Naar inhoud springen

Miro Muheim

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Miro Muheim
Miro Muheim
Persoonlijke informatie
Volledige naam Miro Max Maria Muheim
Geboortedatum 24 maart 1998
Geboorteplaats Zürich, Vlag van Zwitserland Zwitserland
Lengte 182 cm
Been Links
Positie Linkervleugelverdediger
Clubinformatie
Huidige club Vlag van Duitsland Hamburger SV
Rugnummer 28
Contract tot 30 juni 2027
Jeugd
2004–2009
2009
2009–2014
2014–2018
2017		 Vlag van Zwitserland FC Zürich
Vlag van Zwitserland Industrie Turicum
Vlag van Zwitserland FC Zürich
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chelsea
Vlag van Zwitserland→ FC Zürich
Senioren *
Seizoen Club W (G)
2018–2022
2021–2022
2022–		 Vlag van Zwitserland St. Gallen
Vlag van Duitsland → Hamburger SV
Vlag van Duitsland Hamburger SV		 59(0)
23(1)
122(7)
Interlands **
2013
2014–2015
2015–2016
2016–2017

2020–2021
2024–		 Vlag van Zwitserland Zwitserland –15
Vlag van Zwitserland Zwitserland –16
Vlag van Zwitserland Zwitserland –17
Vlag van Zwitserland Zwitserland –18
Vlag van Zwitserland Zwitserland –19
Vlag van Zwitserland Zwitserland –21
Vlag van Zwitserland Zwitserland		 5(0)
7(2)
1(0)
1(0)
2(1)
2(0)
13(0)
* Bijgewerkt op 24 juni 2026
** Bijgewerkt op 26 juli 2026
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Miro Max Maria Muheim (Zürich[1], 24 maart 1998) is een Zwitsers voetballer die doorgaans als linkerrvleugelverdediger speelt. Hij debuteerde in 2017 in het betaald voetbal. Daarna speelde hij voor St. Gallen en Hamburger SV waar hij sinds juli 2022 onder contract staat. In 2024 debuteerde hij in het Zwitsers nationaal elftal.

Clubloopbaan

[bewerken | brontekst bewerken]

Jeugd

[bewerken | brontekst bewerken]

FC Zürich

[bewerken | brontekst bewerken]

Muheim sloot zich op jonge leeftijd aan bij de LetziKids, het jeugdprogramma van FC Zürich, en stroomde later door naar de Onder-16, waar hij werd getraind door voormalig international Alain Sutter.[2][3] Met FC Zürich nam hij deel aan een internationaal jeugdtoernooi in het Liechtensteinse Ruggell, waar hij zich onderscheidde als topscorer.[4] Zijn prestaties trokken de aandacht van scouts van Chelsea.[5] Na een aanbod van de Londense club twijfelde Muheim aanvankelijk over een vertrek naar het buitenland, maar besloot uiteindelijk de overstap te maken.[6] Op 16-jarige leeftijd vertrok hij naar Engeland om zich bij de jeugdopleiding van Chelsea aan te sluiten.[7]

Chelsea

[bewerken | brontekst bewerken]

Muheim begon zijn periode bij Chelsea in het Onder 16-elftal, waar hij als linksbuiten een sterke indruk maakte. In de eerste wedstrijden scoorde hij zeven keer, waaronder een hattrick in de met 12–1 gewonnen wedstrijd tegen Aston Villa.[7] Op 20 mei 2015 werd hij naar aanleiding van zijn prestaties voor het eerst opgenomen in de wedstrijdselectie van het Onder 21-elftal voor de laatste competitiewedstrijd van het seizoen 2014/15 tegen Norwich City , al kwam hij niet in actie.

In het daaropvolgende seizoen stroomde hij door naar Chelsea Onder-19, waar hij onder meer samenspeelde met Mason Mount.[5] Met dit team nam hij deel aan de UEFA Youth League.[8] Chelsea won dat toernooi door Paris Saint-Germain in de finale met 2–1 te verslaan. Muheim speelde mee in vier groepswedstrijden. In de met 3–1 gewonnen thuiswedstrijd tegen Dynamo Kiev had hij een belangrijk aandeel: hij opende de score op aangeven van Mukhtar Ali en leverde later de assist op Tammy Abraham voor de derde treffer.[9][10] Naast zijn optredens bij de Onder 19 speelde Muheim dat seizoen zeven keer als invaller mee met het Onder 21-elftal.

