در من معجره ای


در حال وقوع است !


تو خدای َم میشوی ُ


من مریمی ؛


باردار ِ عشق َت . . .




" عآطفـﮧ "


.

آب توبه

مى ريزم بر سر عاشقانه هاى َم

تا وفادار كنيزت شوند

تو اما

تيغ به دست

برادرى مى شوى

كه آبجى خطاب كن ؛

فلسفه ى عشق را

زير سوال مى برد ..!
.

 

گردن َم

 

از مو نازك تر َست

 

وقتى در حوالى َش ؛ نبض مى زنى

 

تا سقوط كن َم بر شانه َت ...

 

.

.

تن َم به تن ِ طُ  مى خورد


طاووسى مى شوم سفيد؛


عروس ِ بخت ِ روزگار...


.
.

.


🕊

 

قفس باز مى كن َم


آزادى


بال در مى آورد ...
.
.

.

قمر نيست َم


ولى قرص ِ ماه َم


صداى َم مى زن َد


مردى كه هر شب


مرا پشت پنجره َش


نور مى كِـش َد ...
.
.

.

آب از سر ِ دل گذشت

 

وُ عشق ،

 

ابوعطا خوان شد ...

.

.

عاشق كـُشى ؛ يعنى 

 

به اندازه ى ِ يك آغوش

 

دوست َم داشته باشى 

 

و من با عطر ِ تن َت

 

مرثيه خانِ دل ، قبر ِ عشق بكن َم

 

در كنار عاشقانه هاى َم  تا فراموشى ...

.

 

🐦

 

آسمان را

 

بى خيال شد

 

پرنده اى كه با يك بوسه

 

جلد ِ دست هاى َم ماند

.

.

 

دست و پا شكسته


تپق مى زن َند


لب هاى َم


زن َست و دوست داشتن َش


همه را سرخ مى كن َد


در گونه هاى َش ...

.

.

دوست َت دارم هاى َت


بى بوسه فطير َست


لب بر لب َم بگذار


تا بگوى َم نان آور عشق َم


كيست ...!؟

پيراهن گلدارم


هرس مى شود و ُ


بهار ِ تن َم شكوفه مى دهد


وقتى باغبان


دست هاى تو


باش َد ...

ساحل
لميده زير آفتاب
گوش ماهى
پُـر از صداىِ موج ِ عشق
وُ آسمان شاهدِ قرار ...
مردى
دريا را پياده مى شود
كه زنى را بال ده َد
تا اوج ِ خواستن ...

 

تـمام

سلول هاى تن َم

انفرادي شده اند

وقتى تنهايى

دوئل ِ دست هاى َت را

بــُـرد ...

#عاطفه_عمرانى

 

تصاوير جديد زيباسازی وبلاگ , سايت پيچك » بخش تصاوير زيباسازی » سری ششم www.pichak.net كليك كنيد

 

 

بر تنِ  بهاری َم

 

پاییز می پوشان َم

 

برگ برگ  می ریزم

 

تا دوباره شکوفه ده َم

 

به عشق ...

 

 

عآطفـﮧ





لب َم


طعم  نارنج  گرفته


بهار َ م شو


تا چیده نشدَ م . . .



 

" عآطفـﮧ "





رگ حیات َم


زده میشود


وقتی میگویی


دوست َ م  داری ُ


 باز میروی . . . !


دوست َم نداشته باش


ولی  بمان  !




" عآطفـﮧ "





" پنجره " مرا می بین َد


که میروم


سکوت میشود و آرام  دق میکن َد


"  در "  امّا  دست به  زنگ


تو را صدا میزند


تا برگردانی َم


دیوار میریزدُ


پشتِ خروارها می مانی


" تو "  دیر میشوی ُ


" من "  نیست . . .




" عآطفـﮧ "





دردم  را


از صافی رد میکن َم


چیزی نمی مان َد


در تن َم


جز " تـ ـ و "


که خودِ  درمانی . . .




" عآطفـﮧ "



نگاه َت


آهنگِ قشنگی داشت


که برای کوری چون من


زنگِ عشق بود ُ


 در دیدِ دیگران شیپورِ صور اسرافیل


که پایانِ مرا سوت میکشید . . .





" عآطفـﮧ "