Ir al contenido

poder

De Wikcionario, el diccionario libre
icono de desambiguación Entradas similares:  põder
poder
pronunciación (AFI) [poˈð̞eɾ]
silabación po-der
acentuación aguda
longitud silábica bisílaba
rima eɾ

Etimología 1

[editar]

Del castellano antiguo poder ('poder'), y este del latín vulgar *potēre, del latín posse, del latín potis, en última instancia del protoindoeuropeo *pótis. Corominas[1] indica que el verbo tardolatino no es idéntico al arcaico que diera origen a potens, sino una recreación regular a partir del latín posse, contracto del latín esse.

Sustantivo masculino

[editar]

poder ¦ plural: poderes

1
Capacidad o facultad de ejecutar una acción.
2
Control que se ejerce sobre un grupo humano.
3
Posición fuerte que permite influir sobre la sociedad.
4
Autoridad máxima reconocida por una sociedad.
5
Institucionalidad que se da el estado para ejercer determinadas tareas con independencia.
6
Tenencia o posesión de algo.
7
Documento que autoriza a una persona a determinados actos.
8
Capacidad mágica.

Verbo transitivo

[editar]
9
Tener la capacidad o facultad que permite hacer algo.
  • Uso: se emplea también como intransitivo.
10
No tener trabas para actuar.
  • Uso: se emplea también como intransitivo.
11
Tener la opción de escoger entre varias posibilidades.
12
Tener una autorización o permiso para hacer algo.
13
Molestar, irritar.
  • Ámbito: España.
  • Uso: coloquial.

Verbo intransitivo

[editar]
14
Tener el control sobre una situación, persona o grupo humano.
15
Soportar a una persona.

Verbo impersonal

[editar]
16
Ser posible algo, estar dentro de lo que ocurre al menos una vez.

Verbo auxiliar

[editar]
17
Se usa en la construcción de oraciones imperativas indirectas, en especial para expresar petición.

Locuciones

[editar]

Conjugación

[editar]
Conjugación de poder  paradigmas: poder, mover (irregular) [▲▼]
Formas no personales (verboides)
Infinitivo poder haber podido
Gerundio pudiendo habiendo podido
Participio podido
Formas personales
Modo indicativo
yo tú vos él, ella, usted nosotros vosotros ustedes, ellos
Presente yo puedo tú puedes vos podés él, ella, usted puede nosotros podemos vosotros podéis ustedes, ellos pueden
Pretérito imperfecto yo podía tú podías vos podías él, ella, usted podía nosotros podíamos vosotros podíais ustedes, ellos podían
Pretérito perfecto yo pude tú pudiste vos pudiste él, ella, usted pudo nosotros pudimos vosotros pudisteis ustedes, ellos pudieron
Pretérito pluscuamperfecto yo había podido tú habías podido vos habías podido él, ella, usted había podido nosotros habíamos podido vosotros habíais podido ustedes, ellos habían podido
Pretérito perfecto compuesto yo he podido tú has podido vos has podido él, ella, usted ha podido nosotros hemos podido vosotros habéis podido ustedes, ellos han podido
Futuro yo podré tú podrás vos podrás él, ella, usted podrá nosotros podremos vosotros podréis ustedes, ellos podrán
Futuro compuesto yo habré podido tú habrás podido vos habrás podido él, ella, usted habrá podido nosotros habremos podido vosotros habréis podido ustedes, ellos habrán podido
Pretérito anterior† yo hube podido tú hubiste podido vos hubiste podido él, ella, usted hubo podido nosotros hubimos podido vosotros hubisteis podido ustedes, ellos hubieron podido
Modo condicional
yo tú vos él, ella, usted nosotros vosotros ustedes, ellos
Condicional simple yo podría tú podrías vos podrías él, ella, usted podría nosotros podríamos vosotros podríais ustedes, ellos podrían
Condicional compuesto yo habría podido tú habrías podido vos habrías podido él, ella, usted habría podido nosotros habríamos podido vosotros habríais podido ustedes, ellos habrían podido
Modo subjuntivo
que yo que tú que vos que él, que ella, que usted que nosotros que vosotros que ustedes, que ellos
Presente que yo pueda que tú puedas que vos puedas, podás que él, que ella, que usted pueda que nosotros podamos que vosotros podáis que ustedes, que ellos puedan
Pretérito imperfecto que yo pudiera, pudiese que tú pudieras, pudieses que vos pudieras, pudieses que él, que ella, que usted pudiera, pudiese que nosotros pudiéramos, pudiésemos que vosotros pudierais, pudieseis que ustedes, que ellos pudieran, pudiesen
Pretérito perfecto que yo haya podido que tú hayas podido que vos hayas podido, hayás podido que él, que ella, que usted haya podido que nosotros hayamos podido que vosotros hayáis podido que ustedes, que ellos hayan podido
Pretérito pluscuamperfecto que yo hubiera podido, hubiese podido que tú hubieras podido, hubieses podido que vos hubieras podido, hubieses podido que él, que ella, que usted hubiera podido, hubiese podido que nosotros hubiéramos podido, hubiésemos podido que vosotros hubierais podido, hubieseis podido que ustedes, que ellos hubieran podido, hubiesen podido
Futuro† que yo pudiere que tú pudieres que vos pudieres que él, que ella, que usted pudiere que nosotros pudiéremos que vosotros pudiereis que ustedes, que ellos pudieren
Futuro compuesto† que yo hubiere podido que tú hubieres podido que vos hubieres podido que él, que ella, que usted hubiere podido que nosotros hubiéremos podido que vosotros hubiereis podido que ustedes, que ellos hubieren podido
Modo imperativo
― (tú) (vos) (usted) (nosotros) (vosotros) (ustedes)
Presente ― ― (tú) puede (vos) podé (usted) pueda (nosotros) podamos (vosotros) poded (ustedes) puedan
Leyenda: † arcaico, x no normativo, PART se usa más como participio, ADJ se usa más como adjetivo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad

Véase también

[editar]

Traducciones

[editar]
Traducciones [▲▼]

Aragonés

[editar]
poder
pronunciación falta agregar

Etimología 1

[editar]

Del navarro-aragonés poder ('poder'), y este del latín vulgar *potēre, del latín posse, del latín potis.

Verbo intransitivo

[editar]
1
Poder.

Asturiano

[editar]
poder
pronunciación (AFI) [poˈð̞eɾ]
silabación po-der
acentuación aguda
longitud silábica bisílaba
rima eɾ

Etimología 1

[editar]

Si puedes, incorpórala: ver cómo.

Sustantivo masculino

[editar]

poder ¦ plural: poderes

1
Poder.

Verbo intransitivo

[editar]
2
Poder.

Castellano antiguo

[editar]
poder
pronunciación falta agregar

Etimología 1

[editar]

Del latín vulgar *potēre, y este del latín posse, del latín potis.

Sustantivo masculino

[editar]
1
Poder.

Verbo intransitivo

[editar]
2
Poder.

Descendientes

[editar]
descendientes [▲▼]
poder
central (AFI) [puˈðɛ] El Prat de Llobregatⓘ
valenciano (AFI) [poˈðeɾ]
baleárico (AFI) [poˈðə]
acentuación aguda
longitud silábica bisílaba

Etimología 1

[editar]

Del catalán antiguo poder ('poder'), y este del latín vulgar *potēre, del latín posse[2], del latín potis.

Sustantivo masculino

[editar]

poder ¦ plural: poders

1
Poder.
2
Habilidad.

Verbo intransitivo

[editar]
3
Poder.
4
Permitirse.

