ღــــتــَــنگــــــــــــــــــــــــ❤

 

اندوهگین که میشوم  ٬ تنهاتر از همیشه ام ... .

 

دستانم به سردی گرفتن تکه ای یخ و پاهایم به سردی راه رفتن بروی زمینی پوشیده از برف میشود ...

بغضی که گلویم را میگیرد تلخ تر از همیشه و پایدارتر از همیشه میشود ...

اشکی که در چشمانم لانه میگزیند چه سنگین پرده ایست در برابر دیدگانم !

اندوهگین که میشوم به قلبم باز میگردم ... .

دریچه اش را گشوده و خود به داخل میخزم .

سرم بر شانه و پاهایم در بغل ...

اندوهگین که میشوم دلم کاغذ و قلمی میخواهد از جنس امید ...

دلم پشتوانه ای میخواهد از جنس اطمینان ...

دلم  میخواهد که بی شک باشد... بی تردید ...

دلم ...

دلم آغوشی گرم میخواهد برای خالی شدن ٬ برای رها شدن ... .

حسِ عجیبی دارم...

حسی مثل پایان یک شروع...

تــ❤ــو در آعوشم بودی و من تــ❤ــو را در آغوشم نمیدیدم ، گویی دنیا را به آغوش کشیده بودم ، لمس تــ❤ــو برای من مانند رویای بود که به واقعیت تبدیل شد.

نمیخواستم لحظات را لحظه ای از دست بدهم ، گویی تا به حال چنین لحطاتی نداشته ام ، کسی این چنین مرا به خود وا نگذاشته بود که تــ❤ــو با نوازش لبان به من دادی.

تیک تاکِ ثانیه های با تــ❤ــو بودن به گوشم نمی آمد ، زمان بی معنا شده بود و تنها این تــ❤ــو بودی که به همه چیز معنا داده بودی.

علاقه ای به دیدن ساعت نداشتم که قصد گرفتنت را از من داشت.

محو تماشای لبخندت بودم که  تو ناگهان ساکت میشدی ، تلخی درونت وجودم را تلخ میکرد آن لحطه تو به دیگری فکر میکردی ، به گذشته ات یا آیده...

دیروز با من ، فردا با دیگری...

نمیدانم خوب است یا بد ، ولی میدانم که حال خوشی داشتم ، هرچند کوتاه...

تــ❤ــو خواهی رفت ، دنیا محل گذر است و من مانند جاده ای بی انتها در انتظار یک توقف هر چند کوتاه ولی دلنشینم.

این را میدانم که نباید به مسافران دل بست چون آنها در فکر رسیدن به مقصداند و لحظه ای برای رفع خستگی میمانند ، اما دل است دیگر ، این چیزها را نمی فهمد ، حس بازی گوشی دارد و به بازیش میگیرند...

و مَـــ ــــن چمچنان میخنـــــــ_:')ــــــــــدم به این بازی ها...

مینویســـــــــــــــــم

پاکــــــــــــ میکنــــــــــــــــم

مینویســـــــــــــــــم و دوباره پاکـــــــــــ میکنـــــــــــــــــــــــم

بی سواد نیستـــــــــــــــــــــــم

نوشته هایـــــــــــم گویی چیزی کـــــــــــــم دارد

آری

این تویـــــــــــــــی که بخشی از وجودمی و نبودنتـــــــــــــــــ با هیچ کلمه ای پُــــــــــــــــر نمیشود

جای خالیتـــــــ تنــــ ــــها و تنــــ ــــها با خودتــــــــ  پــــُـــــر میشود

نبودنت گویـــــــی قسمتی جــــ ـــــدا کرده از خـــــــــــــــودم

ماننـــــــــد دیوانـــــــــــــــه ها شده ام

گاهـــــــــــی آرام

گاهی پر جنب و جوش

گاه گاهی هم بلند بلند میخندم

به خــــــــــــــــــودم

به این زندگــــــــــــــــــی ام

به این گردش روزگـــــــــــــار که تــــــــــــو را به مـــــــــــــــــن داد و دوباره از مــــــــــــــن گرفت

