غربت ستاره  

/سيما مهرآذر/

 سخته کنارم باشی اما فکرت

 درگيــر دلداده ی ديــگه باشه

 نگات که این روزا با من غریبه ست

 مسافر جاده ی دیگه باشه

حقيقت قلبتو حاشا نکن

چشات به چشمام که دروغ نمیگن

می گن که مرگ يه بارو شيون يه بار

دلت رو از این عشق مرده بککن!

گلوی اعتمادمو گرفته

شکّی که این روزا دیگه يقينه!

تيغ خيانت رگ عشقمو زد

وجود من با مرگ شده "قرينه"

نبودنت بهتره تا که با تو

باشم ولی تو رو نداشته باشم!

به جای عشق ايندفه گرد نفرت

رو صورت رابطه مون می پاشم...

چه ســـاده باختی خودتو به قسمت!

قـــــرار ِ مـــا از اولــــش ايـن نبــــود

مــی گفتی ثـــابت قدم و صبــــوری

(تو)شونه خالی کردی با این وجـــود!

چـــه زود فروختی منو به کسـی که 

دليل مـوندنت تو شهـــــرِ شـب شد 

سياهـــی رو خريـدی خيلــی ارزون

 هــــــوای تـــار قلبـتـــو سبب شــد

يـــه روز تمـــــوم زندگيت "من" بودم 

رفتــــی و پشت پــا زدی به اين من! 

 من هنـــوزم همــون منـــم ولــی تو 

يـه آدم پست و دو رو و لاف زن

 
چقـــد بهت گفته بودم نبايد

اسير جاده بکنی خودت رو

نــذار که ســـد شه بين ما فاصــــله

جدايــــی تقصيــــره تويــه...فقط تــو

مـــی شد کــه بــا نرفتنت يه فـــايل ِ 

جـــدیــد تــوی زندگيمـــــون وا کنی 

عــوض کنـــی فضــــای تقديـــــرتــو 

نه اينکــه از عاشقـــی پــــروا کنــی

میخواستی حسرت تو چشات بمونه؟

بگیری  هرشب منو هی بهونه؟

یا که یــه عشـــق تــــازه پيـدا کنی؟

فقط می گم:دیـــوونه ای..دیـــوووونه

حــالا ديگه ما نمــی شيـم حـــريف ِ 

خـــودســری و لجاجــت زمـــــونــه 

کاش که بشه فاصله ها رو برداشت

امـــا اينــو فقـط خـــدا مـــی تـــونه

/سيما مهرآذر/

بـا درد من یک لحـظه همراهی کن و بـــــر دار 

چندین قـــدم سمت دل بی تــاب و عصیـــانگر

یک جرعه نوش جان کن از تشویش چشمم تا

شــــاید بفهمـــی تلخی حس مـــــرا بهـتـــر

نبض حضــــور آرمان هـــا در رگم جـــاریست 

در چشم هایم حرمت بـــــاران نمایـان است

اضلاع روحم در تعامل با شکستـــی سخت

 ترکیــــده بغض حرفها ،این دردِ دوران است!

شاید نخواهی رد شـوی از مــرز باورهـــام

یــــا کـــه نبینـــی بــا غـــرورت اوجِ دردم را

یک بــــار در دریـــــای قلب من شـناور شـو

احساس کن با جان و دل اعمــاق سـردم را

نگْــــذار دیـــــوار سکــــــوت مــن فـــرو ریزد

پی ریزِ سقفی تـازه با خشـت رضایـت باش!

حـــــل شـو درون دردهـای خفته در بیــــداد

با فـــکرِروشن در پــــیِ رفع شکـایت بـاش

چـــــــه سخته از یاد کسی که تو رو

                                               اندازه ی يه دنیــــــا دوس داش بـــری
 
خـلاف ميــلـــــت دل از اون بکّنــــی

                                               از روی بـــــــــوم آرزوتـــــ  بـپـــّــــری

منم همون قُمری ای که خودش رو

                                              تـوو آسمـــــون قلب تـــو رهـــــــا کرد

پَـــــراش پُـــراز شکـــــوهِ باورت بود

                                               تورو به چشـــــم زندگيــش نگــــا کرد

چـه سخته باورش بــرام عزيــــزم

                                               کــه لحظـه هات بامن غريبـــه باشـن

بشـــوری خاطــــراتو از توو ذهنت

                                                همينجوری خواســتی بمونی با من؟!

تحملـــش طاقتـمـــــو بـــريــــــده

                                                 مثـــلِ يـه کابوســــه بـــرام نبــــودت

حـــداقـل واســــه یــه بــاره ديگـه

                                                 منـــــو بـــذار ميـــــون تـــــاروپـــودت

نگــو که من ديگه برات عــادی ام

                                                 منــی که هر نفـس به يادت هســـتم

اگه که اين علاقـــه منتفــــی شه

                                                از زندگی می فهمی؟ساقط هســـتم!

