وقتی یک نفر، از لا به لای خاطرات خاک گرفته سالهای دور، شب 21 رمضان - شب قدر - از توی سفر - از نجف - زنگ میزنه و میگه
فلانی
خیلی سال پیش، یک بار بهم آداب سلام دادن به حضرت رضا (ع) رو گفتی؛ از اون موقع، هروقت و هرکجا اسم حضرت رضا (ع) میاد، یا میخوام به حضرت سلام بدمٍ، گوشه کنار دعاهای مستجاب شده و نشده م، اسم تو هم هست...
السلام علیک یا علی بن موسی
ایهاالرضا
یابن رسول الله
و رحمة الله و برکاته...
"محمد جواد" هست توی سریال "مادرانه" ؛ من یه رفیق اینجوری میخوام!
دلم هوای نوشتن داره...
بعضی وقتا هم یه موقعیت هایی توی زندگی پیش میاد، که آدم احساس میکنه تا آخر عمر خدا رو نخواهد بخشید..
.
.
.
.
.
.
.
.
من الآن توی یکی از اون موقعیت هام :(
توی همین مجازستان و همین دنیای وبلاگ نویسی؛ شاید یکی دو سال پیش - دقیقا یادم نیست - یک دوستی، که در اون زمان خیلی با هم رفیق بودیم و همدیگه رو دوست داشتیم، سر یک سوءتفاهم و یک برداشت نادرست از من، رابطه دوستی مون رو خراب کرد. و به من این حق و اجازه رو هم نداد که باهاش حرف بزنم و متوجه ش کنم که داره اشتباه میکنه. علاوه بر اون؛ توی اون اتفاق که کاملا یک سوءتفاهم احمقانه بود، حرف هایی درمورد من زده شد که برام خیلی سنگین بود.
یکی دو روز پیش نمیدونم چی شد که یاد اون ماجرا افتادم، و حس خیلی خیلی بدی بهم دست داد.
هرچند که تقریبا مطمئنم که اون دیگه به این وبلاگ سر نمیزنه؛ اما میخواستم همینجا و از همین تریبون اعلام کنم که بخاطر حس فوق العاده بدی که به من دست داد، و بخاطر خراب کردن باورهای من درمورد یک دوست خوب، و بخاطر حرف هایی که واقعا حق من نبود، تا اطلاع ثانوی نمیبخشمش!
وقتی بچه م برای خرید روتختی جدیدش بین چند رنگ تردید داشته باشه،
هیچوقت بهش نمیگم "انقدر حساسیت نشون نده، اینم بعد از یه مدت عادی میشه برات"
یه چیزایی هست که خیلی سخته...
خیلی... :(
اسمم سارا است.