Conjugación

[editar]
Conjugación de poder  paradigmas: témer, poder (irregular) [▲▼]
Formas no personales (verboides)
Infinitivo poder haver pogut
Gerundio podent havent pogut
Participio pogut
Formas personales
Modo indicativo
jo tu ell, ella, vostè nosaltres vosaltres, vós ells, elles, vostès
Presente jo puc tu pots ell, ella, vostè pot nosaltres podem vosaltres, vós podeu ells, elles, vostès poden
Pretérito imperfecto jo podia tu podies ell, ella, vostè podia nosaltres podíem vosaltres, vós podíeu ells, elles, vostès podien
Pretérito perfecto jo poguí tu pogueres ell, ella, vostè pogué nosaltres poguérem vosaltres, vós poguéreu ells, elles, vostès pogueren
Pretérito perifrástico jo vaig poder tu vas poder, vares poder ell, ella, vostè va poder nosaltres vem poder, vàrem poder vosaltres, vós vau poder, vàreu poder ells, elles, vostès van poder, varen poder
Pretérito pluscuamperfecto jo havia pogut tu havies pogut ell, ella, vostè havia pogut nosaltres havíem pogut vosaltres, vós havíeu pogut ells, elles, vostès havien pogut
Pretérito perfecto compuesto jo he pogut tu has pogut ell, ella, vostè ha pogut nosaltres hem pogut, havem pogut vosaltres, vós heu pogut, haveu pogut ells, elles, vostès han pogut
Futuro jo podré tu podràs ell, ella, vostè podrà nosaltres podrem vosaltres, vós podreu ells, elles, vostès podran
Futuro compuesto jo hauré pogut tu hauràs pogut ell, ella, vostè haurà pogut nosaltres haurem pogut vosaltres, vós haureu pogut ells, elles, vostès hauran pogut
Pretérito anterior† jo haguí pogut, vaig haver pogut tu hagueres pogut, vas haver pogut, vares haver pogut ell, ella, vostè hagué pogut, va haver pogut nosaltres haguérem pogut, vem haver pogut, vàrem haver pogut vosaltres, vós haguéreu pogut, vau haver pogut, vàreu haver pogut ells, elles, vostès hagueren pogut, van haver pogut, varen haver pogut
Modo condicional
jo tu ell, ella, vostè nosaltres vosaltres, vós ells, elles, vostès
Condicional simple jo podria tu podries ell, ella, vostè podria nosaltres podríem vosaltres, vós podríeu ells, elles, vostès podrien
Condicional compuesto jo hauria pogut, haguera pogut tu hauries pogut, hagueres pogut ell, ella, vostè hauria pogut, haguera pogut nosaltres hauríem pogut, haguérem pogut vosaltres, vós hauríeu pogut, haguéreu pogut ells, elles, vostès haurien pogut, hagueren pogut
Modo subjuntivo
que jo que tu que ell, que ella, que vostè que nosaltres que vosaltres, que vós que ells, que elles, que vostès
Presente que jo pugui, puga que tu puguis, pugues que ell, que ella, que vostè pugui, puga que nosaltres puguem que vosaltres, que vós pugueu que ells, que elles, que vostès puguin, puguen
Pretérito imperfecto que jo pogués, poguera que tu poguessis, poguesses, pogueres que ell, que ella, que vostè pogués, poguera que nosaltres poguéssim, poguéssem, poguérem que vosaltres, que vós poguéssiu, poguésseu, poguéreu que ells, que elles, que vostès poguessin, poguessen, pogueren
Pretérito perfecto que jo hagi pogut, haja pogut que tu hagis pogut, hages pogut que ell, que ella, que vostè hagi pogut, haja pogut que nosaltres hàgim pogut, hàgem pogut que vosaltres, que vós hàgiu pogut, hàgeu pogut que ells, que elles, que vostès hagin pogut, hagen pogut
Pretérito perifrástico que jo vagi poder, vaja poder que tu vagis poder, vages poder que ell, que ella, que vostè vagi poder, vaja poder que nosaltres vàgim poder, vàgem poder que vosaltres, que vós vàgiu poder, vàgeu poder que ells, que elles, que vostès vagin poder, vagen poder
Pretérito pluscuamperfecto que jo hagués pogut, haguera pogut que tu haguessis pogut, haguesses pogut, hagueres pogut que ell, que ella, que vostè hagués pogut, haguera pogut que nosaltres haguéssim pogut, haguéssem pogut, haguérem pogut que vosaltres, que vós haguéssiu pogut, haguésseu pogut, haguéreu pogut que ells, que elles, que vostès haguessin pogut, haguessen pogut, hagueren pogut
Pretérito anterior† que jo vagi haver pogut, vaja haver pogut que tu vagis haver pogut, vages haver pogut que ell, que ella, que vostè vagi haver pogut, vaja haver pogut que nosaltres vàgim haver pogut, vàgem haver pogut que vosaltres, que vós vàgiu haver pogut, vàgeu haver pogut que ells, que elles, que vostès vagin haver pogut, vagen haver pogut
Modo imperativo
― (tu) (vostè) (nosaltres) (vosaltres, vós) (vostès)
Presente ― ― (tu) ― (vostè) ― (nosaltres) ― (vosaltres) ― (vostès) ―
Leyenda: † arcaico, x no normativo, PART se usa más como participio, ADJ se usa más como adjetivo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad

Catalán antiguo

[editar]
poder
pronunciación falta agregar

Etimología 1

[editar]

Del latín vulgar *potēre, y este del latín posse, del latín potis.

Verbo intransitivo

[editar]
1
Poder.

Galaicoportugués

[editar]
poder
pronunciación falta agregar

Etimología 1

[editar]

Del latín vulgar *potēre, y este del latín posse, del latín potis.

Verbo intransitivo

[editar]
1
Poder.

Gallego

[editar]
poder
pronunciación (AFI) [poˈð̞eɾ]
silabación po-der
acentuación aguda
longitud silábica bisílaba
rima eɾ

Etimología 1

[editar]

Del galaicoportugués poder ('poder'), y este del latín vulgar *potēre, del latín posse, del latín potis.

Sustantivo masculino

[editar]

poder ¦ plural: poderes

1
Poder.

Verbo intransitivo

[editar]
2
Poder.
[editar]
poder
pronunciación falta agregar

Etimología 1

[editar]

Del latín vulgar *potēre, y este del latín posse, del latín potis.

Sustantivo masculino

[editar]
1
Poder.

Verbo intransitivo

[editar]
2
Poder.

Occitano

[editar]
poder
pronunciación falta agregar

Etimología 1

[editar]

Del provenzal antiguo poder ('poder'), y este del latín vulgar *potēre, del latín posse, del latín potis.

Verbo intransitivo

[editar]
1
Poder.
poder
brasilero (AFI) /poˈdeʁ/ ⓘ
europeo (AFI) /puˈdeɾ/ ⓘ
ⓘ
silabación po-der
acentuación aguda
longitud silábica bisílaba
rimas eɾ, eʁ

Etimología 1

[editar]

Del galaicoportugués poder ('poder'), y este del latín vulgar *potēre[3], del latín posse, del latín potis.

Sustantivo masculino

[editar]

poder ¦ plural: poderes

1
Poder (habilidad para coerción, control o influencia).
  • Ejemplo: O rei do Reino Unido tem pouco poder.
2
Poder (organización o país).
  • Sinónimo: potência.
  • Ejemplo: Os poderes mundiais se reuniram.
3
Posesión. (Actualmente solo se usa en ter poder de.).
4 Política
Poder (rama gubernativa).
  • Ejemplo: Quem lida com isso é o poder judiciário.
5
Poder (calidad extraordinaria).
  • Sinónimo: virtude.
  • Ejemplo: Essa vacina tem o poder da cura.
6 Ficción
Superpoder.
  • Sinónimo: superpoder.
  • Ejemplo: Meu poder favorito é o teletransporte!

Verbo auxiliar

[editar]
7
Poder (tener la habilidad para).
  • Sinónimo: conseguir.
  • Ejemplo: Eu posso arrumar isso.
8
Poder (permitirse para; tener la permisión para).
  • Ejemplo: Não podem ficar no pátio.
9
Poder (tener la posibilidad para).
  • Ejemplo: O montanhista podia cair a qualquer momento.

Verbo transitivo

[editar]
10
Poder derrotar. (Usado con la preposición com.).
  • Ejemplo: Ninguém pode comigo!

Verbo intransitivo

[editar]
11
Permitirse.
  • Ejemplo: Comer aqui pode.