In de zomer van 2016 maakte hij officieel de overstap naar Chelsea Onder-21. Een vaste basisplaats wist hij echter niet te veroveren, waarop hij begin 2017 voor een halfjaar werd verhuurd aan zijn jeugdclub FC Zürich.[11] Na zijn terugkeer lukte het hem opnieuw niet om zich in de basis van Chelsea Onder-21 te spelen, en bleef zijn speeltijd beperkt tot enkele invalbeurten. Doordat zijn perspectief op een doorbraak naar het eerste elftal steeds kleiner werd, zocht Muheim begin 2018 contact met zijn voormalige jeugdtrainer Alain Sutter, die inmiddels actief was bij St. Gallen. Na een proeftraining besloot hij zijn contract bij Chelsea te laten ontbinden en keerde hij terug naar Zwitserland om bij St. Gallen een nieuwe start te maken.[12][3]

Verhuur aan FC Zürich

[bewerken | brontekst bewerken]

Na de winterstop van het seizoen 2017/18 keerde Muheim op huurbasis terug naar FC Zürich. Een plek in de eerste selectie wist hij niet te bemachtigen, waardoor hij zijn wedstrijden speelde voor het Onder 21-elftal van de club. Op 4 maart 2018 maakte hij zijn debuut in de Promotion League tegen FC Tuggen. In de resterende wedstrijden van het seizoen kwam hij tien keer als basisspeler in actie.Hij scoorde eenmaal, in de wedstrijd tegen Juventus Zürich , en werd zowel als linksback als linksbuiten ingezet.[7]

St. Gallen

[bewerken | brontekst bewerken]

Het eerste seizoen (2017/18) van Muheim bij FC St. Gallen kende een moeizame start. Kort na zijn debuut in de Super League, in de wedstrijd tegen Young Boys, speelde hij met het onder-21-elftal tegen FC Mendrisio.[13] In die wedstrijd scoorde hij, maar scheurde hij vlak voor het einde van de wedstrijd zijn kruisband.[14] Het herstel duurde tien maanden.[15] Op 3 november 2018 maakte hij zijn rentree bij de onder-21 en speelde hij een helft mee tegen FC Wettswil-Bonstetten. Enkele maanden later, op 23 februari 2019, keerde hij terug in het eerste elftal tijdens de uitwedstrijd tegen FC Sion. Ondanks zijn blessureverleden werd zijn contract in januari 2019 verlengd tot medio 2021.[15]

In zijn tweede seizoen (2018/19) veroverde Muheim onder de nieuwe hoofdtrainer Peter Zeidler een basisplaats als linkerrvleugelverdediger. Mede dankzij zijn 33 optredens eindigde St. Gallen als tweede in de competitie, waarmee het zich kwalificeerde voor de Europa League. In het seizoen 2020/21 maakte Muheim in de derde voorronde zijn Europese debuut tegen AEK Athene; de wedstrijd werd met 0–1 verloren.[16] Tijdens de winterstop raakte hij in een oefenwedstrijd tegen SCR Altach geblesseerd aan zijn schouder, waardoor hij negen wedstrijden moest missen.[16] Hij was tijdig hersteld voor de achtste finales van het Zwitserse bekertoernooi. St. Gallen reikte tot de finale, die met 1–3 verloren ging van FC Luzern.[17] Die bekerfinale bleek Muheims laatste officiële wedstrijd voor St. Gallen, ondanks een eerdere contractverlenging tot medio 2024.[18] In de zomer van 2021 werd hij verhuurd aan Hamburger SV, dat daarbij een optie tot koop bedong.[19] Aan het einde van het seizoen maakte de Duitse club gebruik van die optie, waardoor Muheim definitief de overstap maakte naar Hamburg.

