به خاطر خودم

در گل بمانده پای دل

جان میدهم چه جای دل

کاش یک روز که مثل امروز،وسط زمستان خدا هوا بارانی شده و بوی روح بخش و لطافت بهارگونه اش ازخود بی خودم کرده ، دو تا صندلی بردارم . بروم توی بهارخواب رو به حیاط ، پشت کنم به سوز همه زمستان هایی که گذشت . بنشینم رو به روی درخت زمستان زده اما سرپا و زیبای کنار باغچه و یک جا و بی ملاحظه صدای قطره های باران و عطر این هوای ناب را خالی کنم در وجودم ، شاید وساطت این باران مهربان که سرزده و ناباورانه این گونه هوا را عاشق و مست و بهاری کرده کار خودش را بکند و دلم راضی شود از درون هزار لایه ای که به دورش تنیده ام ، هزار لایه از هزار حکم ناخواسته از شرایط و محیط و جامعه و مذهب و قانون و رسم و رسوم گرفته تا شخصیت و زمانه و روزگار و سرنوشت و قسمت و ....بیرون بیاید و بنشیند روی صندلی ، روبروی خودم ، تا شاید رضایت بدهد بعد از این همه بی مهری ها که در حقش کرده ام نیم نگاهی به من بیندازد و با چند کلمه از همه حرفهای نگفته در تمام این سالها شرمساری و ذوق به هم آمیخته ام را تسلا دهد .

آخر می گویند فاصله ما تا خوشبختی از خودمان است تا خودمان .

دی ماه  که از راه می رسد  باز بغض هاي فرو خورده ام سر برمي آورند و مي دوند در چشمانم و باورم می شود که  غمت هرگز كهنه نخواهد شد .

دی ماه که می رسد انگار همه غم های دنیا هجوم می آوردند بر قلبم  و باز سرمای سوزنده روزهای وداع با تو ، تار و پود وجودم را می لرزانند .

 حالا به خوشبختی های ساده  هر روزه ای فکر میکنم که روزگاری با تو داشتم و بی تو انگار دست نیافتنی ترین آرزوهایند .  

مثل این خوشبختی بزرگ که:

هر وقت دلتنگ شدی گوشی تلفن را برداری و شماره را بگیری و فقط چند ثانیه بعد صدای مهربانی از پشت خط بگوید : جانم عزیزم . جانم مادر ، خوبی عمرم ؟ دیر زنگ زدی مادر ! تو خوبی ، بچه حالش خوبه ؟

و تو دلت غنج برود که : مامان من که صبح شما رو دیدم . بله هر دو خوبیم .

و او با تمام ذوق مادری که به زودی قرار است اولین نوه اش را در آغوش بگیرد بگوید : امروز پارچه خریدم چند تا لباس گرم براش بدوزم . بچه ام تو زمستون دنیا میاد ، هوا سرده ....

 و .....

و من نمی  دانم چه حکمتی داشت رفتن تو در اوج زندگی و انتظارهای شیرین ....

حالا از روزی که رفته ای 11 سال می گذرد و من هر سال فکر می کنم سال آینده این درد آزار دهنده ، این درد بی درمان ، زهرش و تلخی اش کمتر می شود اما نمی شود . دلتنگی برای تو درمانی ندارد .

نبودنت دردي است كه هرگز مرهمي نخواهد داشت و حسرتي است كه جاودانه خواهد ماند .

مهربانی ها ی بی مانندت را  هرگز از یاد نخواهم برد و عشق نابی که تنها از وجود نازنین تو در وجودم جاری بود .

برایت در بهشت خداوندی آرامش و رهایی آرزو می کنم مادرم .

تلخی بعضی روزها رو باید تو همون روز بذاری و رد بشی . همین که چند روز خرابت کردند ، نا امیدت کردند و باعث شدن نقاط روشن زندگیت رو چند روزی نبینی به اندازه کافی زهرشون رو ریختن . باید بذاری و رد شی . نا امیدی مثل مردن میمونه نباید زیاد اجازه موندن بهش داد .

چه خوبه که روزهای خدا از نو شروع میشه . چه خوبه که امید هست و خدایی هست که حساب و کتاب همه چی رو داره . چه خوبه که ما آدم ها نمی تونیم تو حساب و کتاب خدا دخالت کنیم . چه خوبه که خودش مدیریت همه چی رو به دست گرفته .چه خوبه که همیشه همه جا و در هر حالی که باشی میتونی باز دستتو به طرفش دراز کنی و بگی : 

همه چی رو به خودت می سپرم . تو فقط دست منو بگیر .

* با سپاس از دوستان عزیزم که مثل همیشه کنارم بودند .

این روزها کلماتی که مدت هاست از من دور بوده اند دانه دانه از وجودم سرازیر می شوند به جای اشکهایی که در قفس بغض هایم گیر افتاده اند .

