίρνουν διαστάσεις καταρρεύσεως. Από το έτος 2011  αρχίζει η καλπάζουσα μείωση των γεννήσεων και το πλεόνασμα των θανάτων: Γεννήσεις 106.428 – Θάνατοι 111.099. Μείωση πληθυσμού κατά 4.671. Το έτος 2025 η μείωση ανήλθε στις 57.320. Η συνολική μείωση στο διάστημα 2011 – 2025 ανήλθε στις 563. 404. Είναι σαν να έπεσε μια ατομική βόμβα και να εξαέρωσε τον συνολικό πληθυσμό της Θεσσαλονίκης και της Πάτρας! Αν προσθέσουμε και τους Έλληνες που έφυγαν στο εξωτερικό και δεν επέστρεψαν, ήδη ο πληθυσμός μας έχει μειωθεί κατά 1 εκατομμύριο. Γι΄ αυτό χαρακτήρισε το δημογραφικό ως την λαιμητόμο του Ελληνισμού. Τα δισέγγονά μας θα είναι οι τελευταίες γενιές των Ελλήνων που θα κλείσουν την πόρτα της ιστορίας. Ο Ελληνισμός θα σβήσει, έπειτα από μία εντυπωσιακή πορεία 6.000 ετών.

2. Ένα σημείο που παραβλέπεται γενικώς, αλλά προβλέπεται κοινωνιολογικά, είναι το γεγονός, ότι θα προηγηθεί ο αφελληνισμός και η συρρίκνωση του Ελλαδικού κράτους, διότι με την μείωση του πληθυσμού στα 7 εκατ. στην δεκαετία 2050-2060, το κράτος, λόγω του μεγάλου ποσοστού νησιωτικού εδάφους και της αποστάσεως μεταξύ Νότου και Βορρά, δεν θα είναι πλέον βιώσιμο.

3. Η απώλεια δεν θα αφορά μόνο τους Έλληνες. Ο θεμελιώδης τόπος ενός πολιτισμού και μάλιστα διαχρονικού, δεν είναι μόνο γεωγραφία, είναι ο άξονας στηρίξεως και συνέχειας του Ελληνικού, του Ευρωπαϊκού και ολόκληρου του Δυτικού πολιτισμού. Ταυτόχρονα όμως, όπως υποστηρίζουν πολλοί ξένοι φιλόσοφοι και ιστορικοί, είναι και ο ανθρωποκεντρικός πυλώνας του παγκόσμιου πολιτισμού. Αν σβήσει ο Ελληνικός πολιτισμός, ο κόσμος δεν θα είναι πλέον ο ίδιος.

4. Οι αιτίες του προβλήματος είναι γνωστές. Αυτή όμως η γνώση μας αφοπλίζει, διότι δικαιολογεί την αδράνειά μας. Αυτό που πρέπει να αντιληφθούν οι Έλληνες είναι οι καταληκτικές και προβλεπτές συνέπειες του προβλήματος καθώς και οι δυνατότητες αντιμετωπίσεώς του. Χρειάζεται εκστρατεία διαφωτίσεως.

 5.Γι΄ αυτό θα πρέπει να σπάσουμε το φράγμα των διαπιστώσεων και να περάσουμε στις προτάσεις. Το βασικό πρόβλημα είναι, ότι οι περισσότερες προτάσεις είναι αυτονόητες,  απευθύνονται προς το κράτος και πέφτουν πάνω στον τοίχο της δημοσιονομικής στενότητας. Από αυτό το πλέγμα διαπιστώσεων – προτάσεων πρέπει να συγκρατήσουμε τις θέσεις του πλέον ειδικού επιστήμονα, του δημογράφου Βύρωνα Κοτζαμάνη, από την ημερίδα της Χίου, 26-6-26:

α. Πρέπει να είμαστε ρεαλιστές. Συρρικνώνεται ο πληθυσμός της Ελλάδας και η συρρίκνωση αποτελεί πλέον γεγονός μη αναστρέψιμο. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, είναι να επιβραδύνουμε τον ρυθμό της συρρικνώσεως. Αποδεχόμαστε την συρρίκνωση του Ελληνισμού, η ισορροπία μεταξύ γεννήσεων και θανάτων είναι αδύνατη. Αλλά τουλάχιστον η υπεροχή του αριθμού των θανάτων να μη ξεπερνά τις 10.000.

β. Η πολιτική των επιδομάτων, όπου εφαρμόσθηκε διεθνώς,  έχει αποτύχει, εφόσον δεν συνοδεύεται από μία συνολική στρατηγική αντιμετωπίσεως του προβλήματος. Ο κ. Κοτζαμάνης τόλμησε να καταγγείλει την αιτία: οι πολιτικοί δεν επενδύουν σε μακρόπνοα έργα, διότι αυτά αργούν να αποδώσουν και προτιμούν τα εγκαίνια στην διάρκεια της θητείας τους. Μία ενισχυτική δημογραφική πολιτική χρειάζεται 25 με 30 χρόνια για να αποδώσει.

γ. Επίσης κατήγγειλε το γεγονός, ότι η Ελλάδα είναι μία από τις πλέον χωροταξικώς αποτυχημένες χώρες του κόσμου, όταν το ½ του πληθυσμού της έχει συγκεντρωθεί στο 1,6% του εδάφους! Σε αυτό το πρόβλημα βρίσκεται και μία από τις πλέον βασικές προϋποθέσεις λύσεως του προβλήματος: η αναστροφή της ερημώσως της χώρας και το άπλωμα του πληθυσμού.

δ. Ειδικά για την Χίο ο κ. Κοτζαμάνης είπε: τα τελευταία 43 χρόνια στην Χίο οι θάνατοι είναι λίγο περισσότεροι από τις γεννήσεις. Δεν ξέρω γιατί δεν το έχετε δει! Αλλά και η υπερσυγκέντρωση του πληθυσμού της Χίου είναι ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα. Από τις 32.000 μονίμων κατοίκων της Χίου, οι 26.000 μένουν στην Δημοτική ενότητα Χίου που είναι το 6% του εδάφους του νησιού. Είσθε πιο συγκεντρωμένοι, από ότι η γενική αναλογία της χώρας!

α συμπεράσματα και οι προτάσεις του κ. Φιλιππίδη ήταν:

α. Το πρόβλημα της υπογεννητικότητας στην Ελλάδα είναι πολυπαραγοντικό. Γενικά επικρατεί μία αίσθηση αδυναμίας, κοπώσεως και παρακμής. Από κοινωνιολογικής απόψεως μπορούμε να χωρίσουμε την κοινωνία μας σε δύο κατηγορίες: στις γενιές που ζούν σε καλύτερες συνθήκες από τους γονείς τους και αυτοί είναι οι 50ρηδες και άνω και στους νεότερους και ειδικά τους νέους, οι οποίοι είναι πεπεισμένοι, ότι δεν θα ζήσουν καλύτερα από τους γονείς τους. Η δημιουργία οικογένειας αποτελεί άθλο και η απόκτηση ιδιοκτησίας είναι ουτοπία. Μία κοινωνία που δεν μπορεί το στοιχειώδες, να αναπαράξει βιολογικά τον εαυτό της, νοσεί βαρέως.

