حرمت نگه دار گلم که این اشک ها خون بهای عمر رفته ی من است
میراث من،نه به قید قرعه،نه به قید عرف،
یک جا سند زده ام به حرمت چشمانت به نام تو
این سرگذشت کودکی است که به سرانگشت پا
هرگز دستش به شاخه ی هیچ آرزوی نرسیده است
هر شب گرسنه می خوابید،
چند و چرا نمی شناخت دلش، گرسنگی شرط بقا بود به آیین قبیله ی مهربانش
پس گریه کن مرا به طراوت
دلم، گلم، این اشک ها خون بهای عمر رفته من است.
حسین پناهی
فرصت یک فنجان چای خوردن با او
.خوشم اومد براتون گذاشتمش.
آدمک آخر دنیاست بخند
آدمک مرگ همین جاست بخند
آن خدایی که بزرگش خواندی
به خدا مثل تو تنهاست بخند
دست خطی که تو را عاشق کرد
شوخی کاغذی ماست بخند
فکر تو ارزشمند است فکر کن
فکر کن گریه چه زیباست بخند
آدمک خر نشوی گریه کنی
کل دنیا سراب است بخند
صبح فردا به شبش نیست که نیست
تازه انگار که فرداست بخند
راستی آنچه به یادت دادیم
پرزدن نیست که درجاست بخند
آدمک نغمه آغاز نخوان
به خدا آخر دنیاست بخند
امتحانها بلاخره همراه با سرما خوردگی تموم شد و ما که چیزی ازش نفهمیدیم حلا منتظره اینیم که نمره ها بیاد و ببینم چیکار کردیم.
نمیدونم چرا امشب به سرم زد که چندتا عکس از شبهای شهرمون براتون بزرام.آخه من شبهای شهر رو خیلی دوست دارم چون خیلی خلوت و آرومه نه ماشینی هست نه ترافیک و شلوغی و سرو صدا تازه همه جا چراغونیه که زیبایی شهر رو توی شبها دو برابر میکنه. میتونی آروم توی شهر قدم بزنی و از هوای خوبش لذت ببری البته فقط زمستون ها نه.
خب توی دلم کلی حرف دارم واسه اینکه به یکی بگم ولی همیشه واسه گفتن کم میارم,فکر میکنم اگه همیشه یکی رو داشتم که بتونه بدونه اینکه حوصله اش سر بره و خسته بشه یا مسخره ام نکنه به حرفام گوش کنه همیشه میتونستم از چیزای که ذهنم رو درگیره خودش کرده براش حرف بزنم ولی الان فکر میکنم ما از روز اول پدر و مادرهامون بهمون نگفتن و تنها بودن رو یاد دادن یا تلقین کرد شاید بخاطره این بوده که حوصله نداشتن حرفای ما بچه ها رو گوش بدن.
به هر حال الان من که بزرگ شدم و دیگه نمیشه چیزی رو تغییر داد و من الان نمیتونم از چیزای که ناراحتم میکنه حرف بزنم باید جلوی بقیه بغضم رو قورت بدم که نفهمن من ناراحتم یا احساسه واقعیم به اتفاقاتی که میوفته رو خوب با حرف نشون بدم و این خیلی ناراحتم میکنه چون احساس میکنم بقیه از حرفام برداشته دیگه ی میکنن.
این باعث میشه خیلی احساس تنهایی بکنم و بیشتر غصه هام رو بریزم توی خودم. الان کسی جز خدا نمیدونه توی دله من چی میگذره یا مشکل من چیه چون هیچ وقت کسی یه بارم کنارم ننشست و بهم نگفت دخترجان حالت خوبه.
من 21 سالمه ولی به هیچ کس توی زندگیم امیدی ندارم ولی همیشه خودم رو میزنم به خوشی چه توی دانشگاه چه تو خونه فکر میکنم همه فکر میکنن من خودم زدم به بیخیالی ولی نمیدونن من شبا هم از فکرا اینکه فردا چی پیش میاد نمیتونم بخوابم.
دلم گرفته خداجون میبینی که...
سلام سلام من برگشتم دلمم براتون خیلی تنگ شده بود ولی دیگه برای همیشه اومدم که اینجا بنویسم.فعلا چیزی ندارم ولی از این متن که ماله خودم نیست خوشم میاد میزارم که شما هم بخونینش.
دیروز
خواهر كوچكم از من پرسيد:پنج وارونه چه معنا دارد؟ ...