روزهای خوشـــــــــــــم شیرینـــــــــــی به همــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــراه ندارد

با نبودت چیزی جـــــــــــــــز تلخـــــــــــــــی حس نمیکنم

تــــــــــــو باشی همه چیز معنــــــــــــــــــــــا پیدا میکند و نبودت مانند این است که خاکــــــــــــ مُــــرده بر این زندگـــــــــــی ام پاشیده باشند

سرتاســـــــــــــــــــــــــــــر خاکستــــــــــــــــری

دِلَـــــــــم برایتــــــــ تنـــــگــــــــــ استــــــــــ

آری تـــُــ❤ــــــو

یکــــــــــــ واژه دو حرفـــــــی که همه مـَــ ــــن شده ای و مرا به دیوانگــــــــــی دعوتــــــ کرده ای تا به دنیا ثابتــــــ کنـــــــــم که بودنتــــــــــ دِل گرمــــــــی و جــــــای خالیــَتـــــ چیــــزی جُــــز یأس و نا امیــــــدی نیستــــــ

بهترینـــــــــم ، با نَفَـــــــس هایتــــــــــ ، حســــــی برای نَفَـــــــس کشیــــــــدن دارم

روزهــــــــا در نبودتــــــــــــ

باز هـــــم دِلتنگـــــ ـــــــی

باز هــــــم آشفتگــــ ــــــی

باز هـــــم تکــــ ـــــــرار

خَستـــــه اَم

خستـــــه از این صورتـــــــکــــــ

باید دل کَنـــــــد

از همه چیـــــــز

از همه کـَــــس

یا چشمـــــــــان را بستـــــــــ و خامـــــــوش شــــــــــد

یا دری به ســـــــــوی نـــــــــور باز کرد و باری دیگـــــــــر متـــــــــولد شد

                                          آری تولــــــــــــــــــــــ❤ــــــــــــــــــــــد...

لمس کن کلماتی که برات مینویسم

تابخوانی وبفهمی احساسم را

تابدانی نبودنت دلتنگم میکند...

لمس کن نوشته هایی راکه لمس ناشدنی است

که قلبم براین صفحه میچکد...

لمس کن گونه هایم را که خیس اشک است

لمس کن لحظه هایم را لحظه های تنهایی وانتظارم را

لمس کن این باتو نبودن هارا...!

مَـــــــــــــرگـــــــــــــِ اِحســـــــــــــــاس

آرامتــر تکــانـش دهیــد.

 مـَـرگ مَغـــزی شُــده…بــایـد زودتـــر دفــن شــود…

 چیـــزی بــَرای اِهـدا هـــم نــدارد…

اِحســـاسَـــم استــــ !

 تــــا همیـن دیــروز زنـده بـــوده

 … خـــــودمــ دیـــدمــ ،

 کِســـی لِهــــش کــــــرد و رَفــتـــــ...

     نشستــــــــی

من چشامو بستم.صــــــــــدام کردی...

نگــــــــام کردی...

اما من آروم آروم یواشکی گریـــــــــه کردم...

تو گريهامو نموديدي...

اما من گريهاتو دست ميكشيدم

تو صـــــــــــــــــــــدام میزدي.من فریــــــــــــــادت می زدم.اما نميشنيدي.

