و نه محتاج نگاهی که بلغزد بر من
من خودم بودم و یک حس غریب
که به صد عشق و هوس می ارزید
من خودم بودم دستی که صداقت می کاشت
گر چه در حسرت گندم پوسید
من خودم بودم هر پنجره ای
که به سرسبزترین نقطه بودن وا بود
و خدا می داند بی کسی از ته دلبستگیم پیدا بود
من نه عاشق بودم
و نه دلداده به گیسوی بلند
و نه آلوده به افکار پلید
من به دنبال نگاهی بودم
که مرا از پس دیوانگیم می فهمید
آرزویم این بود
دور اما چه قشنگ
که روم تا در دروازه نور
تا شوم چیره به شفافی صبح
به خودم می گفتم
تا دم پنجره ها راهی نیست
من نمی دانستم
که چه جرمی دارد
دستهایی که تهیست
و چرا بوی تعفن دارد
گل پیری که به گلخانه نرست
روزگاریست غریب
تازگی می گویند
که چه عیبی دارد
که سگی چاق رود لای برنج
من چه خوش بین بودم
همه اش رویا بود
و خدا می داند
سادگی از ته دلبستگیم پیدا بود
چه کسی تیشه بر این شاخه ی افتاده زمین می کوبد؟ این تبر مال تو نیست؟ دستها آن تو نیست ؟ تو چه محکم و چه کاری و چه با عشق! به من شاخه ی افتاده ی خشکیده تبر می کوبی! آی! آرام بزن می شکند عمق سکوت وای آرام بزن تا نکنم آه تو را! جمع کن هر چه شکستی دل من هیزم خوبی شد! آتشی بردل من زن که ببینی : عشق هم می سوزد ! خوب هم می سوزدچه صدائیست که پیچیده در این جنگل مرگ ؟
بدان آفتاب آن سرزمین در حال غروب است
خواجه عبدالله انصاری فرمود:
بدانکه، نماز زیاده خواندن، کار پیرزنان است
و روزه فزون داشتن، صرفه ی نان است
و حج نمودن، تماشای جهان است.
اما نان دادن، کار مردان است...
و جمعه زنی غمگین کنار پنجره است که
آفتاب در چشمان خیس اش غروب می کند،
می دانــــــــــی . . . ؟!
باارزوي شاديتون شمعارو فوت كردم هوووووووووووووووووووووووووف!
اپ نيستم يه چند وقت ...
اگه نظري تاييد نميشه وجواب داده نميشه
بي معرفت نشدم !
بيخودي ميگويند هيچكس تنها نيست...
چه كسي تنها نيست؟!...
همه از هم دورند...
همه در جمع ولي تنهايند...
من به آمار زمين مشكوكم...
من كه در ترديدم توچطور؟
.//.كوچه هاي قديمي رابه خاطربسپار.فرداكه دلخسته وملول
ازبن بست كوچه هاي پرفريب رنگ ولعاب خورده بازمي گردي
تنهاصميميت وسادگي اين كوچه ها ارامت مي كند.//.
دوست خوب من ما بايد مادرانمان را دوست بداريم
وقتي اخم مي كنند وبي دليل وسايل خانه راهم ميريزند بايدبدويم دستشان رابگيريم تامباداخداي نكرده تب كرده باشند مابايدپدرانمان رادوست بداريم برايشان دمپايي مرغوب بخريم وقتي ديديم به نقطه اي خيره مانده اندبرايشان يك استكان چاي بريزيم پدران..پدران ..پدرانمان رابايددوست بداريم حسين پناهي
ازغم به هر بهانه ي ممكن عبوركن
گيرم تمام راه تومسدودشدولي
يك آسمان تازه ويك جاده جوركن
الان رسیدیم به همون “ کوووو ” ، پیاده بشید و از مناظر لدت ببرید !
جاي شامپو لطيفه خاك وخاكستر فراونه ها!
مدام تكرار ميشود در ازدحام افكار شلوغ ذهنم
چه خوش ميگفتي فروغ:
من از نهایت شب حرف میزنم / من از نهایت تاریکی / و از نهایت شب حرف میزنم / اگر به خانه من آمدی برای من /
ای مهربان چراغ بیاور و یک دریچه / که از آن به ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم
من از نهایت شب حرف میزنم / من از نهایت تاریکی / و از نهایت شب حرف میزنم / اگر به خانه من آمدی برای من /
ای مهربان چراغ بیاور و یک دریچه / که از آن به ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم
از ان زمان كه دل به قامت توبسته ام
تمام قفل هاي بسته را شكسته ام
چونور بر تمام بودنم نشسته اي
چوگرد بر ضريح خاطرت نشسته ام
ميلاد با سعادت امام جواد مبارك باد
Happy Birthday Hammock
تو، همیشه
در صفحه ی اول كتابهایم گم می شوی
و من
تا آخرین خط،
در خیال پیدا كردنت ورق می خورم...
لعنتي !
ساعت را ميگويم !
قلب من شكسته
پاي ثانيه هاي او لنگ شده است ...
تو رهایی
درست مثل بی ادعایی باد
و من پر از شب های بی ستاره ام
پر از روزهای بی تو
پر از جدایی بهار از آسمان
چگونه بگیرمت از غبار زرد پنجره ها
من هر چه ماه رخسارت را می کشم
باران ابر جادویی نداشتنت پاک می کند
اینجا یک من
چشم به راه با تو بودن است
می شود بی خیال من نشوی
بهانه ام بمانی
برای چند لبخند کوچک
روی رویاهایم قدم بگذاری
می شود
سپاس عشقت را كه برترين معجزه زندگانيم بود درروزگاري كه ديگر هيچ معجزه اي روي نمي دهد
سپاس عشقت را كه اموزگارم شد و خواندن اموخت مرا ونگاشتن تا از ديبايچه ي عشق درس شيدايي تقرير كنم
سپاس از اعماق وجودم چرا كه عشق تو تمام صورتكهاي مبهم قلبم را زدودومرا به ايين پرستش وسجود دراورد
اي زيباترين ساكن شهر غزلهايم اندوه باشكوه عشق تورا به تمام شادي جهان نمي دهم
زيباترين چهار پاره هاي قلبم را بر لوح پاك نگاه تو مي نگارم كه پاك ترين پيك عشق است
مسافر درياي نگاه توام از همين ابتداي راه عقلم را وانهاده ام چشمانت را كه ميگشايي خاموش ميشوم ...!ديگر حرفي براي گفتن نمي ماند نگاه تو گويا ترين كلام است چشمانت را دوست مي دارم كه از هر نگاهش هزاران راز مي تراودهرچند كه تا قبل از اين از ناشناخته ها مي هراسيدم اري از نگاهت هزاران راز مي تراودو من همه كلمات را به بند كشيده ام تاراز نگاهت را كشف كنم
از قلب افتابي من سايه برمدار
خودرا به زير سايه عشقت كشيده ام
باور كنيد ثانيه هاي گذشته را
من سال هاست به اخر اين خط رسيده ام
يك قلب زير ضربه مضراب زندگي
يك قلب بي صدا پي عشقت دويده ام
اري دوقلب هست درون وجود من
قلبي درون سينه و قلب نديده ام
با اين براي زندگي ام نقشه ميكشم
باان صداي پاي غزل را شنيده ام
پيامبر شب هاي بي ستاره ام باش
كه سال هاست به اعجاز چشمانت ايمان اوردم
امروز با شعراي بابام اپم ...حق پدري جدا... حق استادي به گردنم دارن ..
دستانت شايسته نوازشند وقلمت شايسته ستايش...