گاه پر از غم عالمم , گاه بی خیال و بی درد .

دلم را به روزها و شاید سالهایی که در پیش اند خوش کرده ام . به روزی که دست پسرم را بگیرم و از این شهر ،از این زندگی ساختگی از روی ناچاری ، از این هوای سنگین دور شوم .

حالم خوش نیست . تنهایی بد جور دور و برم را پر کرده است . هوای خانه ام سنگین است . نفسم در نمی آید.

مثل اینکه روی زخم هایم را هم درست و حسابی نپوشانده ام . گاه گاهی سر باز می کنند . مرهمم ته کشیده . ایمانم نمی دانم کجا پنهان شده . وای که چقدر محتاجش هستم . 

دیروز زیر دوش آب سرد به دنبال فرو نشاندن آتش درونم آن قدر صدایش کردم که قلبم گواهی داد صدایم را شنیده است . از آن لحظات نابی بود که روزها از آن محروم بودم . حتمن که نباید سر سجاده منتظرش باشم . هر جا و هر لحظه که بخواهم هست .بی منت، بی انتظار، و بی هیچ توقعی. به تمامی هست، برای همه هست . کاش و ای کاش آن قدر ایمانم قوی بود که تمام جاهای خالی زندگیم را یاد او  پر می کرد .

کاش این روح آشفته این روزهایم، سری می زد به تیر ماهی که گذشت . به روزی که متولد شدم . چه قدرحالم خوش بود .

با تمام دلتنگی ها و دردهایم میدانم که درآن سوی تاریکی ها ، روشنایی هست، عشق هست و من هنوز امید را در گوشه ای از دلم نگاه داشته ام .

دلم عشق میخواهد . همان عشقی که آفریده شد تا چاره درد امروز من باشد . دلم مهربانی می خواهد . دلم روشنایی می خواهد . دلم رهایی می خواهد از بند همه بندهایی که ایمانم را به ضعف کشانده است . دلم همه روزهای خوب آینده را می خواهد . دلم همه لحظات نابی را می خواهد که پر از عطرحضور اوست . دلم گذر زودهنگام از این روزهای بیقراری را می خواهد . دلم رویایم رامی خواهد.دلم صبوری می خواهد. دلم ایمان می خواهد.

 تاریخ آخرین نوشته ام می گوید که مدتهاست از خودم دور ماند ه ام  .

آن قدر این روزها گرفتار دویدن های دنیای بیرون شده ام که وقت نکرده ام سری به خودم بزنم . 

هر چند گرفتاری هایم شیرین بوده اما دلم می خواهد زودتر تمام شوند

خدا کند همین روزها کمی روزگارم آرام بگیرد .

 من بمانم و دنیایی که دوستش دارم .

هوای گریه با من

گر از قفس گریزم

کجا روم ... کجا من ... ؟

نه بسته ام به کس دل

نه بسته کس به من دل

چو تخته پاره بر موج

رها ... رها... رها من...

سیمین بهبهانی

دیشب یه شب خاص بود . رفتم مراسم احیاء . مثل همیشه نبودم . نمی شنیدم از تو بلندگو چه 

صدایی میاد . من بودم و یه هوای خوب و باد خنک و آسمون پرستاره و خدا .

دیشب طور دیگه ای با خدا خلوت کردم . بر عکس اون چیزی که فکر می کردم و قرارهایی که با خودم 

گذاشته بودم ،‌حرف زیادی برای گفتن نداشتم . 

فقط چشمهام رو بستم و خواستم بذاره با تک تک سلولهام تو وجودم حسش کنم . فقط خودش  

میدونه چقدر محتاج این حسم .

دیشب شب سپاس بود به خاطر داشته هام  و نه ضجه برای گناهام  . بخشش در ذات اوست . من 

رو می بخشه بی اونکه بخوام . او مهربانتر ازاینه که منتظر خواستن من باشه . من او رو سپاس      

گفتم به خاطر توجه اش به همه کسانی که دیشب با او خلوت کرده بودند و همه کسانی که در خواب

به دیدارش رفته بودند .

                                                                                                                                          به امید اینکه برای هیچ کس هیچ لحظه ای بی وجود مقدسش رقم نخوره . آمین

سپاس با عشق خدای مهربان و بخشنده من .

همه عمرم به تمنای وصالت به شبی بند شده است

شب قدری و نگاهی و وصالی و لبی

گر به قدر شب قدري تو به من قدر دهي ،

تو صدايم  بكني ،

من زخمي ،‌ من حيران زده از بهت ،  نگاهت بكنم !!

...همگي اشك شوم ، نور شوم ، عشق شوم 

من در آن چشم زلالت ، به خدا ، غرق شوم

قدر امشب ، اگر امشب ، تو به من قدر نهي

من زسرمستي شیرین وصالت ، همه بر باد شوم

همه عمرم به تمنای وصالت به شبی بند شده است

....