میخوام پيشم باشی و ثابت کنی

                                               که همرامـــی تا آخـــــــــر اين سفــــر

نـــذار کـــه با رفـتن تــــو کــــــلاغ ِ

                                            قصـــه ی عشــــق مـا بشـــه در بـــدر

ميترسم از شبـــای بـی ستــــاره

                                            شبــايــی کــــه بوی تنفـــــــــر ميـــده

صفحه ی خوب زندگیم بعد از این 

                                          بــاز نميشـــه.. هـــردَفـــه اِرور ميـــده    

آوار شــد بر روح ِمن يک حس سیمانی

                                                 آواره و خيســم دراين شبهـــــای بــــارانی

در يک مدار ِبسته هی دور تو می چرخم

                                                  مرکز تويی اما خودت همواره حيــرانی!!

شب پشت پلکِ بــاور من سـايه کرده ست و

                                                  می ترســم از تهـديــدِ فـــردای پريشـــانی

اقـرار کن حالا که تو هـم دسـت شيطـانی

                                                  بهتــر بگويــم نقطـــه ی ثـقــل گنـاهـــانی!

فنجــان فــال شعــرم از ابهــام لبـریزاست

                                                  آيـــا تـو هم تعبيــر تلخـش را نمــی دانی؟!

 روزی که چشمت را ببندی روی احساسم 

                                                   از مرگ می گيرم شبی يک بوسه پنهانی!

چشم هايت را

غبارروبی کن

تا از انعکاس نفس های سبز

در مردمک های سترون ِ

ستارگان صبح سوخته

روز را روشن تر ببينی

نگذار دستان حريق آلود ِ

باورهای خاکستری ات

ريشه هايم را

به خاک سياه بنشاند..

تقصير کيست

که لحظه های طلايی ام

در تاريک ترين زاويه ی عصر

اسير تاريخ مشترکمان شده؟!

آرزوهايم را رفو می کنم

و بر بالهايم

وصلهء پرواز می دوزم

تا مجبور نباشم

انديشه های مندرس تو را

برخويش تنم بپوشانم..

من هنوز

به زنجير هويتم آويخته ام

جوانی ام را نذر کرده ام

که تا پايان خودم

ناظر زخم های شب

بر پيشانی روزگارم نباشم ...

از کنـــار خاطـرات،بــــی تـــو رد شدم

                                                بين بغض و سيل گريه..آه، سد شدم

پرسه پرسه توی کوچـــه های خلوتم

                                               زير ضربـــه های بی کسی لگد شدم

خيـــره در شب‌ ِ نگاهِ خالـــی از مَنَت

                                              از هميشه بی ستاره تر رصـــد شدم!

از دو فصل/ از دو جنس/ از دو تکـه ام

                                               با تو خنـده بـــی تو گريـه را بلد شدم

آمـدم کـــــه نيمـــه ء مکمّلت شـــوم

                                               در گزينـــش دل تـو ســــاده رد شدم

تو هميشــه تشنه ء گنـــــاه بودی و

                                                من برای سيـــر کردنت چه بد شدم!

رفتــی و در اين زنانگـــی ِ بی خودم

                                                         با نبودنت جسدتـــر از جسد شدم !!

 

تداعی ميشود

خاطرات سرخ

در ذهن ورق نخورده ی امروز

و گره می خورد

در حنجره ی آفتاب

بغضی نافرجام!

ببين چگونه شب

به يادگار می گذارد!

وقتی غروب

« داد » را

به صلابه می کشد!

جای اشک اينبار

"نگاهی تر"

چشمانم را

قرق کرده!

و شستشو می دهد

شب هايم را

سکوت روشنی که

ماوراء اندوهم نهفته...

می شکنم 

بغضی را

که سد شده 

پشت دردهای منجمدم

و می سپارم جانم را

به زلالِ باورهای مهارشده ام

تا در حادثه ی سيّالِ  عشق

حل شوم!

ديشب پر از تصوير رويـــــــای تو بودم        

                                       آغوش گرمم را به رويت می گشودم 

گرد و غبـــاری از غـــم و اندوه در دل       

                                      با فکـــــر تـو آن را به آســانی زدودم

احساس زردم درعبورت رنگ پس داد       

                                      سبزينه گی را از دو چشمانت ربودم

ذهن مــرا در خاطـرت پـــــــرواز دادی      

                                      دائـــم در اين انديشه در حال صعودم

بالاترینــــــــم با تو در روی نمـــــــودار       

                                      بی تو ولــی در انحنــــای یک رکودم

منظومه ای از مهـر هستی در نهانم       

                                      در باور خود اين بزرگــــــی را ستودم