عزيزم
اینجا خیلی سرده.تو نیستی که گرماي تنتـــــــــــ گرماي وجودم شه
دستام می لـــــــــــــرزه
تو نیستی که دستای کوچیکتو به همآغوشی بگیرم.
دلم براي اون ^لبخند نازتــــــــــ كه مثل كمان ماه زيبا بود تنگــــــــــــــــــــــــــــــ ميشه
واسه نفسي كه اميـــــــــد زندگيم بود
دارم می لرزم و خاک تموم بدنمو پوشونده
از خاکـــــــــــ متنفــــــــــــــــــر بودم
همه جا تاريکـــــــــ شده
از درخشش چشماي عسليتــــــــ خبري نيست
صداها كم كم دور ميشن
آره

ديگه همه چيز تمـــــــــــــــــــــــوم شده

ساعت ها که بگذره موریانه ها تموم بدنمو می جون
عزيزم...
من می ترسم نه از سرمـــــــــا نه لرزیــــــــــــــدن نه خاکـــــــــــ نه از مرگـــــــــــــــ
مـــــــــــــــن می ترسم فقط واسه...
نبودن تــــــــــــــو
ندیدن تـــــــــــــو
                                        ^{خدا حافظـــــــــ}

                     ^{لَبخَــــــ:-)ــــــند بِزَن}

حِــس متفاوتــــی دارمـــ امـــروز

حســــی مثل ریزش برگی تو پاییـــــــــــــــز

            فکر آزادی اما غافـــل از ، اسیـــــر دستـــــ باد و بارون شدن

حس انتـــــــــــهای یک قهوه تلـــــــــــــــــــخ

            مودنِ بین  خورده شدن یا ریخته شدن

حس بلا تکلیفی این دنیــــــــــــــــا

            موندم  که  آدمـــــــــــــــای توش ، که هر کدوم یه رنگــــــــی به خودشون زدن همراهــــــــــی هستـــــــ؟؟!!

دنبال یه آغوشـــــــــــــیم گـــــــــــرم

           تو باد و بوران گرمـــــــــای تنـــــــــــم باشه

تو خستگیهــــــــام ، تکیـــــــــــــه

           تو تنهاییهـــــــــــــــام ، همــــــــــــراه

تو بی کسی هـــــــــام ، همه کــــــــس

                                                یکی واسه خــــــــــودِ خودمــــــــــــــــــــ

نفســــــــــــاش ، نفســــــــــــــم

          نگاهــــــــــش ، نگاهـــــــــم

حرفــــــاش ، حرفــــــــم

          وجـــــــــودش ، وجــــــــــودم

از این حس برزخی متنفــــــــــــــــرم

      خستـــــــــــــه ام

خستـــــــــــه

         از اینکه نمیتونم کســـــــــــــــیُ داشته باشم

این غُـــــــــــــــــرور لعنتـــــــــــــــــــی همش  مانعـــــم میشه

          مثل خفـــــــــــــه کن اصلحـــــــــــــــــــه

حرفامــــــــــــو تو خــــــــودم خفـــــــــــه میکنه

         نمیذاره حرف دلــــــــــــــــــــم به زبون بیاد

            روزی که این جنـــــــازها که از خفگــــــــی مُردن

                   راه تنفسمُ میبنـــــــــــده

                        اوجاست که نفـــــــــــــــــــس کشیدن

                                      عذابـــــــــــــه

                                              درده

                                                      رنجــــــــــــــه

منم همراهشــــــــــون  میشم

                               از همه جـــــ ـــــدا

                                              از همه پنهـــــــــــــــــون

                                           پیش خُــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدا

نمیدانم چرا شاید به رسم و عادت پروانگی مان باز برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا كردم...

تـــــــــــــــــو نیستی و صدای تــــــــــــــــــــــو

در آن روزها، حتی یک سلام به یکدیگر، دل دختر را گرم می کرد. او که ساختن ستاره های کاغذی را یاد گرفته بود هر روز روی کاغذ کوچکی یک جمله برای پسر می نوشت و کاغذ را به شکل ستاره ای زیبا تا می کرد و داخل یک بطری بزرگ می انداخت. دختر با دیدن پیکر برازنده پسر با خود می گفت پسری مثل او دختری با موهای بلند و چشمان درشت را دوست خواهد داشت.

