نبض

1.خيلي وقت ها در اين دنيا خيلي ها برايم الگو مي شوند، چيزهايي را از انها ميبينم كه نور است ... جلوه است و... ولي وقتي بين مردم مي آيم ، مي بينم عينا عكس و خلاف نگاه مرا به همان فرد دارند.چرا؟گاهي وقت ها مي بينم كه عينا حزب اللهي بودن و خدا جو بودن يا حداقل چهره اي مذهبي داشتن براي مردم، چندش آور است. 

احادیث گرانبهایی از ایشان نقل میکنیم - امیدوارم مورد استفاده دنیا و آخرت شما باشد!

دنیایی ها:

1-مرد نابینائى وارد منزل شد و حضرت زهراء (علیها السلام)پنهان گشت، وقتى رسول خدا (صلى الله علیه وآله وسلم) علّت آن را جویا شد؟ در پاسخ پدر اظهار داشت: اگر آن نابینا مرا نمى بیند، من او را مى بینم، دیگر آن که مرد، حسّاس است و بوى زن را استشمام مى کند.

2-همیشه در خدمت مادر و پاى بند او باش، چون بهشت زیر پاى مادران است; و نتیجه آن نعمت هاى بهشتى خواهد بود..

3.روزه دارى که زبان و گوش و چشم و دیگر اعضاء و جوارح خود را کنترل ننماید هیچ سودى از روزه خود نمى برد.

4.خطاب به همسرش امیرالمؤمنین علىّ (علیه السلام) کرد و اظهار نمود: من از خداى خود شرم دارم که از تو چیزى را در خواست نمایم و تو توان تهیه آنرا نداشته باشى.

5.فرمود: خداوند متعال منع و نهى از شرابخوارى را جهت پاکى جامعه از زشتى ها و جنایت ها; و دورى از تهمت ها و نسبت هاى ناروا را مانع از غضب و نفرین قرار داد; و دزدى نکردن، موجب پاکى جامعه و پاکدامنى افراد مى گردد.

احادیث آخرتی:

1.ضمن وصیّتى به امام علىّ (علیه السلام) اظهار نمود: پس از آن که مرا دفن کردى، برایم قرآن را بسیار تلاوت نما، و برایم دعا کن، چون که میّت در چنان موقعیّتى بیش از هر چیز نیازمند به اُنس با زندگان مى باشد.

2.هنگامى که در روز قیامت برانگیخته و محشور شوم، خطاکاران امّت پیامبر (صلى الله علیه وآله وسلم)، را شفاعت مى نمایم.

 3.اى پدر، من به یاد روز قیامت افتادم که مردم چگونه در پیشگاه خداوند با حالت برهنه خواهند ایستاد ـ و فریاد رسى ندارد، جز اعمال و علاقه نسبت به اهل بیت (علیهم السلام) ـ

ويژگي¬هاي لباس از جهت رنگ، اندازه، جنس و شکل چگونه بايد باشد؟
درباره ويژگي‏هاي لباس از جهت رنگ، جنس، اندازه و شکل و همچنين احکام و آداب بهره مندي از لباس، مطالبي مطرح است که به برخي اشاره مي‏کنيم.

۱-هنگام راه رفتن با آرامی و وقار راه می رفت.

۲- در راه رفتن قدم ها را بر زمین نمی کشید.

۳- نگاهش پیوسته به زیر افتاده و بر زمین دوخته بود.

۴- هرکه را می دید مبادرت به سلام می کرد و کسی در سلام بر او سبقت نگرفت.

۵- وقتی با کسی دست می داد دست خود را زودتر از دست او بیرون نمی کشید.

۶- با مردم چنان معاشرت می کرد که هرکس گمان می کرد عزیزترین فرد نزد آن حضرت است.

۷- هرگاه به کسی می نگریست به روش ارباب دولت با گوشه ی چشم نظر نمی کرد.

۸- هرگز به روی مردم چشم نمی دوخت و خیره نگاه نمی کرد.

۹- چون اشاره می کرد با دست اشاره می کرد نه با چشم و ابرو.

۱۰- سکوتی طولانی داشت و تا نیاز نمی شد لب به سخن نمی گشود.

۱۱- هرگاه با کسی هم صحبت می شد به سخنان او خوب گوش فرا می داد.

۱۲- چون با کسی سخن می گفت کاملا برمیگشت و رو به او می نشست.

۱۳- با هرکه می نشست تا او اراده ی برخاستن نمی کرد آن حضرت برنمی خاست.

