Przejdź do zawartości

Drew Barrymore

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Drew Barrymore
Ilustracja
Drew Barrymore (Berlin, 2014)
Imię i nazwisko

Drew Blythe Barrymore

Data i miejsce urodzenia

22 lutego 1975
Culver City

Zawód

aktorka, autorka, reżyserka, modelka, producentka filmowa

Współmałżonek

Jeremy Thomas
(1994–1995; rozwód)
Tom Green
(2001–2002; rozwód)
Will Kopelman
(2012–2016; rozwód)

Lata aktywności

od 1978

Multimedia w Wikimedia Commons
Cytaty w Wikicytatach
Strona internetowa
Drew Barrymore podczas Tribeca Film Festival w maju 2007 roku

Drew Blythe Barrymore (ur. 22 lutego 1975 w Culver City) – amerykańska aktorka, autorka, reżyserka, modelka i producentka filmowa. Zdobywczyni Złotego Globu za rolę Edith Bouvier Beale w filmie telewizyjnym HBO Szare ogrody (2009).

3 lutego 2004 otrzymała własną gwiazdę w Alei Gwiazd w Los Angeles znajdującą się przy 6925 Hollywood Boulevard[1][2].

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata

[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w Culver City[3] w Kalifornii rodzinie aktorskiej jako córka Johna Drew Barrymore (1932–2004)[4][5] i Jaid (z domu Ildikó Jaid Makó; ur. 1946)[6]. Jej babka ze strony ojca Dolores Costello (1903-1979)[7] była aktorką, a jej dziadek John Barrymore (1882-1942)[8] to znany amerykański aktor szekspirowski. Pradziadek ze strony ojca Maurice Costello (1877–1950)[9] był też aktorem.

Dorastała w Poinsetta Place w West Hollywood. Kiedy miała siedem lat, przeprowadziła się z rodziną do Sherman Oaks, dzielnicy Los Angeles. Uczęszczała do szkoły podstawowej w Fountain Day School w West Hollywood i Country School. Jej rodzice rozwiedli się w 1984, kiedy miała dziewięć lat. Miała przyrodnie rodzeństwo: brata Johna oraz dwie siostry – Jessicę i Blyth Dolores.

Kariera

[edytuj | edytuj kod]

W wieku 11 miesięcy pojawiła się pierwszy raz na ekranie w reklamie jedzenia dla psów[10], a jako dwulatka trafiła do telewizyjnego melodramatu NBC Suddenly, Love (1978) z Cindy Williams, Eileen Heckart i Paulem Shenarem. W wieku pięciu lat wzięła udział w biograficznym dramacie telewizyjnym CBS Bogie (1980) z Kevinem O’Connorem i thrillerze sci-fi Kena Russella Odmienne stany świadomości (Altered States, 1980) z Williamem Hurtem. Mając sześć lat stała się znana dzięki roli Gertie w filmie Stevena Spielberga E.T. (1982), za którą otrzymała Young Artist Award w kategorii najlepsza młoda aktorka drugoplanowa[11]. Jako 7-latka była najmłodszą osobą, która kiedykolwiek pełniła funkcję gospodarza Saturday Night Live. Dwa lata później Mark L. Lester zaangażował ją do filmu Podpalaczka (Firestarter, 1984) u boku Davida Keitha i Heather Locklear. Za rolę Casey Brodsky w komediodramacie Charlesa Shyera Różnice nie do pogodzenia (Irreconcilable Differences, 1984) z Shelley Long i Ryanem O’Nealem została nominowana do Złotego Globu dla najlepszej aktorki drugoplanowej.

Nagła popularność niefortunnie wpłynęła na jej dzieciństwo, gdyż szybko sięgnęła po alkohol i narkotyki, uzależniając się od nich[12]. Ten okres opisała w wydanej w 1991 roku (gdy miała 16 lat) autobiografii Little Girl Lost (Mała zagubiona dziewczynka)[13]. Po wielu kuracjach odwykowych zaczęła pojawiać się w mediach jako symbol seksu, co sprowokowało Spielberga (jej mentora) do podarowania jej na 20. urodziny kocyka z napisem „Przykryj się”. W 1989 roku ogłosiła, że ostatecznie zerwała z nałogami. Jednak niedługo potem próbowała popełnić samobójstwo podcinając sobie żyły.