شب تنها و دلگیر توی اتاقم:
چشمم به عکسش روی میز میوفته و بغضم میگیره، با خودم میگم چی می شد الان پیشم بودی خیلی احساس تنهایی میکنم میدونم شاید اگه اینجا بودی زیاد باهات راحت نبودم ونمی تونستم خیلی از حرفا رو بهت بزنم شایدم اصلا اختلافمونم پیش میومد ولی خیلی دوست داشتم اینجا باشی.
کاش بودی...
صبح روزه بعد:
تلفن زنگ خورد،صدای خودش بود یادم افتاد که دیشب چی میخواستم خیلی خوشحال بودم،گفت دارن جوابهایه کنکور کارشناسی رو میدن نگاه کردی ببینی مجاز شدم یا نه با ناراحتی گفتم متاسفانه نه مجاز نشدی،خودشم ناراحت شده بود ولی همون لحظه خندید گفت اشکالی نداره.
هی بهش میگم بابا توی اون گرمای مرز درس خوندنت چیه تا عید که میای میشینی درست و حسابی واسه ساله دیگه میخونی به خرجش نمیره،واقعا که خیلی وقتا بهش حسودیم میشه که من اینجا توی اتاق گرم و نرمم نشستم و زورم میاد لایه کتاب رو باز کنم ولی اون توی اون گرما (آخه آقامون سرباز تشریف دارن) داره درس میخونه،تازه یه بار که اومده بود میگفت نصف لغتهای لغتنامه آکسفورد رو حفظ کرده گفتم خوش به حالت.
ولی کاش کنکورم قبول بودی ...
ممنون
*پ.ن:توی ذهنم یه چیزایی هست که خیلی دوست دارم بنویسم شون ولی نمی دونم از کجا شروع بکنم و چه جوری بنویسم.
*پ.ن:راستی در مورد ماه آسمون زندگیتون فکر کردین؟دوست دارین چجوری باشه؟
*پ.ن:تعجب نکنین اسمه دوستمم سیماست راستی اسم نامزدشم حجته.
*پ.ن:گفته بودم از سفر دو روزم مینویسم که نوشتم فقط عکسهاشو نتونستم بزارم.
*پ.ن:متن بالا اتفاقی بوده که توی دوران جوونی واسه تنها پسره مادرم اتفاق افتاده بوده شایدم بلایی که سره پسرش آورده بودن.
*پ.ن:هنوزم خیلی سوال توی ذهنم دارم که نمی تونم از مادرم بپرسم چون فکر میکنم ناراحت بشه کاش می دونستم واقعا اون شب چه اتفاقی افتاد باورم نمیشه یعنی الان باید یه داداشه دیگه هام کنارم بود.دادشم دوستت دارم با اینکه ندیدمت ولی شنیدم که خوشگل بودی.
آخه کسی نیست بهش بگه من که هر روز دارم پله های دانشگاه رو بالا و پایین با این کفشا پدره پاهام درمیاد آخه،اصلا این کفشا به ما نیومده این کفشای خوشگل ماله شما خانم های خوشگله فدات شم،تازه از دانشگاه که بر میگردم پیاده روی هم میکنم که امروز دیگه اونقدر پاهام درد میکنه که نمیتونم روی زمین بزارمشون و تاولم زده.
*پ.ن:پاشنه ی کفشامم زیاد بلند نیست ها شاید دو سه سانت متر باشه.
*پ.ن:امروز ما مادرم صحبت کردم که بریم کفش نو بگیریم این بار به حرفه پاهام میخوام گوش بدم نه کسه دیگه ای.
*پ.ن:راستی کسی واسه آپلود عکس جایه خوبی سراغ داره یا نه؟
به خانه مي رفت
با كيف
و با كلاهی كه بر هوا بود
چيزي دزديدي ؟
مادرش پرسيد
دعوا كردي باز؟
پدرش گفت
و برادرش كيفش را زير و رو مي كرد
به دنبال آن چيز
كه در دل پنهان كرده بود
تنها مادربزرگش ديد
گل سرخي را در دست فشرده كتاب هندسه اش
و خنديده بود
حسین پناهی
*پ.ن:امتحانها که تموم شه کلی مطلب دارم واسه نوشتن و گوشه شنوا میخوام،شاید به نویسنده هامون یکی اضافه شد.
