رنگ بهار

به روی صحنه لبخندی بود که تداعی میکرد

   دردهای بزرگ را نمیتوان گریست...

با عرض پوزش خدمت همه ی عزیزانی که اومدن ومن نبودم ...

 - مدام به دنیا میآیم

از کوچه پس کوچه ی  کف دست هایی

 که نمی دانند از  وصله های آستین کدام رابطه

 به زندگی تجاوز کرده ام!

مدام به دنیا می آیم

 و هیچکس نفهمید همان دختری هستم

         که بارهاتاریخ رازیر بغل گرفت وباخود برد

وشاید آن را

       بین جدال دولب دود کرده باشد

       بین شب لرزه های نامه ای تاخورده

      بین ِ بین ِ....

      بین ِ ندانم کاری ِ غم زده ای که نشسته بود

                    و ازتارو پود دردهایش مرد میساخت

                                              یک مرد تاریخی...

شب- آسمان -شب

   اینبار قبل از به دنیا آمدنم

 رویاهارا پایین بکش

تا حس سرد عقابی که پشت به آسمان

 تمام دریارا در آغوش گرفته بود

                  وبه خیالش باخود میبرد

 تا سرانگشت های دیوانه ای

  که  دست هایش را ستون می کرد

     تا مبادا آسمان فرو بریزد

 ورویا هایش بی خانمان شوند!

                        رویا ها را پایین بکش

تا واپسین ِ چشمهای دود زده ام

 واپسین ِ یک مرد تاریخی...

      شب بود وگلوی زخمی مهتاب روی لبهای کسی به یغما میرفت ...

تولد من و استاد احمد شاملو در ۲۱ آذر مبارک!

گر می نخوری طعنه مزن مستانرا

بنیاد  مکن  تو  حیله  و  دستانرا

تو غره بدان مشو که می مینخوری

صد لقمه خوری که می غلام است آنرا

                 * خیام عزیز*

 وشعر خودم ...

 تقدیم به همه ی عزیزان:

 - پاهاشان بیرون زده است

                         از خاطراتم

 گنجشک هایی که کنار پنجره

     تمام عشق بازی شان را دیده بودم

 و خدا می داند....

 برایشان آرزوی خوشبختی کردم

کنار همان پنجره ای که موهایم را بوسیدی و کنار گذاشتی

 حالا تمام چشمهابت راه گرفته است

تا انتهای همان جاده ای که اولین بار قدم گذاشتیم

 حالا هیچ کدام درخت ها سر جایشان نایستاده اند

                                وتمام این عادت ها بوی شعرهایم را گرفته اند

                                وتمام این آتش ها  بوی شعرهایم را گرفته اند

حالا.......

 وجب وجب آغوش هایت ازدهنم

                         راه گرفته است

     از ته انگشت هایت صدای درد می آید

                                         درد

                                                  درد

                                                             درد

                  وکسی در باد فریاد می زند...

                                            افسوس

 ایده ی این شعر برگرفته شده ازاین  ترانه ی استاد شاملو :

 یکی بود یکی نبود زیرگنبد کبود

                   لخت و عورتنگ غروب سه پری نشسته بود......

که باصدای دلنشین داریوش اکثرمون شنیدیم

امیدوارم خوشتون بیاد ممنون."

ـکجای دلم

      ناکامی ازدست گرفت..../

                            زندگی را.......

که این گونه دریچه های قلبم را لیس بزند

وریشه هایم درست بربخورد

          به ریش های سپیدی که بیخ گلوی ناتوانی ها

                                             سقط یقین شده اند

وتو هم  مردی شوی برای خودت

     وپری های گرسنه ی بی صفتی

        که چنگ هاشان روی سینه ام ضعف کرده است

ولختی هاشان

 ازگوشه ی لب گرگی که به دمش اضافه شده بود

   راه گرفته...

  به زندگی مگس های تخیل زده ای

         -که خوش آمده ایم -

            وسط گیج گاه کثافت ها....