β. η λογική της επιστήμης και της πολιτικής προβλέπουν και αποδέχονται το τέλος του Ελληνισμού. Όμως όλες αυτές οι  συζητήσεις γίνονται ερήμην του βασικότερου παράγοντα ευθύνης για την αναπαραγωγή του και αυτός είναι η ίδια η κοινωνία. Μία επιπλέον  απόδειξη του υπανάπτυκτου χαρακτήρα της Ελλαδικής κοινωνίας κοινωνίας είναι και η ατροφία της κοινωνικής πρωτοβουλίας. Μιλάμε για κρατική πρωτοβουλία, ιδιωτική πρωτοβουλία, όχι όμως για κοινωνική πρωτοβουλία. Όμως το δημογραφικό πρόβλημα είναι πρωτίστως κοινωνικό πρόβλημα. Η κοινωνία είναι ο πλέον δυναμικός και απροσδιόριστος παράγοντας υπάρξεως ενός Εθνους. Είναι απροσδιόριστος για δύο λόγους: λόγω ελλείψεως συλλογικής αυτογνωσίας και απροθυμίας του πολιτικού συστήματος να αναγνωρίσει την κοινωνική πρωτοβουλία ως ισότιμο υποκείμενο λήψεως αποφάσεων γενικού συμφέροντος και αναλήψεως ευθύνης για το μέλλον του τόπου. Όμως μέσα στην κοινωνία βρίσκονται οι δυνατότητες αντιμετωπίσεως του προβλήματος. Είναι λογικό η Χίος να έχει πλεόνασμα θανάτων; Είναι οικονομικώς επιβεβλημένο, η Πελοπόννησος να έχει μείωση πληθυσμού το 2025 κατά 8,2%; Δεν αποτελεί πρόκληση για την λογική και την οικονομία, ότι η Κρήτη παρουσίασε αύξηση μόνο κατά 2,5%,επειδή γεννήθηκαν 127 περισσότερα παιδιά; Πρόκειται για γελοίο ποσοστό, όταν οι μισοί τουλάχιστον Κρητικοί ξοδεύουν ένα μισθό για μπαλοθιές και ακριβά όπλα!

γ. χρειάζεται ένα ειδικό σχέδιο ενημερώσεως και ενεργοποιήσεως όλων των Τοπικών κοινωνιών, το οποίο

γ.α. θα έχει τον χαρακτήρα ΟΡΑΜΑΤΟΣ με μακρόπνοη προοπτική. Πρόκειται για το σχέδιο «ΔΕΥΚΑΛΙΩΝ ΧΙΨΟΙ 21ος» για το σύμπλεγμα ΧΙΟΥ-ΨΑΡΩΝ-ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ, με αναφορά στον μυθικό γενάρχη των Ελλήνων, τον Δευκαλίωνα. Βασικές αρχές του θα είναι: η ανάθεση της πρωτοβουλίας στις Τοπικές κοινωνίες και η διάκριση της ευθύνης μεταξύ της εξουσίας και των Τοπικών κοινωνιών. Άμεσα μέτρα θα πρέπει να είναι η κατάργηση του «Καλλικράτη» και η αναγνώριση της Τοπικότητας ως του θεμελίου λειτουργίας του κράτους, ο διαχωρισμός της Τοπικής αυτοδιοικήσεως από τα πολιτικά κόμματα και ο σχηματισμός Συμβουλίου κοινοταρχών, παλαιών και νέων, σε κάθε τόπο. Οργάνωση χωριών και συνοικισμών για πολύτεκνες οικογένειες. Το σύνθημα του «ΔΕΥΚΑΛΙΩΝΑ» είναι: «ΠΟΛΛΑΠΛΕΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΕΣ – ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΤΑΧΥΤΗΤΕΣ».

Στην παρέμβασή της η κα Γλυκερία Βενέτη, πρόεδρος του Συνδέσμου Πολυτέκνων Χίου Ψαρών και Οινουσσών παρουσίασε τον φορέα της, τις αρχές του και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν:

α. Σήμερα συγκεντρώνουμε 1074 οικογένειες που απαριθμούν περίπου 6200 μέλη. Είμαστε μέλος της ανώτατης ομοσπονδίας πολυτέκνων Ελλάδος. Οι αρχές που εμπνέουν τις οικογένειές μας είναι το τρίπτυχο: Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια. Αυτές οι αρχές πρέπει εμπνέουν όλη την κοινωνία. Οι πολύτεκνες οικογένειες δείχνουν τον δρόμο για την αναγεννητική πορεία του Ελληνισμού. Τόσες γενιές στο παρελθόν κρατούσαν ζωντανό το Έθνος και ακόμη τολμούν να κρατούν ψηλά την σημαία της συνέχισης της πορείας του.

β. οι στιγμές είναι κρίσιμες, ο χρόνος δεν μπορεί να περιμένει. Δυστυχώς όμως οι περισσότεροι εφησυχάζουν.

γ. πρόσφατα η ΑΣΠΕ μέσω της εταιρείας ALCO, πραγματοποίησε μία εσωτερική δημοσκόπηση, με σκοπό να αναδείξει τις κατάλληλες οικογενειακές πολιτικές που θα αναστρέψουν το κλίμα και θα κάνουν τα παιδιά μας και πάλι να στραφούν στην δημιουργία οικογένειας και την απόκτηση πολλών παιδιών. Η έρευνα έδειξε εντυπωσιακά μεγάλο ενθουσιασμό, όταν εξαγγέλλονται μέτρα ενισχύσεως, αλλά ακολουθεί η απογοήτευση, όταν οι εξαγγελίες «μένουν από καύσιμα» και η κατάσταση παραμένει η ίδια και χειρότερη. Τα προβλήματα πολλαπλασιάζονται. Η Ελλάδα να είναι πρώτη στην ΕΕ, με 52,4% του μέσου καθαρού μισθού να απαιτείται για την ανατροφή ενός βρέφους. Μιλάμε για βρέφος. Όχι για παιδί με περισσότερες ανάγκες. Στις ακριβότερες ευρωπαϊκές πόλεις ως προς το ενοίκιο σε σχέση με τον μέσο μισθό, η Αθήνα φιγουράρει στο 57%, για μικρά διαμερίσματα. Άλλο μεγάλο πρόβλημα: η μη αναλογική εφαρμογή του ΕΝΦΙΑ. Η κυβέρνηση υπολογίζει τον ΕΝΦΙΑ σαν όλοι οι Έλληνες να είναι άτεκνοι.

