Przejdź do zawartości

Nokia 5110

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Nokia 5110
Ilustracja
Producent

Nokia

Data premiery

1998

Wymiary

47 × 132 × 31 mm

Masa

170 g

Pasma

900

Wyświetlacz

47 × 84 (2 kolory)

Standardowa bateria

NiMH BMS-2S 3,6 V (900 mAh)

Nokia 5110 – telefon komórkowy działający w sieci GSM produkowany przez fińską firmę Nokia, wprowadzony na rynek w 1998 roku. Był pierwszym telefonem Nokii z wymiennymi obudowami Xpress-On oraz jednym z pierwszych z grą Snake. Zaliczany jest do najpopularniejszych modeli telefonów komórkowych w historii[1]. Telefony z serii 51xx w dużej mierze przyczyniły się do upowszechnienia telefonii komórkowej w Polsce i ugruntowały wizerunek Nokii jako producenta urządzeń prostych w obsłudze, funkcjonalnych i trwałych[2].

Historia

[edytuj | edytuj kod]

Nokia 5110 należała do serii 5100, zbudowanej na platformie DCT3, podobnie jak bardziej zaawansowana seria 6100. Telefony z obu serii były pierwszymi powszechnie dostępnymi modelami Nokii wyposażonymi w gry i budzik[3]. Użytkownicy oczekujący większych możliwości mogli sięgnąć po model o klasę wyższy, Nokia 6110[2].

W okresie premiery modelu 5110 producenci zaczynali kłaść większy nacisk na wygląd telefonów – wcześniej możliwość wyboru koloru obudowy oferował m.in. Ericsson w modelu GA628. Nokia poszła dalej, wprowadzając w modelu 5110 system wymiennych przednich obudów Xpress-On[1]. Według serwisu mGSM.pl to właśnie od tego modelu rozpoczęła się moda na wymienne obudowy[2].

W 1999 roku posiadanie telefonu komórkowego w Polsce wciąż kojarzono głównie z biznesmenami i osobami dorosłymi. Telefony zaczęły się upowszechniać mniej więcej około 2000 roku[4]. Następcą modelu 5110 w ofercie Nokii była mniejsza Nokia 3210, pierwszy telefon tej firmy bez złącza na spodzie obudowy[3].

Konstrukcja

[edytuj | edytuj kod]

Telefon miał budowę typu „baton” z fizyczną klawiaturą, a wymienne obudowy umożliwiały zmianę koloru jego przodu[5]. Seria 5100 była pierwszą w historii Nokii, w której przednie obudowy i klawiatury można było wymienić bez narzędzi serwisowych[3]. Umożliwiało to zarówno personalizację telefonu, jak i samodzielną wymianę zużytej obudowy bez wizyty w serwisie[2].

Pod obudową wymienną znajdowała się mocowana czterema śrubami wewnętrzna osłona z tworzywa sztucznego, chroniąca elementy telefonu podczas zmiany obudowy, a pod nią rama wzmacniająca całą konstrukcję. Na płycie głównej układy pełniące poszczególne funkcje były osobnymi elementami, a nie częścią jednego układu typu SoC. Podzespoły pochodziły od zewnętrznych dostawców: Siemens dostarczał filtry i tranzystory, Philips układy komunikacji bezprzewodowej, Texas Instruments mikrokontroler, Intel pamięć Flash, a Samsung pamięć RAM. Głośnik i mikrofon nie były trwale przymocowane, lecz wsunięte w przeznaczone dla nich miejsca, a płyta główna łączyła się z klawiaturą i wyświetlaczem za pomocą styków, co ułatwiało wymianę podstawowych elementów[5].

Zasilanie

[edytuj | edytuj kod]

Telefon zasilany był akumulatorem niklowo-metalowo-wodorkowym (Ni-MH) o oznaczeniu BMS-2S[2]. Akumulator opisany przez serwis fsgk.pl miał pojemność 1100 mAh i pozwalał na 4–5 dni pracy. Długi czas pracy wynikał nie z dużej pojemności ogniwa, lecz z niewielkiego poboru prądu przez skromne funkcje telefonu[5]. Według mGSM.pl przy właściwym traktowaniu akumulatory zachowywały sprawność przez kilka lat[2]. Telefon nie miał wbudowanego alarmu wibracyjnego – można go było uzyskać, stosując specjalny akumulator z silniczkiem wibracyjnym[5].

Akcesoria

[edytuj | edytuj kod]

Akcesoria do Nokii 5110 były zgodne z wieloma innymi modelami producenta, od telefonów sieci NMT po modele 6150, 7110, 6210 i 6310i. Zgodność obejmowała m.in. ładowarki, zestawy słuchawkowe i głośnomówiące, akumulatory oraz złącza antenowe[2]. Telefon miał osobne gniazdo do podłączenia anteny zewnętrznej[6].

Funkcje i oprogramowanie

[edytuj | edytuj kod]

Model 5110 przejął z Nokii 3110 przycisk Navi Key, który ułatwiał szybką obsługę telefonu jedną ręką. Struktura menu stała się podstawą rozwiązań stosowanych w późniejszych telefonach Nokii[2]. Telefon oferował zegar z budzikiem, prosty kalkulator, trzydzieści dzwonków oraz trzy gry[2][6]. Największą popularność zdobyła gra Snake, w której rywalizacja o rekordy stała się powszechnym zajęciem użytkowników[2].

