نوشته های من

باسمه تعالی

با این که قصه قصه ی هر روز آدم است

اما برای گفتنش افسانه هم کم است

مردی که زخم روی تنش درد می کشد

تا صبح با توهم و کابوس همدم است

وقتی که صندلی شده بالین همسرش

آغوش تختخواب برایش جهنم است

قلبش اگر چه خارج و ناکوک می زند

نبض تشنجش سر وقت و منظم است

ترکش نکرده ترکش و دایم کنار اوست

او هم شبیه همسرش آرام و محکم است

هی قطره قطره زیر سرم آب می شود

باران اواخرش چه غم انگیز و نم نم است

اینجای شعر اشک امانم نمی دهد

حالا تمام صورت او محو و مبهم است

دارد دوباره می رود از خاطرات من

تنها همین دو مصرع آخر مجالم است

ما با خیال تخت فقط زنده ایم و بس

این تخت هم برای تو خط مقدم است

باسمه تعالی

اینطور که از نشانه هایش پیداست

انگار یکی هست که دایم با ماست

شایـد نشود شناخـت او را امـا

شک نیست که هر که هست خیلی آقاست

باسمه تعالی

سلام

بی مقدمه:

مجموعه رباعی ((گزینه ی هیچکدام)) سرایش بنده در نمایشگاه

  کتاب تهران غرفه ی سوره ی مهر عرضه میشه.

در پناه حق باشید.

یا علی.

باسمه تعالی

یه سایه جفت شده توی این جاکفشی

پره از خاطره ی یه پوتین ، جاکفشی

بچه ها همش میگن حالا که عید شده

وقتشه که بره تو زیر زمین ، جاکفشی

دو تا از پایه هاشم لق شده تعطیله

دیگه کم کم باید بخرین جاکفشی

شما بله رو بدین دیگه باقیش با ما

میخریم ما براتون یه دو جین جاکفشی

زن ولی راضی نیست پاشو کرده تو یه کفش

میگه دائم به اونا یا همین جاکفشی...

یا اگه بردینش قید من رو بزنید

واسه ی من اینه بهترین جاکفشی

بعدشم خیره میشه به در ورودی و

مثل اون زل میزنه به زمین ، جاکفشی

یاد اون روز به خیربعد سال تحویل بود

وقت رفتن شده بود و غمین جاکفشی

خیره تو چشمای هم پوتینا تو دستش

یه دفعه واکس... زمین ... آستین... جاکفشی

... اه ... ببین گند زدی... بده من کار تو نیست

دیر شد پاشو از پیش این جاکفشی

سایه میخنده و بعد دس رو شونه ش میذاره

من که رفتنی شدم تو بشین جاکفشی

جای دستش هنوزم هست رو دوشش ، انگار

یکی بش گفته باشه آفرین جاکفشی

حالا چندین ساله داره هر شب تا صبح 

خواب میبینه رفته روی مین جاکفشی

باسمه تعالی

ماه است که در چشم زمین کرده نگاه؟

یا چشم زمین است شده خیره به ماه؟

سریال غم انگیز تمام رمضان

------------------------------

یک دایره دور هر چه که هست کشید

------------------------------

یک زوج همیشه در کمین عقربه ها

------------------------------

یک نامه ی چند خطی سرد ، همین

باسمه تعالی

هی مشت پشت مشت ، بس کن ، نیست دیگر

هیچ آشنایی نیست دیگر پشت این در

مرثیه ات را خرج جای دیگری کن

بیخود ادای عاشقان را در نیاور

من با خودم هم قهر قهرم ، دست بردار

از این دل بی دست و پای زود باور

از من چگونه انتظار اشک داری؟

کی دیده ای بر شاخه ی خشکیده نوبر؟

باران همیشه با خودش برکت ندارد

آتشفشان بیدار شد... هم خشک هم تر

وقتی دلت از آسمان بیزار باشد

دیگر چه فرقی می کند ، زنجیر یا پر

سنگ خودت را هی نزن بر سینه ی من

هیچ آشنایی نیست ،  حتی پشت این در

باسمه تعالی

باسمه تعالی

برای دیدن خورشید چشم کافی نیست

بدون ذبح پسر فرصت طوافی نیست

خلیل هم بشوی تا بت خودت باقیست

از امتحان وفا رخصت معافی نیست

پدر بزن سر فرزند و هیچ وقت نترس

که در لطافت طبع خدا خلافی نیست

.....................................

ببین که فرق پدر تا پدر چه اندازه است

فقط علاقه به فرزند شرط کافی نیست

.....................................

دروغ گفته پدر سادگی نکن سهراب

اگر زمین بخوری فرصت تلافی نیست

به فرض باشد اگر نوشدارویی در راه

برای زخم فریب و ریا که شافی نیست

و تو که دیر پشیمان شدی و غمگینی

دوای درد تو هم بین این قوافی نیست

....................................

برای دیدن سیمرغ از خودت بگذر

مجال بردن بار کج و اضافی نیست

اسیر دانه شدی لاجرم عقب ماندی

تو بسته ای پر خود را نگو که قافی نیست

هزار و یک شب دیگر گذشت و رفت از دست

باسمه تعالی

سلام . این هم چند تا رباعی با حال و هوا های متفاوت

در عصر جنون سرعت و بعد زمان

در دوره ی ارتباط از نوع کلان

نزدیک تر از خودت ندیدیم آقا

لطفا به خودت سلام ما را برسان

خوابیده به گهواره ی ابریشم ابر

لالایی او ترانه ی نم نم ابر

شش ماهه که بود بار خود را بست و

بر دست پدر نشست و شد همدم ابر

روزی که دلم پر شود اندک اندک

آن روز مرا می شکنی تو بی شک

می خندی و می کنی فراموش مرا

این است تمام سرنوشت قلک

آن همهمه ها ، سرسره ها ، فرفره ها

ماندند همه آن طرف پنجره ها

این سمت کنار حسرت کودکیم

من مانده ام و تمام این خاطره ها

این درد سر ندارم و دارم ها

این استرس و غصه ی نان فردا

این ها همه مال تو به من بر گردان

یک ساعت تفریح دبستانم را

تابوت شکسته ای که نامش بدن است

روحی که تمام خاطراتش کفن است

مجموعه ای از حسرت و ناکامی و یاس