Verhuur aan Hamburger SV

[bewerken | brontekst bewerken]

In juni 2021 werd bekend dat Hamburger SV Muheim voor één seizoen huurde van FC St. Gallen, met een optie tot koop voor een bedrag van 1,5 miljoen euro.[20] Tijdens zijn eerste training raakte hij geblesseerd, waardoor hij het merendeel van de voorbereiding op het seizoen 2021/22 moest missen.[21][22] Hierdoor slaagde hij er niet in om direct een basisplaats te veroveren in het elftal van trainer Tim Walter. Bij de start van het seizoen speelde Tim Leibold als vaste linksback. Op 11 september 2021 maakte Muheim zijn debuut in de 2. Bundesliga, toen hij in de thuiswedstrijd tegen SV Sandhausen in de slotminuut inviel voor Robert Glatzel. In de twaalfde speelronde, tegen Holstein Kiel, stond hij voor het eerst in de basis vanwege een zware blessure van concurrent Leibold.[23] Vanaf dat moment behield hij zijn plek in het elftal. Op 23 april 2022 maakte hij zijn eerste doelpunt voor Hamburger SV, in de met 2–4 gewonnen uitwedstrijd tegen Jahn Regensburg. In de 23e minuut opende hij de score na een assist van Jonas Meffert.[24] Muheim eindigde het seizoen met zijn ploeg op de derde plaats, wat recht gaf op deelname aan de promotie/degradatieplay-offs tegen Hertha BSC. In de heenwedstrijd in Berlijn gaf hij de assist op Ludovit Reis, die het enige doelpunt van de wedstrijd maakte.[25] De return in Hamburg werd echter met 0–2 verloren, waardoor promotie naar de Bundesliga werd misgelopen.[26]

Hamburger SV

[bewerken | brontekst bewerken]

Hamburger SV besloot de overeengekomen optie tot koop te lichten, waarmee Muheim definitief de overstap maakte naar de club uit de Noord-Duitse havenstad. Hij tekende een contract tot medio 2025.[27] In het seizoen 2022/23 was hij een vaste waarde en miste hij nauwelijks wedstrijden. In de negende speelronde begon hij in de thuiswedstrijd tegen Fortuna Düsseldorf op de bank, als disciplinaire maatregel vanwege een te late komst op de training na een toiletbezoek.[28] Net als het voorgaande seizoen eindigde Hamburger SV op de derde plaats in de 2. Bundesliga, waarmee het zich plaatste voor de promotie/degradatieplay-offs tegen VfB Stuttgart. De heenwedstrijd in de MHPArena in Stuttgart ging met 3–0 verloren, gevolgd door een 1–3 nederlaag in de return in Hamburg, waardoor promotie opnieuw uitbleef.[29][30] Muheim speelde in beide duels mee.

In zijn derde seizoen (2023/24) begon Muheim de competitie op de reservebank vanwege een blessure die hij in de voorbereiding had opgelopen.[31] In de derde speelronde, tegen Hertha BSC, was hij volledig hersteld en keerde hij terug in de basis.[32] Vanaf dat moment stond hij tot en met de zestiende speelronde onafgebroken aan de aftrap. Op 9 december 2023 kreeg hij in de thuiswedstrijd tegen SC Paderborn 07 in de 78e minuut een directe rode kaart van scheidsrechter Christian Dingert, wat resulteerde in een schorsing van twee duels.[33] Ondanks deze onderbreking behield hij na zijn terugkeer zijn plek in het elftal. Op 31 oktober 2023 droeg Muheim in de tweede ronde van de DFB-Pokal tegen Arminia Bielefeld voor het eerst in zijn loopbaan de aanvoerdersband, vanwege blessures bij vaste krachten Ludovit Reis en Sebastian Schonlau.[34] In maart 2024 werd zijn contract opengebroken en tot 2027 verlengd.[35] Kort daarvoor werd trainer Tim Walter vanwege tegenvallende resultaten ontslagen en opgevolgd door Steffen Baumgart.[36] Onder de eerder dat seizoen bij 1. FC Köln ontslagen trainer bleef Muheim basisspeler. Hamburger SV eindigde het seizoen op de vierde plaats en miste daarmee voor het zesde jaar op rij promotie naar de Bundesliga.[37]