Επίσης, η έρευνα ανέδειξε σημαντικές προτάσεις ως δημογραφικά μέτρα άμεσης προτεραιότητας, σε τεράστια ποσοστά αποδοχής:

Το 90% της έρευνας  συμφωνεί με την παροχή πρόσθετου συντάξιμου χρόνου για τις μητέρες, με ειδική μέριμνα για τις πολύτεκνες μητέρες. Απαιτείται διευκόλυνση προσβάσεως στην εργασία. Το 85% της έρευνας πιστεύει, ότι η πολιτεία δεν αναγνωρίζει επαρκώς την ανατροφή πολλών παιδιών στα συστήματα μοριοδότησης και προσλήψεων στο Δημόσιο και ζητά την υποχρεωτική εφαρμογή της προβλεπόμενης αναλογικότητας υπέρ πολυτέκνων, σε όλες τις προσλήψεις του Δημοσίου και των Φορέων του, ενώ σε ποσοστό 97% ζητά ειδική μέριμνα υπέρ των πολυτέκνων στις προσλήψεις εκπαιδευτικών, όπως ισχύει και σε άλλους τομείς του Δημοσίου. Και όλη αυτή η ισονομία χωρίς κανένα δημοσιονομικό κόστος!!! Άμεσες προτεραιότητες δημογραφικής ανάπτυξης πρέπει να θεωρηθούν πλέον τα τρία βασικότερα μέτρα για την στήριξη των πολύτεκνων οικογενειών όπως: 

- Η αύξηση – τιμαριθμοποίηση των επιδομάτων. Θυμίζουμε ότι το επίδομα τέκνων Α21 δεν έχει αναπροσαρμοστεί από το 2018 που θεσπίστηκε!!! Είναι δυνατόν η επιδότηση για την απόκτηση ηλεκτροκίνητου αυτοκινήτου να είναι κατά μέσο όρο 6.000 ευρώ και για την απόκτηση παιδιού 58 ευρώ το μήνα;;;

- Τα συντάξιμα χρόνια για την μητρότητα και

- Η ουσιαστική μείωση της φορολογίας. Γενικώς χρειάζεται η λήψη δραστικών μέτρων. Η αδράνεια που επικρατεί σε κοινωνία και πολιτεία επιδεινώνει την κατάσταση και το τέλος θα είναι οδυνηρό.

Στην παρέμβασή του ο Νικόλαος Κουτσουράδης, στρατιωτικός και πρόεδρο της Κοινότητας Χαλκειούς, αναφέρθηκε στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι κάτοικοι της περιοχής με τους μετανάστες της Δομής. Γενικά η κοινωνία μας καταρρέει, διότι έχει απομακρυνθεί από τις πατροπαράδοτες αξίες μας. Χρειάζεται μία αξιακή αναγέννηση.

Στον επίλογό του ο καθηγητής Ηλίας Φιλιππίδης τόνισε την ανάγκη επανεκκινήσεως του Ελληνισμού, με πρώτο μέτρο την κατάργηση του Προγράμματος «Καλλικράτης» (Νόμος 3852/2010), ο οποίος διέλυσε την Αυτοδιοίκηση στην Ελλάδα υπό το πρόσχημα της «Αποκεντρωμένης Διοίκησης» και πρότεινε την επαναλειτουργία των Κοινοτήτων σε όλη την χώρα. Στην Χίο η προσπάθεια αυτή μπορεί να ξεκινήσει άτυπα ως Κίνημα των Κοινοταρχών, παλαιών και νέων με απαίτηση την ψήφιση ειδικού αναπτυξιακού νόμου για την Χίο, για την αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων του νησιού. Αυτός είναι ο στόχος του Σχεδίου «Δευκαλίων ΧΙΨΟΙ 21ος», ένα όραμα αναπτυξιακό και πολιτιστικό για το παρόν και το μέλλον.Τον Μητροπολίτη Χίου, Ψαρών και Οινουσσών Κύριο Μάρκο εξεκπροσώπησε ο εφημέριος πατήρ ΓεώργιοςΧανδρής.

Την εκδήλωση κινηματογράφησε ο συνθέτης – στιχουργός Χρήστος Καραπατσακίδης.

Την νομική κάλυψη της εκδηλώσεως πρόσφερε ο Σύλλογος Φίλων Φιλαρμονικής Ορχήστρας Καλαμωτής - Παράρτημα Φιλαρμονικής Δήμου Χίου, με πρόεδρο τον Μιχάλη Κανάριο.   Ευχαριστούμε το ΟΜΗΡΕΙΟ Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Χίου για την παραχώρηση της αίθουσας.

 

 

 

 

 

Διαβάστε Περισσότερα »

Απάντηση στην Δόμνα Μιχαηλίδου. Η πυρηνική οικογένεια πρέπει να είναι πενταμελής. Η ώρα της κοινωνιολογίας.

 

Δρ Ηλίας Φιλιππίδης

πανεπιστημιακός κοινωνιολογίας, νομικός, συγγραφέας. 

Η ιατρική επιστήμη είναι επιστήμη σκοπού. Δηλαδή έχει ως αποστολή την προστασία της υγείας των έμβιων όντων και κυρίως του ανθρώπου. Με αυτή την έννοια δεν περιορίζεται στην διάγνωση των παθογόνων καταστάσεων, αλλά καταλήγει σε συγκεκριμένες συστάσεις (π.χ. φαρμακολογικές) για την αντιμετώπισή τους και την αποκατάσταση της υγείας των έμβιων όντων. Η ζωή υπάρχει μέσω της υγείας.

Κατ’ αντίστοιχο τρόπο η κοινωνιολογία ιδρύθηκε ως επιστήμη, για να φροντίζει τις συλλογικές υποστάσεις του ανθρώπου που είναι οι ανθρώπινες κοινωνίες. Το έργο της κοινωνιολογίας είναι πολύ δυσκολότερο από αυτό της ιατρικής, διότι:

α. για την ιατρική επιστήμη, μπορεί οι ασθένειες να είναι διάφορες, αλλά η βιολογική δομή του ανθρώπου είναι δεδομένη, επομένως δεδομένη είναι και η κατάσταση της υγείας του. Αντιθέτως στις ανθρώπινες κοινωνίες δεν υπάρχει η έννοια της πρότυπης συλλογικής υγείας και γι΄ αυτό οι κοινωνίες μπορούν να διαφέρουν όχι μόνο ως προς τα προβλήματά τους, αλλά και ως προς τις λύσεις που μπορούν να βρίσκουν ακόμη και για τα ίδια προβλήματα.

