Aller au contenu

chemicus

Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.

Étymologie

[modifier le wikicode]
Dérivé de chemia (« chimie »), avec le suffixe -icus.
Cas Singulier Pluriel
Masculin Féminin Neutre Masculin Féminin Neutre
Nominatif chemicus chemică chemicum chemicī chemicae chemică
Vocatif chemice chemică chemicum chemicī chemicae chemică
Accusatif chemicum chemicăm chemicum chemicƍs chemicās chemică
GĂ©nitif chemicÄ« chemicae chemicÄ« chemicƍrĆ­m chemicārĆ­m chemicƍrĆ­m
Datif chemicƍ chemicae chemicƍ chemicÄ«s chemicÄ«s chemicÄ«s
Ablatif chemicƍ chemicā chemicƍ chemicÄ«s chemicÄ«s chemicÄ«s

chemicus \Prononciation ?\

  1. Chimique.
    • Systema periodicum omnium elementorum ordo est. In hoc systemate, nomina elementorum chemicorum saepe e lingua Latina derivata sunt.
      La traduction en français de l’exemple manque. (Ajouter)

Étymologie

[modifier le wikicode]
Du latin chemicus.

chemicus \Prononciation ?\

  1. Chimiste.

Taux de reconnaissance

[modifier le wikicode]
En 2013, ce mot était reconnu par[1] :
  • 98,4 % des Flamands,
  • 97,4 % des NĂ©erlandais.


Prononciation

[modifier le wikicode]
  • (RĂ©gion Ă  prĂ©ciser) : Ă©couter « chemicus [Prononciation ?] »

Références

[modifier le wikicode]
  1. ↑ Marc Brysbaert, Emmanuel Keuleers, PaweƂ Mandera et Michael Stevens, Woordenkennis van Nederlanders en Vlamingen anno 2013: Resultaten van het Groot Nationaal Onderzoek Taal [≈ Reconnaissance du vocabulaire des NĂ©erlandais et des Flamands 2013 : rĂ©sultats de la grande enquĂȘte nationale sur les langues], UniversitĂ© de Gand, 15 dĂ©cembre 2013, 1266 pages. → [archive du fichier pdf en ligne]