W zakresie obsługi wiadomości SMS telefon pozwalał zapisać sześć numerów centrów SMS, zamawiać raporty doręczenia, korzystać z książki telefonicznej przy wysyłaniu wiadomości, przesyłać kontakty SMS-em oraz oddzwaniać do nadawcy wiadomości. Umożliwiał też szybkie wybieranie numerów, a dostęp do poczty głosowej był przypisany do osobnego przycisku. Po zdjęciu blokady SIM lock telefon mógł współpracować z ofertami na kartę Simplus i Tak-Tak[6].

Telefon nie miał portu podczerwieni, notatnika ani pamięci wewnętrznej na kontakty – kontakty zapisywane były wyłącznie na karcie SIM[2][6]. Funkcje te oferowały dopiero modele serii 61xx[2]. Do transmisji danych oraz zarządzania książką telefoniczną i wiadomościami z poziomu komputera Nokia oferowała oprogramowanie NCDS sprzedawane razem z kablami DAU-9P[3].

W telefonach serii 5100 wprowadzono kod *#0000# wyświetlający wersję oprogramowania, który później stał się standardem w telefonach Nokii. Po wybraniu dźwięku wiadomości „Narastający” telefon odtwarzał alfabetem Morse’a hasło firmy „Connecting People”, a dźwięk „Specjalny” odpowiadał słowu „SMS”. Niektóre telefony serii 5100 i 6100 występowały w dwóch wersjach sprzętowych, oznaczanych jako ROM3 i ROM4. Oprogramowanie telefonów DCT3 składało się z części MCU (właściwego oprogramowania) i PPM (zawierającej m.in. pakiety językowe)[3].

Nokia korzystała z własnościowych protokołów komunikacji z komputerem. Po nieudanych negocjacjach z producentem w sprawie udostępnienia specyfikacji protokołu FBus(inne języki) w 1999 roku twórcy projektu Gnokii opracowali go na podstawie analizy przesyłanych danych. W 2000 roku powstało pierwsze ogólnodostępne narzędzie do wgrywania oprogramowania do telefonów DCT3, autorstwa Dejana Kaljevicia, które pozwalało m.in. usunąć blokadę SIM-lock bez otwierania obudowy[3].

Odbiór

[edytuj | edytuj kod]

Recenzent serwisu Onet.pl za zalety telefonu uznał m.in. niewielkie wymiary i masę, długi czas pracy na baterii, dobrą czułość odbiornika (lepszą niż w Nokii 3110), czytelny wyświetlacz graficzny, dobrą jakość dźwięku oraz głośne dzwonki. Za wady uznał m.in. brak portu podczerwieni, brak pamięci w telefonie na dodatkowe kontakty, białe przyciski, brak automatycznego wyświetlania czasu połączenia po jego zakończeniu oraz długi czas ładowania. Podsumował, że telefon sprawdzi się zarówno u początkujących, jak i zaawansowanych użytkowników, z wyjątkiem osób intensywnie korzystających z podczerwieni lub zaawansowanych usług sieciowych, takich jak połączenia konferencyjne[6].

Serwis mGSM.pl porównał telefony serii 51xx do Volkswagena Garbusa wśród samochodów i chwalił ich staranne wykonanie[2]. Jako wadę wskazywano luzowanie się akumulatora, które mogło powodować samoczynne wyłączanie telefonu[2][3]. Użytkownicy radzili sobie z tym, wkładając kawałek papieru między akumulator a korpus[2]. Zdarzało się również chwilowe zanikanie obrazu na wyświetlaczu, które ustępowało po dociśnięciu go palcem[3].

Warianty

[edytuj | edytuj kod]

Telefon występował w wielu odmianach przeznaczonych dla różnych standardów sieci, wszystkie w tej samej obudowie i z tym samym akumulatorem[2]:

  • 5110 – GSM 900
  • 5120 – TDMA 800 / AMPS 800
  • 5125 – AMPS 800 / TDMA 800
  • 5130 – GSM 1800
  • 5146 – GSM 1800
  • 5160 – AMPS 800 / TDMA 800 / TDMA 1900
  • 5165 – AMPS 800 / TDMA 800 / TDMA 1900
  • 5170 – CDMA 1900
  • 5180 – AMPS 800 / CDMA 800
  • 5185i – CDMA 800 / CDMA 1900 / AMPS 800
  • 5190 – GSM 1900

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. 1 2 Caleb Cox, 20 years of GSM digital mobile phones [online], The Register, 9 listopada 2012 [dostęp 2026-10-26] (ang.).
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 Jakub Bakx Garścia, Garbus wśród telefonów, „Mobile Internet”, mGSM.pl, marzec 2007 [dostęp 2026-10-26] (pol.).
  3. 1 2 3 4 5 6 7 8 Marcin Wiącek, Cellular technology history (2006 – 2007) [online], mwiacek.com, 20 maja 2007 [dostęp 2026-10-26] (ang.).
  4. ↑ Jakub Kralka, 17 lat temu dostałem swoją pierwszą komórkę – to był zupełnie inny świat [online], Spider’s Web, 5 września 2016 [dostęp 2026-10-26] (pol.).
  5. 1 2 3 4 Rozkręcaj z LLotharem: Nokia 5110 [online], FGSK.pl, 26 kwietnia 2015 [dostęp 2026-10-26] (pol.).
  6. 1 2 3 4 5 Radek Wrocławski, Nokia 5110. Recenzja telefonu [online], Onet.pl, 2 stycznia 1999 [dostęp 2026-10-26] (pol.).

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]