Kiedy miała 17 lat jej nagie zdjęcie ukazało się na okładce magazynu Interview. Dostała główną rolę w thrillerze Trujący bluszcz (Poison Ivy, 1992) z Cheryl Ladd. Jej rola Anity Minteer w Guncrazy – Zawsze strzelaj dwa razy (Guncrazy, 1992) po raz drugi przyniosła nominację do Złotego Globu. W opartym na faktach dramacie telewizyjnym ABC Historia Amy Fisher (The Amy Fisher Story, 1993) zagrała postać nastoletniej zabójczyni żony swojego kochanka. W kobiecym westernie Wystrzałowe dziewczyny (Bad Girls, 1994) z Madeleine Stowe, Mary Stuart Masterson i Andie MacDowell wystąpiła jako Lilly Laronette. W 1995 pozowała dla magazynu „Playboy”[14], a także pokazała swoje piersi w talk-show Davida Lettermana. Po występie w Batman Forever (1995) Joela Schumachera jako Sugar, moll dla Dwie Twarze (Tommy Lee Jones) i Chłopaki na bok (Boys on the Side, 1995) z Whoopi Goldberg i Mary-Louise Parker, wcieliła się w rolę psychicznie chorej Casey Roberts w melodramacie Szalona miłość (Mad Love, 1995) z Chrisem O’Donnellem. Wzięła udział w serii reklam Guess.

Z czasem Barrymore stała się dojrzałą aktorką. Za rolę licealistki Casey Becker, terroryzowanej serią telefonów od zabójcy w masce, w slasherze Wesa Cravena Krzyk (Scream, 1996) była nominowana do Nagrody Saturna w kategorii najlepsza aktorka drugoplanowa. Zaczęła również angażować się w produkcję filmów; założyła agencję produkcji Flower Films, w tym Aniołki Charliego (Charlie’s Angels, 2000), sequel Aniołki Charliego: Zawrotna szybkość (Charlie’s Angels: Full Throttle, 2003) i Starsza pani musi zniknąć (Duplex, 2003).

Życie prywatne

[edytuj | edytuj kod]

Drew była trzykrotnie zamężna. Po raz pierwszy wyszła za mąż 20 marca 1994, w wieku 19 lat; jej wybrankiem był Jeremy Thomas. Niecałe dwa miesiące po ślubie Drew złożyła pozew o rozwód[15]. W 1999 zaczęła spotkać się z Tomem Greenem. Barrymore i Green zaręczyli się w lipcu 2000, a w lipcu 2001 wzięli ślub[16]. Zaledwie pięć miesięcy później, w grudniu 2001 roku, Green złożył pozew o rozwód, podając za powód różnice nie do pogodzenia[17]. W 2002 roku Drew poznała na festiwalu Coachella Fabrizio Morettiego, perkusistę zespołu The Strokes. Spotykali się przez blisko pięć lat, kończąc swój związek w styczniu 2007[18]. Między 2007 a 2010 Drew kilkakrotnie spotykała i rozstawała się z aktorem Justinem Longiem.

W 2011 Drew zaczęła spotykać się z Willem Kopelmanem, handlarzem dziełami sztuki. W styczniu 2012 para potwierdziła swoje zaręczyny[19]. Barrymore i Kopelman wzięli ślub 2 czerwca 2012 roku w Montecito w Kalifornii[20]. Mają dwie córki: Olive Barrymore Kopelman (ur. 26 września 2012) i Frankie Barrymore Kopelman (ur. 22 kwietnia 2014)[21]. 2 kwietnia 2016 roku Barrymore i Kopelman wydali za pośrednictwem magazynu „People” oświadczenie, w którym oficjalnie potwierdzili doniesienia o ich separacji i planowanym rozwodzie[22]. Rozwiedli się 3 sierpnia 2016[23].

Przez pewien czas do 2002 była wegetarianką i promowała działania organizacji PETA na rzecz zwierząt.

Od okresu nastoletniego deklaruje się jako osoba biseksualna[24].

Filmografia

[edytuj | edytuj kod]

Aktorka

[edytuj | edytuj kod]
Filmy fabularne

Seriale, reżyseria, produkcja

[edytuj | edytuj kod]
L.p.SerialeProducent wykonawczyProducentReżyser
1.1985: ABC Weekend Specials – Con Sawyer1999: Ten pierwszy raz (Never Been Kissed)2000: Aniołki Charliego (Charlie’s Angels)2004: Choose or Lose Presents: The Best Place to Start
2.1986: The Ray Bradbury Theater − Heather Leary1999: Olive, the Other Reindeer2003: Aniołki Charliego: Zawrotna szybkość (Charlie’s Angels: Full Throttle)2009: Dziewczyna z marzeniami (Whip It)
3.1989: CBS Schoolbreak Special – Susan2001: Donnie Darko2003: Starsza pani musi zniknąć (Duplex)
4.1992: Malibu Road 2000 – Lindsay Rule2008: Shoot to Kill2005: Miłosna zagrywka (Fever Pitch)
5.2000: Simpsonowie (The Simpsons) − Sophie (głos)2009: Dziewczyna z marzeniami (Whip It)
6.2005–2013: Głowa rodziny
(Family Guy) − pani Lockhart / Jillian Russell (głos)		2009: Kobiety pragną bardziej (He's Just Not That Into You)
7.2016: Odd Mom Out − Meredith
8.2017: Santa Clarita Diet − Sheila Hammond

Publikacje

[edytuj | edytuj kod]
  • Drew Barrymore: Little Girl Lost (Mała, zagubiona dziewczynka). Pocket Books, 1990, s. 304. ISBN 0-671-68923-1.
  • Drew Barrymore: Find It in Everything. Little, Brown and Company, 2014, s. 96. ISBN 0-316-25906-3.
  • Drew Barrymore: Wildflower. Dutton, 2015, s. 288. ISBN 1-101-98381-7.
  • Drew Barrymore, Pilar Valdes: Rebel Homemaker: Food, Family. Dutton, 2021, s. 240. ISBN 0-593-18410-6.