Conjugación

[editar]
Conjugación de poder  paradigma: poder (irregular) [▲▼]
Formas no personales (verboides)
Infinitivo poder ter podido
Gerundio podendo tendo podido
Participio podido
Formas personales
Modo infinitivo
por eu por tu por ele, por ela, por você por nós por vós por vocês, por eles, por elas
Infinitivo simple por eu poder por tu poderes por ele, por ela, por você poder por nós podermos por vós poderdes por vocês, por eles, por elas poderem
Infinitivo compuesto por eu ter podido por tu teres podido por ele, por ela, por você ter podido por nós termos podido por vós terdes podido por vocês, por eles, por elas terem podido
Modo indicativo
eu tu ele, ela, você nós vós vocês, eles, elas
Presente eu posso tu podes ele, ela, você pode nós podemos vós podeis vocês, eles, elas podem
Pretérito imperfecto eu podia tu podias ele, ela, você podia nós podíamos vós podíeis vocês, eles, elas podiam
Pretérito perfecto eu pude tu pudeste ele, ela, você pôde nós pudemos vós pudestes vocês, eles, elas puderam
Pretérito pluscuamperfecto eu pudera tu puderas ele, ela, você pudera nós pudéramos vós pudéreis vocês, eles, elas puderam
Pretérito perfecto compuesto eu tenho podido tu tens podido ele, ela, você tem podido nós temos podido vós tendes podido vocês, eles, elas têm podido
Pretérito pluscuamperfecto compuesto eu tinha podido tu tinhas podido ele, ela, você tinha podido nós tínhamos podido vós tínheis podido vocês, eles, elas tinham podido
Futuro eu poderei tu poderás ele, ela, você poderá nós poderemos vós podereis vocês, eles, elas poderão
Futuro compuesto eu terei podido tu terás podido ele, ela, você terá podido nós teremos podido vós tereis podido vocês, eles, elas terão podido
Pretérito anterior† eu tive podido tu tiveste podido ele, ela, você teve podido nós tivemos podido vós tivestes podido vocês, eles, elas tiveram podido
Modo condicional
eu tu ele, ela, você nós vós vocês, eles, elas
Condicional simple eu poderia tu poderias ele, ela, você poderia nós poderíamos vós poderíeis vocês, eles, elas poderiam
Condicional compuesto eu teria podido tu terias podido ele, ela, você teria podido nós teríamos podido vós teríeis podido vocês, eles, elas teriam podido
Modo subjuntivo
que eu que tu que ele, que ela, que você que nós que vós que vocês, que eles, que elas
Presente que eu possa que tu possas que ele, que ela, que você possa que nós possamos que vós possais que vocês, que eles, que elas possam
Pretérito imperfecto que eu pudesse que tu pudesses que ele, que ela, que você pudesse que nós pudéssemos que vós pudésseis que vocês, que eles, que elas pudessem
Pretérito perfecto que eu tenha podido que tu tenhas podido que ele, que ela, que você tenha podido que nós tenhamos podido que vós tenhais podido que vocês, que eles, que elas tenham podido
Pretérito pluscuamperfecto que eu tivesse podido que tu tivesses podido que ele, que ela, que você tivesse podido que nós tivéssemos podido que vós tivésseis podido que vocês, que eles, que elas tivessem podido
Futuro que eu puder que tu puderes que ele, que ela, que você puder que nós pudermos que vós puderdes que vocês, que eles, que elas puderem
Futuro compuesto que eu tiver podido que tu tiveres podido que ele, que ela, que você tiver podido que nós tivermos podido que vós tiverdes podido que vocês, que eles, que elas tiverem podido
Modo imperativo
― (tu) (você) (nós) (vós) (vocês)
Presente ― ― (tu) pode (você) possa (nós) possamos (vós) podei (vocês) possam
Leyenda: † arcaico, x no normativo, PART se usa más como participio, ADJ se usa más como adjetivo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad

Provenzal antiguo

[editar]
poder
pronunciación falta agregar

Etimología 1

[editar]

Del latín vulgar *potēre, y este del latín posse, del latín potis.

Sustantivo masculino

[editar]
1
Poder.

Verbo intransitivo

[editar]
2
Poder.

Referencias y notas

[editar]
  1. ↑ Joan Corominas & José A. Pascual. Diccionario crítico etimológico castellano e hispánico. Editorial: Gredos. Madrid. ISBN: 9788424913625.
  2. ↑ «poder» en Gran diccionari de la llengua catalana. Editorial: Institut d'Estudis Catalans. Barcelona, 1998.
  3. ↑ «poder» en Dicionário online Caldas Aulete.