از اینجا ره به جایی نیست...

   برای خلقتم؛

                 برای کشف و شهود پدیده هایت؛

تو را با تمام وجود سپاس می گویم...

هر روز بیشتر از پیش به بزرگی و مهربانیت پی می برم

خدایا...

مدتی است حس تازگی و پر شدن از بوی بارانت را نیز می چشم؛

اصلا

عاشق میشوم

      مست میشوم

              شیدا میشوم...

زمانی که چشمانم را میبندم هم تورا میبینم...

خدایا...

     معبودا...

          با یک نفس از بوی بارانت هم حست میکنم؛

                                      و روحم تا عرش آسمانیت به پرواز در می آید؛

و در آن هنگام دوست دارم که

با تمام وجود

صدایت کنم

بگویم

       بلند بگویم

                بلند بلند بلـــــــــند بگویم

                                               " الحمد لله رب العالمین "

                                                                                                 " سیما زرعکانی "

گفتم که جای آیینه اینجا نیست...

دیوار را

دوباره باید سیم کشی کرد

باید فضای طاقچه پشت پرده را

                                         پر کرد...

باید دمِ تمامی درها را دید؛

باید هوای پنجره را داشت؛

                                زیرا بدون این رابطه

                                                        با این هوا

یک لحطه هم نمی شود اینجا

                                      نفس کشید...

خدا جونم دلم یه خونه تکونی اساسی میخواد

هوای این دل و روح باید عوض شه..

این دل سنگیو بی روحو میدمش دست خودت...

فقط..

فقط..نذار این ماه قشنگتو که ماه خونه تکونی دل منه،رو از دست بدم؛

حداقل اون شبای آسمونی شدنو...

" الا بذکر الله تطمئن القلوب "

کاش زندگی زیبا بود

همچو شبنم در صبح؛

                 همچو مهر مادر؛

                          پاک و پر معنا بود...

همچو احساساتم؛

                صاف و بی آلایش...

بیکران و آبی؛

                همچو دریاها بود...

زندگی زیبا بود؛

         اگر از حس وجود به خودش می بالید؛

                                     اگر از پرتوی عشق به جهان می نگرید؛

                اگر از ساحل غم

                              به کران پر می زد...

       و اگر از ته دل؛

                             به شعف می خندید...

شاید زندگی زیباست...

             ولی از حس غریبی به دلش می نگریم؛

شاید از بی لطفی؛

            رنگ هاش به سیاهی دانیم...

                       شاید از کنج دلش بی خبریم...

     شاید از خالق خود؛

                     لحظه ای چند به غفلت ماندیم..

                                                                   " نیلوفر حمیدی پناه "

چه لطیف است حس آغازی دوباره...

و چه زیباست رسیدن دوباره

                      به روز زیبای آغاز تنفس...

وچه اندازه عجیب است،

                      روز ابتدای بودن...

وچه اندازه شیرین است امروز،

                                                  روزی که من آغاز شدم...

          برگهای سبز بید

                  نغمه شوق پرستو های شاد

       خلوت گرم کبوترهای مست...

نرم نرمک می رسد اینک بهار

                                      خوش به حال روزگار...

        خوش به حال چشمه ها و دشت ها

خوش به حال دانه ها و سبزه ها

        خوش به حال غنچه های نیمه باز

                                     خوش به حال دختر میخک که می خندد به ناز

خوش به حال جام لبریز از شراب

                        خوش به حال آفتاب...

ای دل من گرچه در این روزگار

                             جامه رنگین نمی پوشی به کام

               باده رنگین نمی نوشی ز جام

نقل و سبزه در میان سفره نیست

                      جامت از آن می که می باید تهی است

ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم

               ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب

                            ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار

       گر نکوبی شیشه غم را به سنگ

                                        هفت رنگش میشود هفتاد رنگ...

                                                                                " فریدون مشیری "

         چگونه عطر تو در عمق لحظه ها جاری است

                       چگونه عکس تو در برق شیشه ها پیداست

       چگونه جای تو در جان زندگی سبز است....

تو نیستی که ببینی

                     چگونه با دیوار 

                          به مهربانی یک دوست از تو می گویم....

تو نیستی که ببینی

                     چگونه از دیوار

                           جواب می شنوم...

و نیستی که ببینی

                  چگونه دور از تو

                      به روی هرچه در این خانه ست

        غبار سربی اندوه بال گسترده است...

تو نیستی که ببینی

                   دل رمیده من

                      بجز تو یاد همه چیز را رها کرده است...

غروب های غریب

                در این رواق نیاز

                      پرنده ساکت و غمگین

        ستاره بیمار است

دو چشم خسته من

                  در این امید عبث

دو شمع سوخته جان همیشه بیدار است... 

                                                          تو نیستی که ببینی.....

        ای لنگر تسکین!

ای تکان های دل!

                      ای آرامش ساحل!

با توام

       ای نور!

               ای منشور!

ای تمام طیف های آفتابی!

ای کبود ارغوانی!

                      ای بنفشابی!

با توام

       ای شور!

                 ای دلشوره شیرین!

با توام

       ای شادی غمگین!

با توام

       ای غم!

                غم مبهم!

ای نمیدانم!

هرچه هستی باش!

                           اما کاش...

نه،جز اینم آرزویی نیست...

هر چه هستی باش!

                           اما باش...

جامه نیستند

                 تا ز تن در آورم

«چامه و چکامه»نیستند

تا به رشته سخن در آورم

نعره نیستند

               تا ز«نای جان»برآورم

درد های من نگفتنی

دردهای من نهفتنی است