به بهانه ی برف ...
یادش بخیر
یاد روزهای گذشته ای که به دو دهه و نیم میرسد
وقتی برف زمستانی آسمان و زمین را یک رنگ میکرد و همه جا رنگ سپیدی به خود میگرفت
درختان حس پوشیدن جامه ی عروس به خود داشتن و برف شادی واقعی بر سر تمام نوعروسان میبارید
گاهی بارش برف انقدر سنگین میشد که باید درختان را تکان میدادی تا بار زمستانی خود را بر زمین بریزند
پرندگان بی پناهی که هنگام جیک جیک مستانشان فکر زمستانشان نبودند به دنبال نان خشک و دانه ای
به پای هر پنجره ای مینشستند و با شکم سیر دوباره به پرواز در می آمدند و این را مدیون خالقی بودند که
این محبت را در دل مادرانی که نان خرده های سفره ها را و غذاهای مانده را برای آنها کنار میگذاشتند
انداخته بود
آن روزها در کوچه ها نوای برف پارو میکنیم شنیده میشد
پدر ها با پاروهای بلند از پله های راه پله بالا میرفتند تا برف های روی بام را پارو کنند و بچه ها دنبالشان برای
بازی کردن میدویدند
حتی مردهای کوچه دست به دست هم میدادند و بام های خانه های خالی از مرد را پارو میکردند تا مبادا
سقف خانه ی خالی از وجود مرد فرو بریزد
با همین پارو کردن برف ها سیاهی ها و ناراحتی ها هم پارو میشدند و دوستی ها رنگ سپیدی به خود
میگرفتند و زندگی زیباتر میشد
کاش بام ها هنوز هم قیرقونی باقی میماند ، و این ایزوگام ها به این محکمی نبودند ...
اصلا دهه ها چقدر تغییر میکند
و به نظر من این درست نیست که میگویند تغییر سخت است چرا که با گذشت زمان هر تغییری ممکن میشود
الان که برف تمام درختان و بام ها را پوشانده است و سرما از درز تمام در و پنجره ها به خانه سوز میزند دیگر
در کوچه ها نوای برف پارو میکنیم شنفته نمیشود
چرا که ایزوگام های بام ها در مقابل این همه برف مقاومند و هیچ سقفی دیگر سوراخ نمیشود (الحمدلله)
اما انگار دل ها هم دارد به سختی ایزوگام ها میرسد و کسی حتی برای ریختن بار زمستانی درختان دستی
بالا نمیزند ...
حتی پرندگان بی فکر هم برای پیدا کردن چند دانه باید بام ها و راه ها را پرواز کنند ...
انگار خانه ها هم جورری ساخته شده اند که سخت میشود به فکر این بی پناه ها افتاد ...
باید خودی تکان داد ! دستی تکان داد ...
باید خود را در این سپیدی غلت دهیم تا بهار بعد از زمستان را احساس کنیم ، باید زمستانی شویم تا بهار را
درک کنیم و دوباره بتوانیم سبز شویم ....
باید برای سبز شدن گاهی سرد شد ...
با سلام