باران

💠غزل💠

خداکشیده به چشمت شکوه دریا را
کنار پلک قشنگت نموده امضا را

به ماه روی تو دیدم تمام عالم ،ماه
که زیرو رو کنی از این پدیده دنیا را

تمام مرثیه هایم که بوی غربت داشت
کرشمه های تو شد مرهمی دریغا را

منم جدا شده از کاروان رهپویان
که طی کنم به امیدت کویرو صحرا را

بیا و جامه ی اندوه از دلم بگشا
رها کن از دل و دیده ،لباس پروا را

سرور و شور، رهاورد جام وصلت شد
بیار بر لب باده ،لب اوستا را

#مهنازمحمودي

پس از مدتی طولانی به وبلاگم سرزدم.

به نوعی مطالب قبلی وبلاگم را چندان نمی پسندم.

شاید زمانه پخته ترم کرده و خردورزی رابیش ازپیش سرلوحه ی خودقرارداده ام.

اما......هنوز عاشقم..

دختري سبز وشمالي زاده ام
عشق من باران و شالي زاده ام

گيسوانم موج درياي خزر
عطرشاليزار ازپا تابه سر

رقص شالي ،نقش چين دامنم
رنگ لاله،سرخي پيراهنم

محو گرمي نگاهم مي کنم
ديدگانت مست راهم مي کنم

چون غزالي مي خرامم برچمن
برتمشک و بوته زاران دمن

جنگل ازخواب مِهين گردد خمار
خنده ام چون مِه شکن آيدبه کار

                                                 بانسيم دشت مي گويم به راز
                                                    از زمان کوچ دُرناهاي ناز  

دختر شالي وکوه وجنگلم
از نژاد گيل واصل ديلمم

آبيِ امواج دريا زير پلک
گاه مي رقصدبه رنگ سبز مِلک

دست هايم پرشکوفه دربهار
چون گلوبندي بياويزد نگار

دختري ساده به رنگ آسمان
عاشق ودريادل و رنگين کمان

مهنازمحمودی

خداوندا در این جاده شدم لَنگ         گهی بر پا خورَد شیشه وَ یاسنگ

من از لغزیدن پایم نترسم                 زنیمه عشق رسوایم نترسم

مرا تنها به حال خویش مگذار            بدون توشه چون درویش مگذار

نگاهت را مگیر از من به یک دم            که پهلویم شود بشکسته و خم

نوازش کن که آرامش بگیرم             به پای عشق تو هر دم بمیرم

تویی آن مبداء و انجام هستی             منم دیوانه ات از شور ومستی

خداوندا تویی نورالسماوات            که جان بخشیده ای دل را ز آیات

مرا از معرفت لبریز گردان                 ز شمشیر علومت تیز گردان

مرا بیزار کن از هر پلیدی               شرار عشق تو ، نور امیدی

عطا کن در وجودم روح باران         تویی آن بی نظیر و یار یاران  

مهنازمحمودی

کاش می شدقاصدک جان می گرفت       بوسه ای ازلعل جانان می گرفت

کاش بااو همسفر  درراه دوست            معبر  گلبوته  ، باران می گرفت

مهنازمحمودی

زیبای همیشگی من!

بازهم نگاهت را

ازپهنای پنچره

به چشم های منتظرم بدوز.

پلک های باغ

به عطربهارنارنج نگاهت

گشوده می شود.

موج نگاهت رابیاور...

توکه بیایی

پرتقال هاهم

نارنجی می شوند.

مهنازمحمودی

سیب کالی بوده ام دردستانت

نه مرابوییدی

ونه مجالم دادی

تادرپناه شاخساردستانت

رسیده شوم.

ریشخندزدی

وبه گرداب نسیانم سپردی.

بیچاره من.......

مهنازمحمودی

دلخوشم با غزلی تازه همینم کافیست

تو مرا باز رساندی به یقینم کافیست

قانعم بیشتر ازاین چه بخواهم از تو

گاه گاهی که کنارت بنشینم کافیست

گله ای نیست من و فاصله ها همزادیم

گاهی از دور تو را خوب ببینم کافیست

آسمانی! تو در آن گستره خورشیدی کن

من همین قدر که گرم است زمینم کافیست

من همین قدر که با حال و هوایت گه گاه

برگی از باغچه ی شعر بچینم کافیست

فکر کردن به تو یعنی غزل شور انگیز

که همین شوق مرا خوب ترینم کافیست

" محمد علی بهمنی "

بعد از تقریبادوماه انتظار،جناب بلاگفا لطف کردند و سرو دم و اشکم وبلاگ مارو قیچی کردن

ماحصل ،مقداری کرک و پر ناشیانه است که اونم مال اوایل کاروبلاگمه.