Vanaf de start van het seizoen 2024/25 was Muheim een vaste waarde in het basiselftal van Hamburger SV, zowel onder trainer Steffen Baumgart als diens opvolger Merlin Polzin. Op 18 augustus 2024 speelde hij in de eerste ronde van de DFB-Pokal tegen SV Meppen zijn honderdste officiële wedstrijd voor de club.[38] In de met 1–7 gewonnen uitwedstrijd bekroonde hij dit jubileum met een doelpunt.[38] Gedurende de eerste tien competitiewedstrijden was Muheim bepalend met tien assists die direct tot een doelpunt leidden. Behalve de thuiswedstrijd tegen Hannover 96, die hij miste vanwege een schorsing na zijn vijfde gele kaart, kwam hij tot begin april in alle wedstrijden in actie. Een spierscheuring hield hem vervolgens drie duels aan de kant, waarin HSV niet tot winst kwam.[39] Na zijn herstel keerde Muheim terug in de basis en leverde hij opnieuw een assists, in de met 0–4 gewonnen uitwedstrijd tegen SV Darmstadt 98 en twee bij de 6–1 thuiszege op SSV Ulm 1846. Hij droeg hiermee bij aan de promotie van Hamburger SV, dat als tweede eindigde in de 2. Bundesliga en na 2.555 dagen terugkeerde op het hoogste niveau.[40] Na de promotie maakte Muheim op 24 augustus, tijdens de eerste competitiewedstrijd tegen Borussia Mönchengladbach, zijn debuut in de Bundesliga. Hij begon in de basis en behield gedurende vrijwel het gehele seizoen 2025/26 zijn basisplaats. Alleen in de slotfase van het seizoen moest hij enkele wedstrijden vanwege een enkelblessure missen.[41] Uiteindelijk kwam hij tot 33 officiële wedstrijden, waarvan hij er 30 als basisspeler begon. Daarnaast droeg hij in enkele wedstrijden de aanvoerdersband. Hamburger SV eindigde als dertiende en handhaafde zich daarmee in het eerste seizoen na de terugkeer op het hoogste niveau.

Clubstatistieken

[bewerken | brontekst bewerken]
Seizoen Club Competitie Competitie Beker Internationaal Totaal
Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp.
2017/18Vlag van Zwitserland St. GallenSuper League10––10
2018/1910–10
2019/2033020350
2020/212404010290
2021/22→ Vlag van Duitsland Hamburger SV2. Bundesliga23140–271
2022/23Vlag van Duitsland Hamburger SV35220372
2023/2428530315
2024/2530121322
2025/26 29 0 3 0 32 0
Carrière totaal204*92001022510
Bijgewerkt tot 24 juni 2026.

* Bij Hamburger SV speelde Muheim vier wedstrijden om degradatie/promotie naar de Bundesliga.

Interlandloopbaan

[bewerken | brontekst bewerken]

Muheim vertegenwoordigde tussen 2013 en 2021 verschillende Zwitserse jeugdelftallen. Hij kwam tot achttien jeugdinterlands en maakte daarin drie doelpunten. Met Zwitserland –21 nam hij deel in 2021 aan het Europees kampioenschap. Op 18 november 2024 maakte hij zijn debuut in het Zwitsers voetbalelftal. In 2026 behoorde hij tot de Zwitserse selectie voor het wereldkampioenschap en kwam hij in drie wedstrijden in actie.

Zwitserse jeugdelftallen

[bewerken | brontekst bewerken]

Op 28 mei 2013 speelde Muheim zijn eerste jeugdinterland met Zwitserland –15 tijdens een met 2-1 gewonnen oefenwedstrijd tegen Rusland. Bondcoach Dany Ryser liet hem in de basis starten. Een jaar later speelde hij tweemaal met Zwitserland –16 tegen Slovenië –16. Beide oefenwedstrijden gingen verloren, maar op 10 april 2014 maakte Muheim zijn eerste doelpunt voor een nationaal jeugdteam. Hij scoorde in de 57e minuut de gelijkmaker (1-1), waarna de wedstrijd uiteindelijk met 2-1 verloren werd.