Nagrody

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Drew Barrymore. Walk of Fame. [dostęp 2026-07-05]. (ang.).
  2. ↑ Gary Goldstein, Hollywood Star Walk: Drew Barrymore, Actress, Director, „Los Angeles Times”, 19 lutego 2010 [dostęp 2026-07-05] (ang.).
  3. ↑ Drew Barrymore – Sztárlexikon. Starity.hu. [dostęp 2017-05-11]. (węg.).
  4. ↑ John Drew Barrymore (4 de Junho de 1932). Filmow.com. [dostęp 2017-05-11]. (port.).
  5. ↑ John Drew Barrymore Genealogia. Geni. [dostęp 2017-05-11]. (ang.).
  6. ↑ Drew Barrymore Biography (1975-). FilmReference.com. [dostęp 2017-05-11]. (ang.).
  7. ↑ Dolores Costello (1903-1979). Find a Grave. [dostęp 2017-05-11]. (ang.).
  8. ↑ John Sidney Barrymore (1882-1942). Find a Grave. [dostęp 2017-05-11]. (ang.).
  9. ↑ Maurice Costello (1877–1950). Find a Grave. [dostęp 2017-05-11]. (ang.).
  10. ↑ Drew Barrymore. Rotten Tomatoes. [dostęp 2026-05-11]. (ang.).
  11. ↑ Drew Barrymore facts, information. Encyclopedia.com. [dostęp 2017-05-11]. (ang.).
  12. ↑ Nikki Finke, ‘E.T.’ Star, 13, Treated for Drinking Problem, „Los Angeles Times”, 23 grudnia 1988 [dostęp 2026-07-05] (ang.).
  13. ↑ Drew Barrymore (22 de Fevereiro de 1975). Filmow.com. [dostęp 2017-05-11]. (port.).
  14. ↑ Hilary de Vries, Drew Barrymore’s Fractured Fairy Tale, „Los Angeles Times”, 19 lipca 1988 [dostęp 2026-07-05] (ang.).
  15. ↑ Gallery Shortest Hollywood marriages, „Daily News (Nowy Jork)” [dostęp 2017-05-11] (ang.).
  16. ↑ Drew Barrymore Biography. Hello Magazine. [dostęp 2017-05-11]. (ang.).
  17. ↑ Jeanne Darst (2001-12-18), Tom Green Files for a Divorce from Drew, „People” [dostęp 2026-05-11] (ang.).
  18. ↑ Barrymore splits with Strokes star. Metro News. [dostęp 2017-05-11]. (ang.).
  19. ↑ Sarah Michaud, Will Kopelman & Drew Barrymore Engaged, „People”, 5 stycznia 2012 [dostęp 2017-05-11] (ang.).
  20. ↑ Michelle Tauber, Drew Barrymore Weds Will Kopelman, „People”, 23 września 2016 [dostęp 2017-05-11] (ang.).
  21. ↑ Drew Barrymore gives birth to baby girl. Reuters. [dostęp 2017-05-11]. (ang.).
  22. ↑ Julie Jordan, Drew Barrymore and Will Kopelman Divorce Statement, „People”, 2 kwietnia 2016 [dostęp 2017-05-11] (ang.).
  23. ↑ Drew Barrymore Officially Divorced From Will Kopelman. [w:] Yahoo! [on-line]. 2016-08-04. [dostęp 2019-08-26]. (ang.).
  24. ↑ World Entertainment News Network: Drew Barrymore: 'I Am Bisexual'. Contactmusic.com, 2003-07-16. [dostęp 2020-03-23]. (ang.).

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
  • Portret na życzenie: Drew Barrymore. „Film”. nr 50 (2255/XLVII), s. 30, 13 grudnia 1992. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN 0137-463X. 
  • Virginia Aronson: Drew Barrymore. Chelsea House Publishers, 1999, s. 128. ISBN 0-7910-5306-7.
  • John Bankston, Drew Barrymore, Philadelphia: Chelsea House Publishers, 2002, ISBN 0-7910-6772-6, OCLC 48817398.
  • Lucy Ellis, Bryony Sutherland: Drew Barrymore: The Biography. Aurum Press, 2003, s. 288. ISBN 1-84513-032-4.
  • Anne E. Hill, Drew Barrymore, San Diego: Lucent Books, 2001, ISBN 1-56006-831-0, OCLC 45029132.

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Drew_Barrymore&oldid=80121421”