β. στις ανθρώπινες κοινωνίες η έννοια της ορθότητας δεν έχει πάντα αντικειμενικό  και λογικό χαρακτήρα, αλλά επηρεάζεται έντονα από τις διάφορες ιδεολογίες.

Δύο είναι οι ισχυρότερες ιδεολογικές προτάσεις της εποχής μας: ο οικονομικός φιλευθερισμός και η woke agenda. To κοινό τους σημείο είναι, ότι επενδύουν στον ατομοκεντρισμό και ότι αποβλέπουν στην διάλυση κάθε έννοιας και θεσμού συλλογικής ταυτότητας, με ιστορικές ρίζες. Επομένως οι μεγάλοι τους εχθροί είναι οι έννοιες του έθνους και της οικογένειας.

Σε αυτή την επιθετική και αποδομητική στρατηγική εντάσσονται και οι δηλώσεις της Υπουργού Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας Δόμνας Μιχαηλίδου, στο συνέδριο της ελληνικής έκδοσης του αμερικανικού περιοδικού Fortune, οι οποίες υποτίθεται, ότι έχουν διαφωτιστικό χαρακτήρα:

«Δεν υπάρχει η ελληνική οικογένεια του μέλλοντος. Δεν μπορείς να πεις ότι η τυπική της μορφή έχει μαμά, μπαμπά και δύο παιδιά … Έχουμε πολυδιάσπαση των οικογενειών, οπότε έχουμε πάρα πολλές οικογένειες που δυστυχώς έχουν και μηδέν παιδιά». Το πρώτο λοιπόν που μάθαμε, είναι, ότι έχουμε και «οικογένειες» με μηδέν παιδιά. Προφανώς θα πρέπει να προσαρμόσουμε την ελληνική γλώσσα στις αντιλήψεις που έχει για τα κοινωνικά φαινόμενα η κυρία Υπουργός. Φαίνεται, όμως, ότι έχει βρει την λύση: « Για αυτό είμαστε εδώ, για να μιλήσουμε για το inlcusion (Συμπερίληψη) και την διαφορετικότητα». Είναι προφανές, ότι εκεί η κυρία Υπουργός έχει εντοπίσει την πύλη του μέλλοντος. Βέβαια ως Υπουργός είναι υποχρεωμένη να δέχεται όλες τις μορφές «οικογένειας» στην Κιβωτό του μέλλοντος: «Είμαι υπουργός κάθε οικογένειας: της οικογένειας με ένα παιδί, της τρίτεκνης, της πολύτεκνης, της μονογονεϊκής, της ανάδοχης. Δεν υπάρχει μία μόνο τυπολογία ελληνικής οικογένειας. Η Κυβέρνηση είναι εδώ για να στηρίζει τις ανάγκες κάθε ελληνικής οικογένειας».

Ας μη νομίζουμε όμως, ότι η ίδια προσωπικά έχει γυρίσει την πλάτη  στο παρελθόν. Όχι, αντιστέκεται στις Σειρήνες του Μετανεωτερισμού: «Είμαι παιδί πυρηνικής οικογένειας και διάλεξα να κάνω τη δική μου πυρηνική οικογένεια, τον άντρα μου, το παιδί μου».

Η ίδια δεν συμβιβάζεται με την όποια πραγματικότητα, δεν ισοπεδώνει, έχει τις επιλογές της και μάλιστα με αξιακά κριτήρια: «Είμαι βαθιά ευγνώμων στην ελληνική πυρηνική οικογένεια και θεωρώ ότι η πρόοδος που έχουμε ως έθνος στηρίζεται, σε πολύ μεγάλο βαθμό, στις αξίες της ελληνικής πυρηνικής οικογένειας».

Είμαστε ένας λαός που έχει ανάγκη από ιστορικά πρότυπα, ιδιαίτερα σε αυτούς τους ταραγμένους καιρούς. Η κυρία Υπουργός προσφέρεται να καλύψει και αυτή την ανάγκη μας και να μας οδηγήσει στο μέλλον μέσα από τον πιο ασφαλή δρόμο και αυτός είναι το δικό της παράδειγμα, με το ένα παιδί. Μας καλεί να περάσουμε μέσα από τις Συμπληγάδες των ακροτήτων που είναι όλες οι μορφές της σύγχρονης συμβιώσεως, αλλά και τα υπολείμματα του παρελθόντος, όπως οι τρίτεκνες και πολύτεκνες οικογένειες. Η πυρηνική οικογένεια υπηρετεί αξίες και εξασφαλίζει την ύπαρξη του Έθνους, όπως έκανε και στο παρελθόν! Διαλέξτε λοιπόν: ή πρόοδος ή παιδιά! Πώς εξηγεί τότε η κυρία Υπουργός το γεγονός, ότι χωρίς 2, 3 και περισσότερα παιδιά οι μελλοντικές γενεές, αν θα υπάρχουν, δεν θα έχουν σύνταξη; 

Μέσα στο κατακαλόκαιρο η κυρία Υπουργός φορτώνει με πολύ δουλειά τους καθυστερημένους επιστήμονες της γλωσσολογίας, της ιστορίας, της κοινωνιολογίας και της δημογραφίας. Μετά τον εκσυγχρονισμό της ελληνικής γλώσσας, θα πρέπει οι υπόλοιποι επιστήμονες να αποκαταστήσουν την αλήθεια. Δεν σωθήκαμε τόσες χιλιετίες, επειδή οι πρόγονοί μας έκαναν πολλά παιδιά, δεν υπάρχει πρόοδος με οικογένειες πάνω από ένα παιδί. Επίσης πρέπει να απορριφθεί το μαθηματικό ψέμα της δημογραφίας, ότι με το ένα παιδί ο πληθυσμός μιας χώρας υποδιαιρείται δια του 2 κάθε 35 χρόνια που είναι η διάρκεια μιας γενεάς, ενώ ο Δείκτης δημογραφικής σταθερότητας απαιτεί 2,11 παιδιά για κάθε γυναίκα της παραγωγικής ηλικίας. Άδικα λοιπόν ανησυχούμε, ότι τα δισέγγονά μας θα είναι οι τελευταίες γενιές Ελλήνων στην ιστορία της ανθρωπότητας. Εννοείται, ότι και με μείωση του πληθυσμού στα 7 εκ. το ελλαδικό κράτος δεν θα είναι πλέον βιώσιμο και αυτό μπορεί να συμβεί στην δεκαετία 2050 -60.

