هَم سَری، هَم دَر سَری، هَم دَرد سَرهای سَری
پادِشاٰهی میکُنی ای عِشق، تاجَت برقَرار!
+ نوشته شده در دوشنبه چهارم فروردین ۱۴۰۴ ساعت 1:40 توسط مهران
|
اگر آدم ها می دانستند فرصت با هم بودنشان چقدر محدود است نامحدود یکدیگر را دوست می داشتند و هوای همدیگر را داشتند
+ نوشته شده در یکشنبه نهم دی ۱۴۰۳ ساعت 21:52 توسط مهران
|
💎پاییز آشناست...
مثل عزیزی که از سفر بازگشته، مثل
رفیقی که بعد مدتها به دیدنت آمده،
مثل بخار برخاسته از
چای داغی که با لذت و اشتیاق مینوشی،
مثل عطر خاک باران خورده،
مثل طعم گس خرمالو در هوایی ابری،
مثل بوی تند و گیرای نارنگی،
مثل صدای باران در شبی سرد،
مثل هیجان نخستین نگاه،
نخستین لبخند، نخستین آغوش...
پائیز را دوست دارم.
+ نوشته شده در سه شنبه هفدهم مهر ۱۴۰۳ ساعت 13:1 توسط مهران
|
هر شب
در گوشه ای از این شهر
آدم هایی ، بخاطر پا گذاشتن
بر " مینِ خاطرات "
جان میدهند !
+ نوشته شده در سه شنبه نهم مرداد ۱۴۰۳ ساعت 20:34 توسط مهران
|
همه یِ ما باید کسی را داشته باشیم
که وقتی یک روز ، روزِ ما نبود
بنشینیم رو به رویش و غرغر کنان از سیر تا پیازِ تمامِ بد بیاری هایمان را برایش تعریف کنیم
و او هم لبخند به لب گوش کند و پایانِ هر جمله مان بگوید
"حق داشتی پس اینقد عصبی بشی،
حالا ولش کن مهم نیست،
فدایِ سرت" .
میدانید آدم هرچقدر هم قوی باشد
باید کسی را داشته باشد
که حالِ بدش را بفهمد
که نگذارد
به حالِ خودش بماند
کسی که حالمان را به حالش گره زده باشد...
+ نوشته شده در شنبه بیست و ششم خرداد ۱۴۰۳ ساعت 21:24 توسط مهران
|
ولی آدمها هرچهقدر هم فراموشی بگیرن ،
اون آدمی که تو روزای سخت
همراهشون بوده رو فراموش نمیکنن…!
+ نوشته شده در جمعه چهارم خرداد ۱۴۰۳ ساعت 17:13 توسط مهران
|
آدميزاد فقط
با آب و نان و هوا
نيست كه زنده است
اين را دانستم و میدانم
كه آدم به آدم است كه زنده است
آدم به عشق آدم زنده است!
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم دی ۱۴۰۲ ساعت 18:58 توسط مهران
|
ایستاده ام
در سرزمین سردو خاموش،
خیره ام،
به افق های دور
به شکفتن در سکوت و تاریکی
و در عمق نگاهم
رژه ی کبوتران بی بالی ست
که از سردی و روزمرگی دوران
به تنگ آمده اند
و چه شباهت عجیبی
بین آدمهاست ؛
انبوهی از رویاهای نافرجام !
در مُردابی به نام زندگی....
ایستاده ام
در وسعتی که مردمش
در گوش هم منطق مُبتنی بر عشق را زمزمه می کنند
اما
نه عشقی وجود دارد
نه منطقی استوار است
هر چه هست
تا چشم می بیند
بن بست است و دیوار
و یخهای سِتُرگ
و آسمانی بی بهار...!
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و ششم مهر ۱۴۰۲ ساعت 11:9 توسط مهران
|
آدمی ست دیگر ،
حتی در اقیانوس هم زنده می ماند،
اما گاهی در یک جرعه دلتنگی غرق میشود...
+ نوشته شده در یکشنبه نوزدهم شهریور ۱۴۰۲ ساعت 12:34 توسط مهران
|
بودنِ بعضی از آدما شبیهِ ساعتِ شِنیه؛
داریشون...
کنارِ خودت داریشون، توو دستات داریشون
اما؛ هر لحظه حجمِ نبودنشون
زیاد و زیادتر میشه
و تو هیچ کاری از دستت برنمیاد
جز اینکه؛
فقط تماشا کنی و ببینی کی آخرین دونهی شن پایین میافته، "آخرین بهونهی بودن".
بعد اگه هم بخوای ساعت شنی رو زیر و رو کنی
تا واسه چند لحظه هم که شده
دوباره بودنشونو به دست بیاری
تازه میفهمی فقط انبوهی از "نبودن"ها رو زیر و رو کردی...!
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و ششم مرداد ۱۴۰۲ ساعت 11:6 توسط مهران
|
