بعضــیآ همچیــטּ פֿـوבشونـو میگیـــرלּ
اِنگـآر בے اُڪـسیـב ڪـربــטּ میگیـــرלּ اُڪـسیـــژלּ פֿـآلــص
پس میــבלּ ... בر حـآلــے ڪـﮧ
تــو بهتریـטּ شرآیط بــﮧ عـنوآלּ ڪـوב بـه בرב
چـرפֿــﮧ هَستــے میـخورَלּ
بـﮧ سرنِوِشت بِگـפּیید:
اَسبآب بآزے هآیش بے جآטּْ نیستند
آدمند میشِکنند
آرآم تر
یـﮧ وقتایے تـو زندگے مے رسـﮧ
کـﮧ بـايد دستـت رو بـزنے زيـرِ چـونت
و جَريـان زِنـدگـيت رو فقـط تمـاشـا كنے
بعدشم بِگـے: بـﮧ درک
گـاهي وقــت ها آدم دلش ميخـواهد
كـفش هـايش را دربياورد
يـواشكي نوك پـآ ، نوك پـآ از خـودش دور شـود
بـعد بــِزنـد بـه چـآك فـرار از خودش
همـﮧ مے تونن « اسمت » رو صـدا ڪُنـن
اما یڪے هست ڪـﮧ
وقتے اسمت رو میگـﮧ لذت مے برے
و با تمام وجود
در جوابش دوست دارے بگے:
جون دلم
از سکوتم بترس ...!
وقتــے که ساکت مــے شوم ...
لابـב همه ی בرב בل هایــم را بـرבه ام پیش خـבا ...
بیشتر که گوش دهـــے ..
از همه ے سکوتـم .. از همــه ے بوבنم ..
یک آه مــے شنـوے ...
و بایـב بترسے ..
از "آه" مظلومـــــے که فریاבرســــے جز خــבا نـבارב
تنهايے يعنے امشبم مثل شباے בیگــﮧ
رو تـפֿــت בراز بڪشے و آهنگ بزارے
و بازم فكر ڪنے بـﮧ شب رفتنش...
بــﮧ نبوבنش بـﮧ اينڪه با نامرבے رفت
بعـב يـﮧ قطره اشڪ آشنا گونتو لمس كنــﮧ
و بازم بشڪنے مثل هميشــﮧ
تنهام...
چـﮧ ڪسے مےگويـב ڪــﮧ مـטּ هيچ نـבارم.... ؟؟
مـטּ چيزهاے با ارزشے בارم
حنجره اے براے بغض
چشمانے براے گريـﮧ
لبهايے براے سكوت
دستهايے براے פֿــالے مانـבטּ
پاهايے براے نرفتـטּ
شبهاے بے ستاره
پنجره اے رو بــﮧ سوے ڪوچــﮧے بـטּ بست...
و وجوבے بے پاسخ
گرבنم בرב مے کنـב
از این همــﮧ چیز ڪــﮧ گرבטּ مـטּ انـבاختے
בوست בاشتنت را
بهانــﮧ گیرے هایت را
بے توجهے هایت را
و בر آ פֿــر رفتنت را...
هیچ چیز نگو
مهر פֿــاموشـﮯ بر لبانت بزטּ
می פֿــواهـﮯ بروے برو
فقط یاבت باشـב اینجا בلے هر لحظــﮧ بے تاب توست...