۱۴- در مجلسی نمی نشست و برنمی خاست مگر با یاد خدا.

۱۵- هنگام ورود به مجلسی در آخر و نزدیک درب می نشست نه در صدر آن.

۱۶- در مجلس جای خاصی را به خود اختصاص نمی داد و از آن نهی می کرد.

۱۷- هرگز در حضور مردم تکیه نمی زد.

۱۸- اکثر نشستن آن حضرت رو به قبله بود.

۱۹- اگر در محضر او چیزی رخ می داد که ناپسند وی بود نادیده می گرفت.

۲۰- اگر از کسی خطایی صادر می گشت آن را نقل نمی کرد.

۲۱- کسی را بر لغزش و خطای در سخن مواخذه نمی کرد.

۲۲- هرگز با کسی جدل و منازعه نمی کرد.

۲۳- هرگز سخن کسی را قطع نمی کرد مگر آنکه حرف لغو و باطل بگوید.

۲۴- پاسخ به سوالی را چند مرتبه تکرار می کرد تا جوابش بر شنونده مشتبه نشود.

۲۵- چون سخن ناصواب از کسی می شنید. نمی فرمودـ« چرا فلانی چنین گفت» بلکه می فرمود « بعضی مردم را چه می شود که چنین می گویند؟»

۲۶- با فقرا زیاد نشست و برخاست می کرد و با آنان هم غذا می شد.

۲۷- دعوت بندگان و غلامان را می پذیرفت.

۲۸- هدیه را قبول می کرد اگرچه به اندازه ی یک جرعه شیر بود.

۲۹- بیش از همه صله ی رحم به جا می آورد.

۳۰- به خویشاوندان خود احسان می کرد بی آنکه آنان را بر دیگران برتری دهد.

۳۱- کار نیک را تحسین و تشویق می فرمود و کار بد را تقبیح می نمود و از آن نهی می کرد.

۳۲- آنچه موجب صلاح دین و دنیای مردم بود به آنان می فرمود و مکرر می گفت هرآنچه حاضران از من می شنوند به غایبان برسانند.

۳۳- هرکه عذر می آورد عذر او را قبول می کرد.

۳۴- هرگز کسی را حقیر نمی شمرد.

۳۵- هرگز کسی را دشنام نداد و یا به لقب های بد نخواند.

۳۶- هرگز کسی از اطرافیان و بستگان خود را نفرین نکرد.

۳۷- هرگز عیب مردم را جستجو نمی کرد.

۳۸- از شر مردم برحذر بود ولی از آنان کناره نمی گرفت و با همه خوشخو بود.

۳۹- هرگز مذمت مردم را نمی کرد و بسیار مدح آنان نمی گفت.

۴۰- بر جسارت دیگران صبر می فرمود و بدی را به نیکی جزا می داد.

۴۱- از بیماران عیادت می کرد اگرچه دور افتاده ترین نقطه ی مدینه بود.

۴۲- سراغ اصحاب خود را می گرفت و همواره جویای حال آنان می شد .

۴۳- اصحاب را به بهترین نام هایشان صدا می زد.

۴۴- با اصحابش در کارها بسیار مشورت می کرد و بر آن تاکید می فرمود.

۴۵- در جمع یارانش دایره وار می نشست و اگر غریبه ای بر آنان وارد می شد نمی توانست تشخیص دهد که پیامبر کدامیک از ایشان است

۴۶- میان یارانش انس و الفت برقرار می کرد.

۴۷- وفادارترین مردم به عهد و پیمان بود.

۴۸- هرگاه چیزی به فقیر می بخشید به دست خودش می داد و به کسی حواله نمی داد.

۴۹- اگر در حال نماز بود و کسی پیش او می امد نمازش را کوتاه می کرد.

۵۰- اگر در حال نماز بود و کودکی گریه می کرد نمازش را کوتاه می کرد.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی صبح تفت؛ امسال هم زرتشتیان تفتی در جشن باستانی و باشکوه سده سوزان، آتش به جان سوز زمستان کویر زدند و با پاسداشت آئین کهن ایرانیان باستان راه بهار را هموار کرده و پنجاه روز مانده به نوروز را به جشن نشستند. جشن سده امسال در شامگاه سه شنبه دهم بهمن با شکوه همیشگی و هر ساله خود، در محله سرده تفت برگزار شد. این جشن پیش از آتش افروزی، با مراسمی ویژه همراه بود که جمعیت زیادی از عموم مردم تفت، دوشادوش زرتشتیان، نظاره گر آن بودند.