اون همه پست وکامنت و لینک ووستان و قالب وبلاگ، همه پرید.

چه باحوصله وعلاقه می نشستیم واون پستهارو میذاشتیم.

وبلاگ بعضی دوستان که کلا حذف شده ومتاسف شدم.

امیدوارم دوباره بسازندتادرکنارهم باشیم.

نتیجه اخلاقی:

هیچ چیز دنیا ماندگارنیست...ای بشر ،دل مبندبه این فانی زودگذر.

گاهی باید فقط باخاطرات،خوش بود.....همین!

*******************************************

بانام علی ز غصه ام کاسته شد

فریادشعف ز عرش برخاسته شد

چون روز معلم است ومیلادعلی

گل بود وبه سبزه نیزآراسته شد

تقارن میلاد معلم انسانیت حضرت علی (ع) و روز معلم ،گرامی باد!

زندگی

صحنه ی بودن ها ونبودن هاست

تصاویر آشنای وصال وفراق....عشق ونفرت .... نیش  و نوش.....امید و نومیدی .....غم و شادی.....

وسرانجام  .... تولد   و   مرگ

باید و نباید " مرگ" را دخیل نیستیم و جبر گیتی ست.ناچاریم به تسلیم و رضا.

چه آه وافسوس و فغان و اشک هایی که در سوگ عزیز ومسافر ابدی خود ، نثار می کنیم....

اما غافلیم ازآن سوی داستان مرگ...درواقع چیزی نمی دانیم...جزدر قالب برخی عقاید و الهامات وخواب ها.

پدر عزیز من نیز یکی از مسافران ابدی 14 سال پیش بود.امروز هم روز پدره...

دلم هوای صدای آوازش رو کرده...بارون بارونه   زمینا تر میشه   گل نسا جونم.....

دلتنگ اینم که یک بار دیگه مهربانانه و پدرانه صدام کنه بگه ......

دلتنگشم که هوامو داشته باشه....درباره کارم باهام حرف بزنه....قدم بزنه و شعر بخونه.

کفشاشو واکس بزنم ولبخند رضایت رو از لباش بچینم.براش کادو بگیرم و گونه هاش ازخجالت سرخ بشه.

هروقت به گل فروش میگم دسته گلی برای سر خاک می خوام ، تادست می بره به روبان مشکی ،میگم نه ...رنگی باشه .میگه برای سرخاک ،روبان مشکی می زنن.میگم :نه ،بابام ازمشکی بیزار بود.رنگی بزنید.

اگرزنده بود دقیقا 71 سالش می شد.اماچه کنم که در اگر نتوان نشست.

امابیشتر خاطرات خوب ، کوتاه و ناپایدارند....مثل یک نسیم خنک و زودگذر....

یادت محفوظه .....توی خیالم بغلت می کنم ومی بوسمت .

همیشه درقلب منی     بابا     !

 کاش می شدقاصدک جان می گرفت          بوسه ای از لعل جانان می گرفت

کاش با او  همسفر در راه  دوست                معبر گلبوته   "باران " می گرفت

مهناز محمودی

                             ﺍﺯ ﮐﻮﺩﮐﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪﻧﺪ ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺪﯼ ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﯽ ﭼﮑﺎﺭﻩ ﺷﻮﯼ؟

ﮔﻔﺖ: ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﻢ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﺷﻮﻡ !

ﮔﻔﺘﻨﺪ: ﻇﺎﻫﺮاً ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺳﻮﺍﻝ ﺭﺍ ﻧﻔﻬﻤﯿﺪﯼ 

ﮐﻮﺩﮎ ﮔﻔﺖ: ﮔﻮﯾﺎ ﺷﻤﺎ مفهوم زندگي را نفهميديد …

بامن سخن بگو،از دل که می تپد

زخمی کبوتری، برگِل که می تپد

بامن سخن زوصل، از عاشقی بگو

از روزهای غربت وبیچارگی  بگو

لختی درنگ کن، چون باد می روی

از پیش من مرو ، صیاد! می روی؟

من صیدتو شدم ،بی تاب و بی قرار

قِرقی شدی و من ، آن بلبل نزار

بامن قدم بزن، در امتداد رود

درساحل خیال، بانغمه و سرود

بامن بیابه آن ، دنیای شعر ناب

آغوش گرم تو، چون ساغری شراب

سروده: مهناز محمودی

زراه نازمي آيم به سويت
کمند اندازمي آيم به کويت
چه عطشان گشته قلب من زدوريت
هزاران بوسه برچشم و به رويت