Europees kampioenschap 2021 (onder 21)

[bewerken | brontekst bewerken]

Muheim kwalificeerde zich met Zwitserland –21 voor het Europees kampioenschap 2021 in Hongarije en Slovenië. Hij speelde in twee van de drie groepswedstrijden. Zwitserland werd op doelsaldo uitgeschakeld in de poulefase.[42] In de laatste groepswedstrijd tegen Portugal moest Muheim in de 72e minuut na een tweede gele kaart van scheidsrechter Glenn Nyberg het veld verlaten; dit was tevens zijn laatste optreden voor een Zwitsers nationaal jeugdelftal.

Interlands van Miro Muheim voor Zwitserse jeugdelftallen (Vlag van Zwitserland)
№ Datum Wedstrijd Uitslag Soort Wedstrijd Doelpunten
Als speler bij Zwitserland –15
1.28 mei 2013Vlag van Zwitserland Zwitserland – Vlag van Rusland Rusland2 – 1Vriendschappelijk
2.30 mei 2013Vlag van Zwitserland Zwitserland – Vlag van Rusland Rusland3 – 1
Als speler bij Zwitserland –16
1.8 april 2014Vlag van Slovenië Slovenië – Vlag van Zwitserland Zwitserland2 – 0Vriendschappelijk
2.10 april 2014Vlag van Slovenië Slovenië – Vlag van Zwitserland Zwitserland2 – 1Goal
Als speler bij Zwitserland –17
1.14 april 2015Vlag van Nederland Nederland – Vlag van Zwitserland Zwitserland1 – 0Vriendschappelijk
Als speler bij Zwitserland –18
1.20 april 2016Vlag van Zwitserland Zwitserland – Vlag van Duitsland Duitsland1 – 1Vriendschappelijk
Als speler bij Zwitserland –19
1.30 augustus 2016Vlag van Slovenië Slovenië – Vlag van Zwitserland Zwitserland0 – 1VriendschappelijkGoal
2.1 september 2016Vlag van Slovenië Slovenië – Vlag van Zwitserland Zwitserland1 – 3
3.4 oktober 2016Vlag van Zwitserland Zwitserland – Vlag van Denemarken Denemarken1 – 3
4.6 oktober 2016Vlag van Zwitserland Zwitserland – Vlag van Denemarken Denemarken0 – 4
5.10 november 2016Vlag van Armenië Armenië – Vlag van Zwitserland Zwitserland0 – 4EK-2017 (kwalificatie)Goal
6.12 november 2016Vlag van Hongarije Hongarije – Vlag van Zwitserland Zwitserland2 – 1
7.7 juni 2017Vlag van Zwitserland Zwitserland – Vlag van Liechtenstein Liechtenstein4 – 0
Als speler bij Zwitserland –21
1.9 oktober 2020Vlag van Georgië Georgië – Vlag van Zwitserland Zwitserland0 – 3EK-2021 (kwalificatie)
2.12 november 2020Vlag van Zwitserland Zwitserland – Vlag van Azerbeidzjan Azerbeidzjan2 – 1
3.16 november 2020Vlag van Frankrijk Frankrijk – Vlag van Zwitserland Zwitserland3 – 1
4.25 maart 2021Vlag van Engeland Engeland – Vlag van Zwitserland Zwitserland0 – 1EK-2021 (groepsfase)
5.31 maart 2021Vlag van Portugal Portugal – Vlag van Zwitserland Zwitserland0 – 3
Bijgewerkt tot 4 november 2023

Zwitserland

[bewerken | brontekst bewerken]

Op 18 november 2024 maakte Muheim zijn debuut voor het Zwitsers nationaal elftal onder bondscoach Murat Yakin, in een Nations League-wedstrijd tegen Spanje. In het met 3-2 verloren uitduel stond hij in de basis en speelde hij de volledige wedstrijd.[43]

Wereldkampioenschap 2026

[bewerken | brontekst bewerken]