دختر موهایی بسیار سیاه ولی کوتاه داشت و وقتی لبخند می زد، چشمانش به باریکی یک خط می شد.
در ۱۹ سالگی دختر وارد یک دانشگاه متوسط شد و پسر با نمره ممتاز به دانشگاهی بزرگ در پایتخت راه یافت. یک شب، هنگامی که همه دختران خوابگاه برای دوست پسرهای خود نامه می نوشتند یا تلفنی با آنها حرف می زدند، دختر در سکوت به شماره ای که از مدت ها پیش حفظ کرده بود نگاه می کرد. آن شب برای نخستین بار دلتنگی را به معنای واقعی حس کرد.
روزها می گذشت و او زندگی رنگارنگ دانشگاهی را بدون توجه پشت سر می گذاشت. به یاد نداشت چند بار دست های دوستی را که به سویش دراز می شد، رد کرده بود. در این چهار سال تنها در پی آن بود که برای فوق لیسانس در دانشگاهی که پسر درس می خواند، پذیرفته شود. در تمام این مدت دختر یک بار هم موهایش را کوتاه نکرد.
دختر بیست و دو ساله بود که به عنوان شاگرد اول وارد دانشگاه پسر شد. اما پسر در همان سال فارغ التحصیل شد و کاری در مدرسه دولتی پیدا کرد. زندگی دختر مثل گذشته ادامه داشت و بطری های روی قفسه اش به شش تا رسیده بود.
دختر در بیست و پنج سالگی از دانشگاه فارغ التحصیل شد و در شهر پسر کاری پیدا کرد. در تماس با دوستان دیگرش شنید که پسر شرکتی باز کرده و تجارت موفقی را آغاز کرده است. چند ماه بعد، دختر کارت دعوت مراسم ازدواج پسر را دریافت کرد. در مراسم عروسی، دختر به چهره شاد و خوشبخت عروس و داماد چشم دوخته بود و بدون آنکه شرابی بنوشد، مست شد.
زندگی ادامه داشت. دختر دیگر جوان نبود، در بیست و هفت سالگی با یکی از همکارانش ازدواج کرد. شب قبل از مراسم ازدواجش، مثل گذشته روی یک کاغذ کوچک نوشت: فردا ازدواج می کنم اما قلبم از آن توست… و کاغذ را به شکل ستاره ای زیبا تا کرد.


ده سال بعد، روزی دختر به طور اتفاقی شنید که شرکت پسر با مشکلات بزرگی مواجه شده و در حال ورشکستگی است. همسرش از او جدا شده و طلبکارانش هر روز او را آزار می دهند. دختر بسیار نگران شد و به جستجویش رفت.. شبی در باشگاهی، پسر را مست پیدا کرد. دختر حرف زیادی نزد، تنها کارت بانکی خود را که تمام پس اندازش در آن بود در دست پسر گذاشت. پسر دست دختر را محکم گرفت، اما دختر با لبخند دستش را رد کرد و گفت: مست هستید، مواظب خودتان باشید.
زن پنجاه و پنج ساله شد، از همسرش جدا شده بود و تنها زندگی می کرد. در این سالها پسر با پول های دختر تجارت خود را نجات داد. روزی دختر را پیدا کرد و خواست دو برابر آن پول و ۲۰ درصد سهام شرکت خود را به او بدهد اما دختر همه را رد کرد و پیش از آنکه پسر حرفی بزند گفت: دوست هستیم، مگر نه؟
پسر برای مدت طولانی به او نگاه کرد و در آخر لبخند زد.
چند ماه بعد، پسر دوباره ازدواج کرد، دختر نامه تبریک زیبایی برایش نوشت ولی به مراسم عروسی اش نرفت.
مدتی بعد دختر به شدت مریض شد، در آخرین روزهای زندگیش، هر روز در بیمارستان یک ستاره زیبا می ساخت. در آخرین لحظه، در میان دوستان و اعضای خانواده اش، پسر را بازشناخت و گفت: در قفسه خانه ام سی و شش بطری دارم، می توانید آن را برای من نگهدارید؟
پسر پذیرفت و دختر با لبخند آرامش جان سپرد.