Λύσεις υπάρχουν. Ας βαρέσει λοιπόν η κυρία Υπουργός, μαζί με την Εκκλησία, συναγερμό, να συγκαλέσει όλους τους αρμόδιους επιστήμονες και φορείς για μία πανστρατιά αναστροφής της συρρικνώσεως του Ελληνισμού. Μήπως όμως η υποκατάσταση του πληθυσμού είναι η πιο εύκολη λύση και για ποιούς;  

Η πρότασή μας, όπως αναλύεται στο σχέδιο «Δευκαλίων -21ος» για την Χίο-Ψαρά-Οινούσσες, είναι η ενεργοποίηση των Τοπικών κοινωνιών, με σύνθημα: «Παράλληλες πρωτοβουλίες – πολλαπλές ταχύτητες».

31 ΙΟΥΛΙΟΥ 2026

Διαβάστε Περισσότερα »

Πρόσκληση

 

Ομιλία – Συζήτηση για το δημογραφικό πρόβλημα και τις δυνατότητες των Τοπικών κοινωνιών στο ΟΜΗΡΕΙΟ Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Χίου, την Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2026 και ώρα 18:00.

Ομιλητής ο πανεπιστημιακός κοινωνιολογίας, νομικός και συγγραφέας Ηλίας Φιλιππίδης, με θέμα: «Το δημογραφικό πρόβλημα, η λαιμητόμος του Ελληνισμού. Μπορούμε να αποτρέψουμε τον αφανισμό μας; Η κομβική σημασία των Τοπικών κοινωνιών». Προλογίσει ο Αντιδήμαρχος Παιδικής Μέριμνας του Δήμου Χίου και πρόεδρος του Συλλόγου Τριτέκνων Αργύριος Γιαμάς. Ακολουθεί συζήτηση.

Διαβάστε Περισσότερα »

Μαρία Καρυστιανού - Βασίλης Κοκοτσάκης.

 

                                         Τί τους ένωσε – τί τους χώρισε και πόσο.

Δρα Ηλία Φιλιππίδη

1. Το ιστορικό

Ο Βασίλης Κοκοτσάκης, ως εμπειρογνώμονας ατυχημάτων και  τεχνικός σύμβουλος Οικογενειών Θυμάτων του εγκλήματος των Τεμπών είχε δώσει μία προσωπική μάχη, για να αναγνωρισθεί ο παράγοντας της πυρόσφαιρας, ως μία βασική αιτία του ασφυκτικού θανάτου πολλών θυμάτων. Έδειξε ευθύνη και θάρρος. Τέλος είχε επιδείξει μαχητική πολιτική παρρησία με την απόφασή του να υποστηρίξει και να ενταχθεί σε επίπεδο ευθύνης στο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού, ως υπεύθυνος για την Νότια Ελλάδα. Είχε σχεδιάσει και σχετική πλατφόρμα και καλούσε τους υποστηρικτές να συμμετάσχουν.

Σήμερα καταγγέλλει την Μαρία Καρυστιανού, ότι δημιουργεί ένα αρχηγικό κόμμα και ότι έχει παρεκκλίνει από την αρχική τάση της δημιουργίας ενός λαϊκού  κινήματος ευρείας συμμετοχής με εσωτερικό διάλογο και δημοκρατική λειτουργία. Υποστηρίζει, ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται και οι προγραμματικές θέσεις σχεδιάζονται από έναν κλειστό κύκλο αγνώστων συμβούλων.

Ο αντιπτέραρχος Αθανάσιος Παπανικολάου αναφέρθηκε στους ίδιους λόγους για την απόσυρση της υποστηρίξεώς του (δεν ήταν αποχώρηση) και προσέθεσε έναν ακόμη, το γεγονός, ότι το κόμμα Καρυστιανού δεν τάσσεται ευθέως υπέρ μίας μονίμου συμμαχίας με το Ισραήλ.

2. Το σκεπτικό   

Το πρόβλημα με το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού είναι διπλό :

α. η πολύ αργή εξέλιξη της διαδικασίας συγκροτήσεως του κόμματος, με αποτέλεσμα να εξασθενεί η αυτόματη ψυχολογική διαδικασία μετατροπής της λαϊκής οργής για το έγκλημα των Τεμπών σε διαθεσιμότητα πολιτικής υποστηρίξεως του κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού. Όσο περνάει ο χρόνος, τα κριτήρια αποτιμήσεως των πρωτοβουλιών της Μαρίας Καρυστιανού μετατίθενται από το παρελθόν προς το μέλλον, με το ερώτημα, τί μπορεί να προσφέρει το εγχείρημά της στο μέλλον της χώρας και

β. η αδιαφάνεια που καλύπτει τις ενέργειες της Μαρίας Καρυστιανού και η απειρία της στην συγκρότηση κόμματος. Τόσο η καθυστέρηση όσο και η αδιαφάνεια οφείλονται στην επιφυλακτικότητα της Μ.Κ. απέναντι στην αδιανόητη ποικιλία προσώπων που την προσεγγίζουν και μάλιστα χωρίς να φαίνεται η πρόθεσή τους. Θαυμάζουμε την αντοχή της αλλά διαπιστώνουμε και τα όριά της.

Η Μ.Κ. διστάζει ποιους θα πάρει μαζί της στην διεκδίκηση της εξουσίας, διότι έχει πλέον πεισθεί, ότι όλοι οι άνθρωποι της εξουσίας είναι εναντίον της. Η εξουσία στην Ελλάδα δεν είναι απλώς θεσμός, είναι ένα φρούριο που διαχωρίζει πλήρως αυτούς που είναι μέσα από αυτούς που είναι απέξω και απέξω είναι ολόκληρος ο λαός. Σχεδόν…

Η Μαρία δίνει την εντύπωση, ότι δεν έχει επιλέξει ακόμη τον τύπο ηγεσίας, με τον οποίο θα πρέπει να ασκεί τα ηγετικά της καθήκοντα. Επόμενο είναι, δεν είναι επαγγελματίας πολιτικός (και ευτυχώς), χρειάζεται χρόνο.

3. Συμπεράσματα

3.1. Όσοι λοιπόν επικρίνουν την Μαρία στο όνομα της δημοκρατίας διαπράττουν ετεροχρονισμό. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει δημοκρατία. Πόσα Συντάγματα έχουμε φτιάξει από το 1821 μέχρι σήμερα; Όμως δημοκρατία ακόμη δεν έχουμε αποκτήσει. Υπάρχει μόνο κομματοκρατία, δηλ. μία κοινοβουλευτική δικτατορία, με επακόλουθο την φαυλοκρατία και την διαφθορά. Μα θα μου πείτε, ότι γιαυτό ακριβώς έγινε η «Ελπίδα για τη δημοκρατία», για να φέρουμε την δημοκρατία. Εδώ όμως κάνουμε όλοι μας το μεγάλο λάθος: νομίζουμε, ότι η δημοκρατία είναι θέμα θεσμών. Δυστυχώς όχι. Η κοινωνιολογία μας λέγει, ότι η δημοκρατία δεν είναι επίπεδη, είναι ένα δένδρο. Οι θεσμοί της είναι οι κλάδοι και οι καρποί της. Ο κορμός της είναι ο πολιτικός πολιτισμός της συνολικής κοινωνίας και οι ρίζες της είναι η νοοτροπία μας και τα διαχρονικά μας πρότυπα που προέρχονται από τις ιστορικές μας εμπειρίες.

