دلـمـ کـمـی خـدا مـی خـواهـد
کـمـی سـکـوت. . .
دلـمـ ،دل بـُریدن مـی خـواهـد . . .
کـمـی اشـک . . .
کـمـی بـهـت . . .
کـمـی آغـوش آسـمـانـی . . .
...کـمـی دور شـدن از ایـن جـنـس آدمـ
می شود تنهایی بچگی کرد
تنهایی بزرگ شد
تنهایی زندگی کرد
تنهایی مرد
ولی قهوه ی غروب های دلگیرجمعه را
که نمی شود...
تنهایی خورد
مریم نوابی نژاد
سنگ نوشت ممنونم بخاطر حضورتون ببخشید که یه مدتی نمیتونم به دوستام
سربزنم
نامرد اگربودم
نبودنت را
تاحالا باید
فراموش کرده باشم
ﺁﺩﻡ ﺑــــ ــــﺎﺵ ……
” ﻫﻮﺍﯾــــــــﻢ ” ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘــ ــﻪ ﺑــــﺎﺵ …
ﻣﮕــــﺬﺍﺭ ﺩﺭ ﺍﯾــــﻦ ﻫــ ــﻮﺍﯼ ﺑــــﯽ ﮐﺴــــﯽ ,
” ﺣــــــــﻮﺍﯼ ” ﺁﺩﻡ ﺩﯾﮕــ ــﺮ ﺷــــﻮﻡ ……………..!
.
.
.
تودور میشوی
من
فرو
میروم درغارتنهایی ام
کنار خفاشی که این روزها
دنیایم راوارونه کرده است
شاعرلیلا کردبچه
ﺯﯾﺎﺩﮮ”ﺩﻭﺳﺘـــﺖ ﺩﺍﺷﺘﻢ!!!!
ﻣﯿﺪﺍﻧـــﮯ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺍﺯ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟؟؟؟
ﺍﺯ ﺗﻮ ﻧﯿــﺴﺖ!!!!
ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺍﺯ”ﻣــﻦ”ﺍﺳﺖ…
ﻫﺮ ﺟﺎ ﺭﻧﺠﯿـــﺪﻡ ﺑﻪ ﺭﻭﯾﺖ ﻧﯿﺎﻭﺭﺩﻡ
“ﻟﺒﺨﻨـــﺪ”ﺯﺩﻡ
ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩﮮ ﺩﺭﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
“ﻣﺤﮑــــﻢ ﺗﺮ”ﺯﺩﮮ
در من حس درختی است
که دارکوبی
برای تنش نقشه میکشد...!!!
شاعربهمن فاطمی
لعنت به دنیایی که...
درهیچ کجای ان
شکستن دل ادمها
پیگردقانونی ندارد...!!
ایــنـقَـــــــدر سَــــرَت شُــــلــوغ اَست
خـــوب اَســت که فُـــــرصَـــت فِــــِکــر کــَردَن به غَـــم را پِــــیدا نمــی کُـنـی...
محبوب من
ازدوست داشتنم میترسد
ازداشتنم میترسد
بااینهمه اما
مبادا گمان کنیدمردشجاعی نیست!
وطنش بودم اگر
به خاطرمن میجنگید
ومادرش اگر
بخاطرم جان!
من اما هیچ کسش نیستم
من
هیچ کسش هستم...!!
شاعر رویا شاه حسینی
دیــگر بدنبـال همـــراه "اوّل " نیستــمـ!
ایـن روزهــا اوّل راه همـــه همـراهنــد . . .
ایـن روزهــا بایـد بدنبـــال همـراه " آخـــر " گشتــــ !
همــراهــــی تــا آخـرین قدمهـــا . . .
همیشه قافیه بوده اند سیــــــبــــــ و فـــــریــــــبــ
همانند سیبــــــی ک آدم و حوا را فریــبـــــ داد
و حالا همه با هم میگوییم "ســــــــیــــــبـــــ "
و دوربین های عکاسی را فریبـــــــ میدهیم
تا پنهان کنیم انــدوهِمان را پُشت این لبخند مصــــنوعی....!!!!!
ﺗــــــــﺎﺑﺴﺘــــﺎﻥ !
ﺣـــــــﺎﻻ ﻛــــﻪ ﺩﺍﺭﻯ ﺗﻤــــــــــــــــﺎﻡ
ﻣﻴــــﺸﻮﻯ
ﺑــــﮕﺬﺍﺭ ﺑــﮕﻮﻳـــــــﻢ !
.ﻛـﻪ ﺭﻭﺯﻫــــــﺎﻯ ﮔـــــــــﺮﻣــــــــــﺖ،
ﺳـــــــــــــــــــــــــــﺮﺩ ﮔﺬﺷﺗـــــــــــ ..
گنجشک نشدم
که برایم دانه بریزی
وحتی بندکفشی
که دستهایت پروانه ام کنند!
من به غبارروی میز
که نوازشگرانه
باتکان دستت محومیشود
حسادت میکنم...
شاعر:علی شفاعت پناهی
دیگر هوای برگرداندنت را ندارم…
هر جا که دلت میخواهد برو…
با هر که دوست داری باش...
فقط آرزو میکنم وقتی دوباره هوای من به سرت زد،
آنقدر آسمان دلت بگیرد که با هزار شب گریه چشمانت،
باز هم آرام نگیری…
و اما من…
بر نمیگردم که هیچ!
عطر تنم را هم از کوچه های پشت سرم جمع میکنم،
که نتوانی لم دهی روی مبل های راحتی،
و با خاطراتم قدم بزنی...