مرد هفتاد و هفت ساله در حیاط خانه اش در حال استراحت بود که ناگهان نوه اش یک ستاره زیبا را در دستش گذاشت و پرسید: پدر بزرگ، نوشته های روی این ستاره چیست؟
مرد با دیدن ستاره باز شده و خواندن جمله رویش، مبهوت پرسید: این را از کجا پیدا کردی؟ کودک جواب داد: از بطری روی کتاب خانه پیدایش کردم.
پدربزرگ، رویش چه نوشته شده است؟
پدربزرگ، چرا گریه می کنید؟
کاغذ به زمین افتاد. رویش نوشته شده بود::

معنای خوشبختی این است که در دنیا کسی هست که بی اعتنا به نتیجه، دوستت دارد.

از آدم هـ ـآ بگــ ذر !

دلـَ ـت را گنده تــَر کـُـ ن

نـ ـآراحتِ این نبـ ـاش

که چـ ـرا جاده ی رفاقــَ ـت با تـ ـو همیشه یکــ طرفه است

مهـ ـم نیست اگر همیشه یک طرفـ ـه ای

شـ ـآد باش کـ ـه چیزی کم نگذاشتـه ای...
  

نوشتـن را فرامــــــ ــــوش کـرده ام

دستـم دِل به دِل نوشتـن نمی دهــــــــــــــــــــــــــــــد

کلمــات با مــن _{غریبگــــــــــــی} می کننـد

خَفَقــانِ _{دلتنگــ ـــی}

فضـای اتــاق را آلــــــــــوده کـرده اسـت

                                                              _{فـاصلــ ـــ ـــــ ـــــه}

راه _{نفــــس} هایم را مســــدود کـرده اسـت

                                                   تنهـــ ــایـی
تیــر را یک راسـت به _{قلبــــــــــــم} نشانـه می گیـرد

و تیـر با شــــــدت تمـام به قلبــم برخـــــــــــــــــــــورد می کنـد

و قلبـم تا ابـــــد در کُمـایِ

                                                    جُــــــدایـی

محکــوم به زندگــــــــــی کـردن باقــی می مانــد

و ^{مـــ ـــن}

زیــر بـــــاران ایـن تنهــــایـی

زیــر هـِق هـِق چشمــانـی که دلتنـــــ ــــگ اند

شانـه به شانـه ی خـــــدایـی که

با مـــن و دنیــــایم قهــــــــــ ـــــــــــــــــــــــــــر است

             <sub>بــــی بهـــانه

                                                بـــی تـــو</sub>
                    ^{بـــی غـــــــرور}  

     
بـــی عطــر خــوش روزهـــــــایی که گذشـــت

تنهــا با کولـــه بـاری ازخاطــــــــــــرات تلــخ و شیـریـــن گذشتــه

مــرور می کنـم دوستـــــی ها را

قـــدم می زنـم عاشقــــــ ــــــی ها را

می بـــــــویم عطـرِ تــــَن تـو را

می بوســــــــــــــــــــــــــــــــم لــب های آتشیــن تــو را

در آغـــوش می کِشـم لحظــه های دیــــــدار را

و به ســـــوگ می نشینـم

                  از امــروز

تمـام روزهـا و شب هـای بــــــــــــــدونِ تــو را

بـــی تـو مــــن تنهـــایَم

و دِلـــم به حــال خــودم می ســــوزد

که بـرای ^{شــــ ــادی} بهانــه ای باز نمی یابَــد

بـــی تــو از بـود و نبـود خستـــــــــــــــــــه ام

از تکــرار کلافـــه ام

از تَـــداوم دَمــــادَم نَفــس

که هـر دَمَــش بــی حوصلگــــــــــی و بــی خبــری ست خستـــه ام

بـــی تــو مــــانده ام

چگونــه اشــــک هـایم را از مــــــادرم پنهــان کُنـم

که با نگاهــی به عُمــــــق تنهـــایی ام

پِـــــِـــــــــی می بَـرد ؟!
 