Εδώ βρίσκεται το πρόβλημα: ότι ο συλλογικός μας βίος, είτε πρόκειται για την ανάπτυξη είτε για την ανατροπή, στερείται τριών βασικών προϋποθέσεων: οράματος, πολιτικού πολιτισμού και στρατηγικής. Η ανατροπή δεν προκύπτει από το δίκαιο του αγώνα, αλλά από το πλεόνασμα της πολιτικής υπεροχής των λαϊκών απαιτήσεων έναντι των πλεονεκτημάτων δυνάμεως που διαθέτει η εξουσία.

3.2. Έχει μεγάλη σημασία να συνειδητοποιήσουμε, ότι τρία είναι τα στοιχεία που ενώνουν όλο το κόσμο που υποστηρίζει την Μ.Κ. με τους καλοπροαίρετους επικριτές της:

α. Όλοι πιστεύουν, ότι δίνουν έναν δίκαιο αγώνα, ότι επιτελούν ένα χρέος, κοινωνικό, πολιτικό συνάμα και εθνικό.

β. Το κόμμα της Μ.Κ. δεν εκφράζει καμμία κοινωνική ή επαγγελματική τάξη, καμμία ιδεολογική παράταξη. Αν ήταν έτσι, θα είχε πρόθυμους χρηματοδότες και πρόσφορες οργανωτικές δυνατότητες. Ευτυχώς δεν είναι έτσι. Το κόμμα αυτό δημιουργείται εκ του μηδενός. Η Μ.Κ. είναι η πιο ευάλωτη πολιτικός της Ελλάδας, διότι δεν έχει καμμία απολύτως οργανωμένη υποστήριξη, τα πάντα εξαρτώνται από την ίδια και μόνο, εκκινεί από το μηδέν. Έχει βέβαια την υποστήριξη μιάς σημαντικής μερίδας του λαού, πόσοι όμως από αυτούς έχουν την διάθεση να αναλάβουν συγκεκριμένες ευθύνες; Διαθέτει βεβαίως την προωθητική δύναμη της αποστολής της, αλλά μπορούμε να φαντασθούμε, ότι έρχονται στιγμές όπου αισθάνεται μόνη της μέσα σε ένα χάος. Αγχώνεται, επόμενο είναι να κάνει και λάθη. Το οργανωμένο καθεστωτικό σύστημα εξουσία την περιμένει σε κάθε γωνία με την καραμπίνα της αποδομήσεως και με μεγενθυντικούς φακούς. Γιαυτό χρειάζεται χρόνος,  χρειάζεται υπομονή και επιμονή και όχι έντονες και πρόσκαιρες συναισθηματικές εξάρσεις που τις ακολουθεί η απογοήτευση και

γ. Η εξέλιξη ενός κινήματος σε κόμμα αφήνει πάντα ανοικτό για μεγάλο διάστημα το ζήτημα της ταυτότητάς του. Μία τέτοια πρωτόγνωρη εμπειρία είναι ένα σχολείο ευθύνης και στρατηγικής για όλους.

Όσοι Έλληνες αγωνιούν για το μέλλον της χώρας μας, κατανοούν, ότι η περίπτωση Καρυστιανού έχει μία μοναδικότητα, για δύο λόγους:

- η αιτία από την οποία προέκυψε, είναι η πιο καθαρή, η πιο προκαταβολικά δικαιωμένη που μπορεί να διανοηθεί ανθρώπινος νους, διότι αν δεν είχε προηγηθεί το έγκλημα των Τεμπών, ουδείς θα διερωτάτο, τί κάνει μία κυρία ονόματι Μαρία Καρυστιανού

- η Μαρία Καρυστιανού δεν ανακοίνωσε την ίδρυση κόμματος την επομένη του τραγικού δυστυχήματος. Ως πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών έδινε για δύο χρόνια αγώνα μαζί με την Ζωή Κωνσταντοπούλου από υπηρεσία σε υπηρεσία και από δικαστήριο σε δικαστήριο για την δικαίωση των Θυμάτων. Βίωσε όλη την απαξιωτική, εξουθενωτική και παραπλανητική συμπεριφορά των οργάνων της Δικαιοσύνης,  των κρατικών αρχών και των πολιτικών προϊσταμένων τους, μέχρι που πείσθηκε, ότι αυτό το σύστημα, αν δεν μπορεί να ανατραπεί, τουλάχιστον πρέπει να διεμβολισθεί.

Η Μαρία πρέπει να μπει οπωσδήποτε στην Βουλή και με ισχυρό ποσοστό, ώστε να ηγηθεί της μάχης για την κάθαρση και την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, διότι μόνο έτσι μπορεί να ανοίξει ο δρόμος για ένα κράτος δικαίου στην Ελλάδα.  Αυτή η ευκαιρία είναι μοναδική αλλά και η τελευταία. Ευχόμαστε να μην υπάρξει άλλη, διότι τότε θα χρειασθεί μία ακόμη μεγαλύτερη συμφορά και δεν είναι βέβαιο, αν από αυτήν θα προκύψει μία νέα προικισμένη προσωπικότητα όπως η Καρυστιανού. Γιαυτό η ευχή της υποστηρικτών της είναι: «Την Μαρία και τα μάτια μας»!

Αλλά και η Μαρία πρέπει ναι προσέχει ακόμη περισσότερο τον εαυτό της. Τί συμβουλές δίνει στους Συμβούλους της; Εκ των υστέρων βέβαια διαπιστώνουμε τρεις παραλείψεις, οι οποίες όμως μπορούν να διορθωθούν καθ΄ οδόν:

α. να σταματήσει η μικροκομματική επιχειρηματολογία του τύπου: κακές προθέσεις αντιπάλων, προσπάθειες διασπάσεως του Κινήματος, υπονόμευση, παραποίηση δηλώσεων, «μεθοδικές προσπάθειες πρόκλησης σύγχυσης και συκοφάντησης του Κινήματος». 

β. η Μαρία να δηλώσει, ότι δεν μοιράζει βουλευτικά έδρανα ούτε υπουργεία. Το κόμμα είναι ένα φυτώριο, τα πρόσωπα δοκιμάζονται.

