Occitan

Etimologia

Del latin potentia « pièja, poténcia, fòrça, poder »

Prononciacion

lengadocian, gascon /puˈtensjo̞/

provençau /puˈtẽⁿsjə/

Bearn : escotar « poténcia »

Nom comun

poténcia femenin

Declinason
Singular	Plural
poténcia	poténcias
[puˈtensjo̞]	[puˈtensjo̞s]

Capacitat de far quicòm, de produire un efècte.
- La poténcia infinida d'un Dieu.
Poder d’impausar son autoritat: poder, potentat
1. Accion que mòstra lo poder: dominacion, empèri.
  - La poténcia romana.
2. Entitat que ten lo poder.
  - Las poténcias de l'Axe.
Fòrça
- La poténcia d'una armada.
(Sens figurat) Çò qu'exercís fòrça d’empèri sus l’arma o sus la ment.
- La poténcia del sòmi.
eficacitat qu’òm atribuís a de remèdis, de substàncias: vertut, proprietat.
- La quinquina a la poténca de garir la fèbre.
(filosofia) Capacitat o possibilitat qu'encara es pas realizada.
- L'aglan es garric en poténcia.
(Mecanica) Ensemble de la fòrças motrises, de tot cò qu'amoda o pòt far un movement.
- Dins una molina, l’aiga n'es la poténcia.
(Optica) Portada d’un instrument d’optica.
(fisica) Quantitat d’energia o de trabalh provesit, o susceptible d’èsser provesit o consumit, per unitat de temps, de simbòl P, se mesurada en watts
1. (Per extension) Consomacion d’un aparelh electric.
(Matematicas) Produit d’una quantitat un nombre entièr de còs per se meteis, la quantitat podent èsser un nombre real o complèx, una foncion indeterminada, etc.
- 128 es una poténcia de 2.
(Matematicas) Nombre de còps qu’òm multiplica une quantitat per se meteis.
- 3 auçat a la poténcia 4 val 81.
(drech penal) Instrument consistuit de pals fixats al sòl amb un travèrsa en l'aire o en forma de 7 o de T sul qual òm penjava los condemnats a mòrt: forca