در انتهای هر سفر
در آيينه
دار و ندار خويش را مرور مي كنم
اين خاك تيره اين زمین
پاپوش پای خسته ام
اين سقف كوتاه ، آسمان
سرپوش چشم بسته ام
اما خدای ِ دل
در آخرين سفر
در آيينه به جز دو بيكرانۀ كران
به جز زمين و آسمان
چيزي نمانده است
گم گشته ام ‚ كجا
نديده ای مرا ؟
حسین پناهی
*پ.ن:دستم خورد و پیوندهام پاک شد باید یکی یکی پیداشون بکنم کمکم بکنید.
*پ.ن:تا جای که میتونستم پیوندها رو جمع کردم و نوشتم اگه چیزی از قلم بهم بگید.
*پ.ن:باید بشینم از فردا واسه امتحانها بخونم،باید الف بیارم که ترم بعد چیزی واسه گفتن داشته باشم برام دعا کنید.
لالالالا،بخواب دنیا خسیسه
واسه کمتر کسی خوب مینوسه
یکی لبهاش همیشه پر زخنده
یکی پلکاش تو خوابم خیس،خیسه
*پ،ن:نمی دونم کی و کجا این شعر رو دیدم و خوندم ولی الان به ذهنم رسید و براتون نوشتم.
*پ،ن:این روزا خیلی خسته میشم درسا هم ریختن رو سرم نمیدونم چیکار کنم خیلی خوابم میاد.
لالالالا،بخواب عشقا رو کشتن
چقدر سنگای نامهری درشتن
لالالالا،بخواب بیدار نباشی
نبینی دنیامو خواب نباشی
*پ،ن:ادامه شعر بالاست که یکی از دوستایه گلم واسم فرستاده،دستش درد نکنه.
در زمانهاي قديم وقتي راه بشر به زمين باز نشده بود فضيلت ها دور هم جمع شده بودند .ذكاوت گفت بياييد قايم باشك بازي كنيم.ديوانگي داد زد اره قبوله،من چشم ميزارم.چون كسي نميخواست دنبال ديوانگي بگردد همه قبول كردند.ديوانگي چشمهايش را بست و شروع به شمردن كرد يك...دو...سه...همه به دنبال جايي بودند تا قايم شوند.نظافت خود را به شاخ ماه آويزان كرد.خيانت داخل انبوهي از زباله ها قايم شد.اصالت به ميان ابرها رفت و هوس به سمت مركز زمين به راه افتاد.دروغ كه ميگفت به كوير خواهد رفت به اعماق درياها رفت.طمع داخل يك سيب سرخ قرار گرفت حسادت هم رفت داخل يك چاه عميق،آرام آرام همه قايم شده بودند كه ديوانگي همچنان ميشمرد،هفتادو سه...هفتادو چهار...اما عشق هنوز معطل بود و نميدانست كجا برود،تعجبي هم ندارد چون قايم كردن عشق خيلي سخت است.ديوانگي داشت به عدد صد نزديك ميشد كه عشق رفت وسط يك گل رز آرام نشست.ديوانگي فرياد زد دارم ميام دارم ميام ،همان اول كار تنبلي را ديد چون اصلا تلاش نكرده بود قايم شود بعد هم نظافت را يافت وخلاصه نوبت به ديگران رسيد اما از عشق خبري نبود.ديوانگي ديگر خسته شده بود كه حسادت حسوديش گرفت و آرام در گوش او گفت كه عشق آن سوي گل رز پنهان شده است.ديوانگي با هيجان زيادي يك شاخه از درخت را كند و آن را با قدرت تمام داخل گلهاي رز فرو كرد.صداي ناله اي بلند شد،عشق از داخل شاخه ها بيرون آمد دستهايش را جلوي صورتش گرفته بود و از بين انگشتانش خون مي آمد شاخه درخت چشمان عشق را كور كرده بود .ديوانگي كه خيلي ترسيده بود با شرمندگي گفت حالا من چكار كنم؟عشق جواب داد مهم نيست دوست من تو ديگه نميتوني كاري بكني فقط از تو خواهش ميكنم كه پس از اين يار من باشي.همه جا همراهم باش تا راه را گم نكنم،و از همان روز به بعد عشق و ديوانگي همراه يكديگر به احساس تمام آدم هاي عاشق سرك ميكشند.
* پ.ن:همیشه یادتون نره تواضع،تواضع،تواضع...
گفتم:
ناراحت نباش حتما دوستت داره ولی براش صرف نمیکنه که بیاد.
*پ،ن: ...؟