γ. το αρχικό λάθος της Μαρίας ήταν, ότι επικέντρωσε όλες τις ενέργειές της και το πρόγραμμά της πάνω στον στόχο της αναλήψεως κυβερνητικής ευθύνης. Άρα το βασικό της πρόβλημα ήταν/είναι τα πρόσωπα. Αυτό πρέπει ναι αλλάξει. Το Κόμμα-κίνημα χρειάζεται επανεκκίνηση στρατηγικής.

Μιλάμε συγκεκριμένα και όχι θεωρητικά: γιατί να πέφτει όλη η ευθύνη πάνω στην Μαρία, για τα πρόσωπα του περιβάλλοντος της, όταν κάποια από αυτά βγαίνουν και την επικρίνουν;

δ. Η Μαρία ξέρει, ότι μετά τις εκλογές κάποιοι θα την χρειασθούν και θα την αναζητήσουν, πρέπει όμως να ξέρει, ότι η δύναμή της είναι ο λαός και όχι τα αδιέξοδα του πολιτικού μας συστήματος και

ε. Η Μαρία μπορεί να αξιοποιήσει ένα επιπλέον πλεονέκτημα που το αφήνει αναξιοποίητο: την σύνδεση της πολιτικής με τις αξίες του ευρέος φάσματος και όχι μόνο με αυτές που μπορούν να υπηρετήσουν έναν πολιτικό στόχο.

4. Διατακτικό: Η ανάγκη οικοδομήσεως πολιτικού πολιτισμού στην Ελλάδα

Το χρέος της Μαρίας απέναντι στην ιστορία και τον Ελληνισμό, παρόντα και διαχρονικό, είναι τεράστιο. Μπορεί να σταθεί στο ύψος αυτού του χρέους, αρκεί να κατανοήσει δύο πράγματα:

α. ότι το χρέος της δεν είναι απλώς η δημιουργία ενός ανταγωνιστικού νέου κόμματος, το οποίο, αφού έχει το ηθικό πλεονέκτημα, μπορεί να ξεπεράσει τα άλλα. Δεν είναι θέμα επιλογών, αλλά θέμα επιταγής συνολικής κεφαλαιοποιήσεως του Ελληνισμού, ο οποίος έχει εισέλθει στην εσχατολογική του περίοδο, δηλ. σβήνει για πάντα, έπειτα από 6.000 χρόνια εντυπωσιακής πορείας. Η εντολή των Θυμάτων για δικαίωση και κάθαρση είναι πλέον ένα μόνο κεφάλαιο αυτού του χρέους και

β. ότι η ιστορία ενός λαού είναι πάνω από την πολιτική και η Μαρία Καρυστιανού έχει ακόμη την δυνατότητα να διατηρήσει την ταυτότητά της ως ιστορικό πρόσωπο, το οποίο θέτει την πολιτική στην υπηρεσία της ιστορίας. Αν μείνει μόνο στο επίπεδο της πολιτικής, τότε κόβει η ίδια τα φτερά της και προχωρεί βαδίζοντας, όταν οι δυνάμεις του Συστήματος είναι μηχανοκίνητες, ενώ κινδυνεύει και από τα σαρκοβόρα ζώα. Η μεγάλη κλίμακα, για να ανεβεί η πολιτική στο επίπεδο της ιστορίας είναι το όραμα συνοδευόμενο από τις τρεις απαραίτητες αξίες της πολιτικής: την φιλοπατρία, την ειλικρίνεια και την ευθύνη ανεξαρτήτως θέσεως και αρμοδιοτήτων.

Στην Μεταπολίτευση κατέρρευσε τελείως ο αξιακός θόλος του Νεότερου Ελληνισμού. Οι ρηγματώσεις είχαν αρχίσει βέβαια από πριν και χωρίς σκεπή, η διάβρωση του Ελληνισμού επιταχύνεται. Μπορεί να λειτουργήσει μία κοινωνία ως οικοδόμημα χωρίς στέγη; Αν αυτό το έργο της οραματικής και αξιακής επιστεγάσεως του Ελληνισμού δεν το ξεκινήσει η Μαρία Καρυστιανού, δεν πρόκειται να γίνει ποτέ. Από πολιτικής πλευράς το πλεονέκτημα της Μαρίας θα είναι τεράστιο: θα μπορεί να απευθύνεται στο σύνολο του Ελληνικού λαού και δεν θα έχει αντίπαλο.

Το ερώτημα όμως απευθύνεται και προς τον Βασίλη Κοκοτσάκη: έχει συνειδητοποιήσει το χρέος που ανέλαβε απέναντι στην ιστορία και τον Ελληνικό λαό; Στην επιστολή της αποχωρήσεώς του ο Β.Κοκοτσάκης αναφέρει: « όταν ανακοινώθηκε η δημιουργία πολιτικού φορέα, πιστεύοντας και εγώ, ότι επιχειρούσαμε να μεταφέρουμε στη δημόσια ζωή το μήνυμα που έστειλαν εκατομμύρια πολίτες στους δρόμους της Ελλάδας, δήλωσα παρών χωρίς καμία φιλοδοξία ή προσωπική επιδίωξη. Όχι για να δημιουργηθεί άλλο ένα ακόμη κόμμα, αλλά να δημιουργηθεί ένα αυθεντικό πραγματικό Κίνημα Πολιτών, όπως ήταν η απαίτηση του….Ένα κίνημα όμως που δεν θα ανήκε σε πρόσωπα, δεν θα διοικούνταν από αυλές και αυλικούς…».

Είμαστε ένας ευφάνταστος και ενθουσιώδης λαός με έφεση προς την πολιτική. Διαχρονικά μπορούμε να δημιουργήσουμε κόμμα συζητώντας ακόμη και γύρω από το τραπέζι μιάς ταβέρνας. Από αυτή την άποψη σίγουρα είμαστε ο πιο «πολιτικοποιημένος»  λαός της Ευρώπης και ακόμη παραπέρα. Σίγουρα είναι αρχαία κληρονομιά. Δεν φοβόμαστε την πολιτική, ο κάθε Έλληνας αισθάνεται ως εν δυνάμει πρωθυπουργός. Στην Αρχαία Αθήνα τα δημόσια αξιώματα επανδρώνονταν με κλήρο, εκτός από τους Στρατηγούς και τον Ταμία. Στην Μεταπολίτευση τον ρόλο της κληρωτίδας ασκούν τα πολιτικά κόμματα. Όμως είμαστε και επιπόλαιος λαός, δεν μας ενδιαφέρουν οι προϋποθέσεις ούτε οι συνέπειες. Τουλάχιστον στην αρχαιότητα υπήρχε παιδεία και απόλυτη διαφάνεια. Σήμερα λείπουν και τα δύο. Πολύ σωστά ο Β.Κ. αναφέρεται στις «παθογένειες» των πολιτικών κομμάτων. Ήταν όμως τόσο αφελής να πιστεύει, ότι θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα νέο πολιτικό κόμμα στην σημερινή Ελλάδα, χωρίς να μολυνθεί από τις παθογένειες του πολιτικού περιβάλλοντος; 

5. Επίλογος.