مهناز.م

که گفته است دلم باز در هوای تو نیست ؟
مگر تمام وجودم فقط برای تو نیست ؟
چراهمیشه صدا می زنی مرا ؟ مادر !
مگر تپیدن قلبم همان صدای تو نیست ؟
ترانه ها همه زیباست مادرم اما 
ترانه ای به قشنگی لای لای تو نیست 
سعادت من فرزند از کرامت تست 
مگر سعادت فرزند از دعای تو نیست ؟
ببخش کودک خود تا خدا ببخشاید 
مگر رضای خداوند در رضای تو نیست 
به از بهشت مگر خلقتی خدا دارد 
مگر بهشت خداوند زیر پای تو نیست ؟
تویی خدای من ای هستی ام از تو 
مگر که خالق تو مادرم خدای تو نیست ؟
نمرده ای تو چرا ؟ چون خدا نمی میرد 
بقای عشق و محبت مگر بقای تو نیست ؟
به کاینات به کیوان تو آبرو داری 
حدیث عاطفه حرفی بجز وفای تو نیست 

مرتضی کیوان هاشمی

درامتحان انشای نوبت اول امسال ،یکی ازدانش آموزانم، برگه ی امتحانش ،پرازخالی بود.

درراه رضای پروردگار به هیچ سوالی پاسخ نداده بود.نه به سوالات نگارش ونه انشا.

همه برگه هارادادند ورفتند واوماندکه منتظر یک ناجی بود.

(البته اوبچه ی خاصی است که دارای مشکلات یادگیری واختلالات رفتاریست.)

هم کمی باحوصله وکمی بی حوصلگی ،پاسخ هارابرای اوتشریح کردم

اماتوی کتش نمی رفت که نمی رفت.

تا این که مجبورشدم بعضی پاسخ هارا ،(البته نه همه ی پاسخ ها)

به اوهجی کنم تابنویسد.اوهم نوشت.(پیش خودتان بماندها.ضرب المثل گیلکی:

تی دیل دبون،همه کسه دهن.ترجمه اش که معلوم است ،توی دلت بمونه ودردهان همه)

بعدمی دانیدچه شد؟

بعدازپایان امتحان،ازمدیروهمکاران،خداحافظی کردم.همان دانش آموز بی هوش،

درحیاط مرادیدوباذوق وشوق،جلو آمد.من از خوشحالی او که کم اتفاق می افتاد

شگفت زده شدم.می دانید چه گفت؟

گفت :"خانم،من امتحان راخوب دادم؟"

به این نکته ی انحرافی دقت کنید.گفت:"من"امتحان راخوب دادم؟

نگاهی همچون ،نگه کردن عاقل اندرسفیه به اونمودم وگفتم:"پ ن پ.....می خواستی

خوب ندهی؟اصلا تو امتحان دادی یامن؟"

بااین حال ازرو نرفت وچندباردیگرسوالش رابا خوشحالی تکرارکرد.با آن همه

دانش آموزان بی ادعا وزرنگ ،این جوری اش هم پیدا می شود.

راستی یک سوال ازمعلمان:درجلسه امتحان به دانش آموزان خاصی ازاین نوع ،کمک می کنیدیاخیر؟

نوشته:مهناز

پرنده مُردنی ست..........

می کنند......فکرکنم آرزوهاشون رو به هم میگن......طفلکی ها.....

بـعضـی آدم هـا را نـمی‌شـود داشـت

فقـط مـی‌شـود یـک جـور خـاصـی دوستـشـان داشـت

بـعضـی آدم هـا اصـلا بـرای ایـن نـیستـنـد ،

کـه بـرای تـو بـاشنـد یـا تـو بـرای آن‌هـا

اصـلا بـه آخـرش فکـر نـمـی‌کنـی .. .

آنهـا بـرای ایـننـد کـه دوستـشـان بـداری ،

آن هـم نـه دوسـت داشتـن مـعمـولـی نـه حتـی عـشـق

یـک جـور خـاصـی دوسـت داشتـن کـه اصـلا هـم کـم نـیسـت ..

ایـن آدم‌هـا حتـی وقتـی کـه دیگـر نـیستنـد هـم ،

در کنـج دلـت تـا ابـد یـه جـور خـاص دوسـت داشتـه خـواهنـد شـد........

به خواسته ی دخترم.جاتون خالی................

وقتی که می خواهی به چشم بیایی،دیده نمی شوی.

این قرارداد تا ابد میان ما برقرار باد

چشمهای من به جای دست های تو!

من به دست تو آب می دهم

تو به چشم من آبرو بده!

من به چشم های بی قرار تو

قول می دهم

ریشه های ما به آب

شاخه های ما به آفتاب می رسد

ما دوباره سبز می شویم!

"قیصر امین پور"