In drie van de zes kwalificatiewedstrijden voor het WK 2026 kwam Muheim in actie. In mei werd hij opgenomen in de Zwitserse selectie voor de eindronde in Canada, Mexico en de Verenigde Staten.[44] Tijdens de eerste groepswedstrijd tegen Qatar viel hij in de slotfase in voor Ricardo Rodríguez. In het met 1–1 geëindigde duel werkte hij kort na zijn invalbeurt de bal in eigen doel.[45] De overige groepswedstrijden tegen Bosnië en Herzegovina (4–1 winst) en Canada (2–1 winst) moest hij vanwege een kuitblessure aan zich voorbij laten gaan. Na de 2–0 overwinning op Algerije in de zestiende finale, waarmee Zwitserland zich plaatste voor de achtste finale tegen Colombia, was Muheim voldoende hersteld. Hij viel in dat duel in de 76e minuut in. Zwitserland won na een strafschoppenserie, waarin Muheim geen strafschop nam. In de kwartfinale werd Zwitserland na verlenging door Argentinië uitgeschakeld. In de met 3–1 verloren wedstrijd viel Muheim in de 86e minuut in.

Interlands van Miro Muheim voor Vlag van Zwitserland Zwitserland
№ Datum Wedstrijd Uitslag Soort Wedstrijd Doelpunten
1.18 november 2024Vlag van Spanje Spanje – Zwitserland Vlag van Zwitserland0 – 0UEFA Nations League 204/25 (Divisie A)
2.25 maart 2025Vlag van Zwitserland Zwitserland – Luxemburg Vlag van Luxemburg3 – 1Vriendschappelijk
3.11 juni 2025Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten – Zwitserland Vlag van Zwitserland0 – 4Vriendschappelijk
4.5 september 2025Vlag van Zwitserland Zwitserland – Kosovo Vlag van Kosovo4 – 0WK-2026 (kwalificatie)
5.13 oktober 2025Vlag van Slovenië Slovenië – Zwitserland Vlag van Zwitserland0 – 0WK-2026 (kwalificatie)
6.15 november 2025Vlag van Zwitserland Zwitserland – Zweden Vlag van Zweden4 – 1WK-2026 (kwalificatie)
7.27 maart 2026Vlag van Zwitserland Zwitserland – Duitsland Vlag van Duitsland3 – 4Vriendschappelijk
8.31 maart 2026Vlag van Noorwegen Noorwegen – Zwitserland Vlag van Zwitserland0 – 0Vriendschappelijk
9.31 mei 2026Vlag van Zwitserland Zwitserland – Jordanië Vlag van Jordanië4 – 1Vriendschappelijk
10.6 juni 2026Vlag van Australië Australië – Zwitserland Vlag van Zwitserland1 – 1Vriendschappelijk
11.13 juni 2026Vlag van Qatar Qatar – Zwitserland Vlag van Zwitserland1 – 1WK-2026 (groepsfase)
12.7 juli 2026Vlag van Colombia Colombia – Zwitserland Vlag van Zwitserland3 – 4 (n.s.)WK-2026 (achtste finale)
12.12 juli 2026Vlag van Argentinië Argentinië – Zwitserland Vlag van Zwitserland3 – 1 (n.v.)WK-2026 (kwartfinale)
Bijgewerkt tot 26 juli 2026

Erelijst

[bewerken | brontekst bewerken]
Competitie
Aantal Jaren
Vlag van Engeland Chelsea –19
UEFA Youth League1x2015/16

Persoonlijk

[bewerken | brontekst bewerken]

Na zijn schooltijd richtte Muheim zich niet uitsluitend op het voetbal. Hij begon een opleiding tot tekenaar, met als doel architect te worden.[5] Toen hij de overstap naar Chelsea maakte, brak hij deze studie echter af.[46] In Londen kwam hij terecht in een gastgezin, samen met onder anderen de Deense verdediger Andreas Christensen.[5]

Zie ook

[bewerken | brontekst bewerken]
[bewerken | brontekst bewerken]
Overgenomen van "https://nl.wikipedia.org/w/index.php?title=Miro_Muheim&oldid=71652099"