Ωραία, διαπιστώσαμε πόσο περίπλοκη είναι η πολιτική στην μικρή χώρα μας. Είναι ένα μπερδεμένο κουβάρι. Μπορούμε να κάνουμε κάτι, όσοι θέλουμε να βοηθήσουμε;   Λογικά πρέπει να υπάρχουν προτάσεις και λύσεις, αρκεί να υπάρχει καλή θέληση. Παραδείγματος χάριν:

α. Δεν χωρίζουμε. Αν δεχόμαστε, ότι το όραμα ήταν κοινό, δεν μπορούν τα όποια προβλήματα να μας χωρίζουν. Κτίζουμε πρώτα μία γέφυρα επικοινωνίας και κοινού προβληματισμού. Δεν έχουμε την πολυτέλεια της ρήξεως ούτε στο όνομα της συνέπειας. Επίσης το να ζητάμε συγνώμη από αυτούς που μας ακολούθησαν, μόνο αυτοδικαίωση και εγωϊσμό δείχνει. Η ρήξη ευνοεί μόνο τις αντίπαλες δυνάμεις, που ούτως ή άλλως είναι ισχυρότερες από εμάς.

β. Το κόμμα πρέπει να διαχωρισθεί οργανωτικά από το κίνημα, όπως διαχωρίσθηκε και από τον Σύλλογο των Συγγενών. Το κόμμα θα οργανωθεί αρχηγικά, οργανώνοντας τοπικές ομάδες σε όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό. Τουλάχιστον να δίνεται η δυνατότητα εναλλακτικής ψήφου σε όσους απορρίπτουν το υφιστάμενο καθεστώς. Το επιχείρημα, ότι ένα κόμμα που υπόσχεται να φέρει την δημοκρατία στην Ελλάδα, πρέπει να λειτουργεί το ίδιο δημοκρατικά, δεν ισχύει για ένα νέο κόμμα, εάν δεν συμπληρώσει πενταετία τουλάχιστον. Εξάλλου δημοκρατικά κόμματα στην Ελλάδα δεν υπάρχουν. Το ποιοτικό πλεονέκτημα του κόμματος της Μ.Κ. βρίσκεται στην καθαρότητα των προσώπων και στην βεβαιότητα, ότι δεν χρειάζεται την διαφθορά για να αποκτήσει δύναμη. Αντιθέτως θα αντλεί δύναμη από την καταπολέμηση της διαφθοράς. Αυτό είναι το βασικό του κεφάλαιο, με τον χρόνο θα αποκτά εμπειρία και σε άλλα θέματα. Τα προγράμματα των κομμάτων έχουν τυπική μόνο αξία. Είναι σαν τις δηλώσεις του Πόθεν έσχες των πολιτικών. Ξέρετε κάποιο κόμμα που πήρε την εξουσία, για να πραγματοποιήσει το πρόγραμμα του; Ή τα ερείπια που αφήνουν συνήθως πίσω τους, αποτελούσαν προγραμματική δέσμευση;

γ. Το Λαϊκό κίνημα πρέπει να οργανωθεί αυτοδύναμα. Το αν θα μπορέσει να δημιουργήσει δικό του κόμμα, αυτό θα φανεί σε 5 – 10 χρόνια. Μέχρι τότε θα μπορεί να υποστηρίζει το κόμμα Καρυστιανού κατόπιν προγραμματικής συμφωνίας, όπως έκαναν για 50 χρόνια μετά τον πόλεμο τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα με τα εργατικά συνδικάτα.

δ. Το κόμμα Καρυστιανού έχει την δυνατότητα να δημιουργεί κοινωνικές συμμαχίες με πρωτοβουλίες βάσεως στις Τοπικές κοινωνίες, με προτεραιότητα την αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος και

ε. Θα πρέπει να κλείσει η περίοδος της μυστικοπάθειας στο κόμμα της Μ.Κ. Πάντα θα υπάρχει ο κίνδυνος προδοσίας, άκαιρων και επιθετικών φιλοδοξιών, ακόμη και σκανδάλων, όταν το κόμμα θα έχει μπει στην Βουλή. Ας απλώσει λοιπόν στο γήπεδο την ομάδα της η Μ.Κ., ας αναλάβουν ευθύνες και οι συνεργάτες της. Την υπευθυνότητα θα πρέπει να την μάθει και ο  υποπτέραρχος Αθανάσιος Παπανικολάου. Δεν μπορεί να απαιτεί η προσωπική του άποψη, για ανακήρυξη μόνιμης συμμαχίας με το Ισραήλ να γίνει επίσημη θέση του Κόμματος. Όμως και η Μαρία θα πρέπει να βάλει τους Συμβούλους της να διαχωρίσουν τις βασικές θέσεις του Κόμματος από τις προτάσεις προς διαβούλευση, για να μη δημιουργούνται παρεξηγήσεις. Πάγια θέση μπορεί να είναι μόνο η πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική. Η πρόταση π.χ. Παπανικολάου και οποιαδήποτε άλλη σχετική αφορά την συγκυρία και παραμένει προς διαβούλευση.

Το τελικό συμπέρασμα είναι, ότι υπάρχει τεράστιος και χέρσος κοινωνικός και πολιτικός χώρος στην καημένη την πατρίδα  μας για ανανεωτικές πρωτοβουλίες. Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν, κε Κοκοτσάκη. Η γκρίνια και οι κατηγορίες είναι δείγμα ανωριμότητας και ελλείψεως πολιτικού πολιτισμού. Ο λαός μας περνά την χειρότερη έρημο της μεταπολεμικής του ιστορίας. Διψά για παραδείγματα πολιτικής υπευθυνότητας, ήθους και συγκλίσεων. Αφού δεν υπάρχει η δυνατότητα συγκλίσεων με την εξουσία, ας την δει τουλάχιστον από ανθρώπους που διατείνονται, ότι είναι ανιδιοτελείς και μοναδικό τους κίνητρο είναι η αγάπη τους για τον λαό.

Αθήνα, 27 Ιουνίου 2026 Ο Ηλίας Φιλιππίδης είναι συγγραφέας, έχει διατελέσει πανεπιστημιακός κοινωνιολογίας, νομικός και ερευνητής διεθνών σχέσεων. Προτείνει την θεωρία της Ελληνολογίας και λειτουργεί το ομώνυμο ιστολόγιο. Δεν ανήκει σε πολιτικά κόμματα και δεν έχει πολιτικές φιλοδοξίες.

Διαβάστε Περισσότερα »