  های های زنجیر

 دیوهایی ازپس درونمان بر آمده اند

      توی حلق نی لبک های هل زده ای

              وسط جیرینگ جیرینگ مردمکان

تنگ همان غروبی که خون آلوده تف شده بود

                                        وسط سرخوشی آسمان

و منی که قول میدهم هیچوقت پری نشوم

و تویی که دیوانه وار بساط /دست هایت را بهم میزنی .......

به خودم فرو میروم

 تا کنج چروک ترین دیواره ی مغزم

   انگشتم را فشاربدهم

    به کبودی افسانه های خون مرده

وباز هم.....

    نی لبک های رگ به رگ شده ای

   که به لب هامان دهن کجی میکنند

                   وسط گیج گاه "دوستت دارم ها"

 قلاده هایی که سگ شده اند

بالا سر بی غیرتی

تن لخت واژه هایم چسبیده به لب پارس هاشان

ما دختران بی دهکده

 جنگ زده های چند دل وچهره های عقب مانده ی بالندگی

با اصطکاک شاخه های ذهن هاشان

 همه دامن هامان .....

 تق تق تق

شکسته

 روی سر حنجره ام قانون جسارت!

 آنقدرزیر ناخن های غریزه ام جمع شده اند

                     حالم بهم میخوردا

 دوشیزه های دامنم

 روی سرشان هلهله میکنند

 گاز میگیرند زبانشان را

و دردهایم از چپ و راست میخورد توی سرشان

من......

زنی رو دست خورده /

            ازشاخه گلی محکوم به یک نیمکت بی دست و پازاده شدم

زنی که از زنبیل خیابان های فروغ افتاده

و از نگاه جنین آلود دردهایم............

میتوانی انگشت هایت را

 کنار بی حالی موهایم جابگذاری بروی

                                    به تمام هستی من..........

ازاین حالی که تو داری چقد پرت اتاق من

همیشه درخطرباش از نگاه این فراری ها

میگن روخط پروازی.مگه سرقراری ها؟

همیشه مثل یک فنجون به تلخی تو افتادم

بیاشیرین شیرین شو مث یه بچه ی آدم

چقد با غیرتی اما... چقد یادم نمی افتاد

گره خورده به قانونت همش دادمیکشی هی داد

همش میلرزم وماتم ازین شیشه ازین باده

یه حافظ مونده که اونم دیگه ازچشمم افتاده

یه پک ازدودشعراموگذاشتم رولب عکست

که این عکسم شبیه من پریشونه ازین مکثت

میخوام بندازم ازجونم جنینی رو که پس خورده

 میخوام شبیه مرداشی بهم بگی یه دس خورده

بیانجاتم بده

 همیشه دندانهای شیرین را موشها میخورند

واگرفرهادنباشی....

کاش آنروز یادت می انداختم

موشهای بیستون همیشه مرااذیت میکنند!

(خیوکندا بلی)

بین جنجالهای زندگی ام گیرکرده است***

چقدر آب از سرم گذشته است

و جزحباب تنوری نفسهایت چیزی نمیبینم

حبابی

که بوی مرگ میدهد/بین جنجال های زندگی ام

 گیرکرده است

و....

مدام

آتش

به پا

میکند.

یه دیوارم به ایوونت ، یه سیگاریِ تب کرده

یه فنجونم ، ترک خورده ، یه احساس همین طوری

چه آروم با تو می مونم ، چه آسون با دلم جوری

هنوزم آدما میگن نباید باورم باشی

نباید یاد تو باشم نباید در برم باشی

یه درد ساده از من شد نگاهی که نمی خواستم

نذار آروم بشه قلبم ، همون دردی که می خواستم

هنوزم مات و مبهوتم ، چه عشق با دلم جوری !

چه آروم با تو می خونم ، چه مشق با دلم جوری !

نمیدونم چرا لیلی همیشه درد مجنونه

لب دریای تنهایی یه ساحل داره می پوسه

یه تقدیر از پس بارون لب دریا رو می بوسه

به کابوسی سفر کرده سپردم ناز لبهاتو

یه رویاییِ بی شک شد شب تنهای من با تو

شکستم بی تلنگرها ، شکستن مرگ رویامه

چه آسون از تو می ریزم چه دریا بی سرانجامه .