                               بـــی تــو مــــانده ام

چگونــه فرامـــــ ــــوش کنـم آن صَــدُم های ثانیـــه ای را

که در هــوایِ عطـر آغــــوش ت

زندگـــــــــــــــی کـردم ؟!

نمی دانــم چــرا؟!

گـل های سُــــرخ عشـــق را پَـر پَـر کـردی

و مـرا در دشـت شقـــایق های داغ دار تنهــا گذاشتــــــــــــی

نمی دانــم به تـــاوانِ کُدامیــن گنـــاه ؟!

مـرا محکـــوم به دلتنگـــ ــی کـردی و رفتــــــی

گنـاه مــــن تنهـا

چیـدن همـان سیـب ممنوعــه

از بهشـت لــب های تـــو بود

به راستـی چگونـه فرامـــوش کنـم

نمی دانــم دِل ها

اگر می دانستنــد سَرانجامِشــــان جــــــدایـی ست

بـاز ایـن گونـه عـــــــاشق می شدنـد یا نـه؟!

امـا می دانـــــم

دِل مــن

تا نهـــــایت پَـر پــــــــــــَروازِ تمـام مـرغ عشــق ها

همیـن گونـه

پـــاک و ســـاده و بــــی ریـا

عـــــاشق مـرغ عشــق میشـد و می مـاند

و زیـن پَـس

آشیــانه ی دِل

جز او جــایی بـرای هیـــچ مــرغ عشقـــــــــــــــی نخواهـــد داشــت

                      بـدون تــا

                                  و بـرای همیشــــ ــــه

_{لَبخَنـــــــــــــــــــــــــــــــــــد} زیباستـــــ

اَمّا ^{نَـــــــــه} هَمیشــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه

وَقتــــــــــــــــــــــــــی میبینــــــــــــــــــی کِـِــــــــه داره میــــــــــرِه و تـــــــــو از دستِت هیـــــــــــــچ کاری بر نمیـــاد

اونجاست که آرزوهــــــــــــــــاتو مِثل یِه نَفَسِ _سَرد قورتِش مـیــــــــــــــدی

سَرمـــــــاش اونقَـــــــــدر زیـــــــــادِه کِــــــــه باعِــــــثِ اِنقِبــــــــــاضِ راه پایـیـــــــــن رَفتَنِش میـــــــشِه وَ هَمونجــــــــــــــا میمونـــــــــــِه

                               میشِـــــــــــــــــه یِـــــــــه _{بُغضــــــــــــــــــــــــــــ}

  میشـــــــــــــــــــــــه یِـــــــــــــــــــــه _دَرد

                                              ^{دَردیـــــــــــــ} کــِـِـــه نِمیدونــــــــی چِطـــــــــــــــوری بایـــــــــــــــــد خالـــــیش کنی

میـــــاد تــــا جلـــــــو چِشاتـــــــ امـــــــــــا نَــــه نَـَــــباید اُونطـــــــــوری خالیـــــــــــــــــــــــ شِه 

با یِــــــــــــــــــه ^{لَبخَنـــــــــــــــــــــــــــد} و تو چِشاش نِگـــــــــــــــــــاه میکنی

میـــــــــــگی شادیــــــــــــــــــــــــــــــــــ ^{تُــــــو} شادیـــــــــــــــــــــــــــــــــ مَنــــــــــــهــ

 یِــــــــــــــه آروزوی خوبـــــــــــــــــــــــــ میکُنــــــــــــــــی وَ _{میــــــــــــــــــــــری}