esPes

فغــــــان

به آرامي آغاز به مردن مي کني
اگر سفر نکني ،
اگر به اصوات زندگي گوش ندهي ،
اگر از خودت قدرداني نکني .

به آرامي آغاز به مردن مي کني
زمانيکه خودباوري را درخودت بکشي ،
وقتي نگذاري ديگران به تو کمک کنند

به آرامي آغاز به مردن مي کني
اگر از شور و حرارت ،
از احساسات سرکش ،
و از چيزهايي که چشمانت را به درخشش وا ميدارند
وضربان قلبت را تندتر مي کنند ،
دوري کني .....

تو به آرامي آغاز به مردن مي کني
اگر برده عادت شوي ،
اگر هميشه از يک راه تکراري بروي ....

اگر روز مرگي را تغيير ندهي
اگر رنگهاي متفاوت به تن نکني ،
يا اگر با فراد ناشناس صحبت نکني

تو به آرامي آغاز به مردن مي کني
اگر هنگامي که با شغلت ، يا عشقت شاد نيستي ، آنرا عوض نکني
اگر براي مطمئن در نامطمئن خطر نکني
اگر وراي روياها نروي ،
اگر به خودت اجازه ندهي
که حداقل يکبار در تمام زندگيت
وراي مصلحت انديشي بروي ...

امروز کاري بکن!

امروز مخاطره کن !

امروز زندگي را آغاز کن !

نگذار که به آرامي بميري ...
شادي را فراموش نکن !

وعده کردم که به تو سر نزنم

برسم تا دم در ،در نزنم

قول دادم به غزلهای خودم

زل به چشمان تو دیگر نزنم

مطمئــ(ن)ـباش خیالت راحت

گله ای از تو به دفتر نزنم

این چه رسمیست که باید یک عمر

حرف خود را به تو اخر نزنم

برو ای عشق برو تا دیگر

روی دستان تو پرپر نزنم

هنوز دوسش دارم. مثل سابق...

اومدم بنویسم که یه وبلاگی درست کردم واسه ثبت سیاه مشقام...

آدرسش رو میذارم.

یا علی

معیّت

سلام

الان نمیدونم چی بنویسم چی بگم. جملات توی ذهنم مثل حس و حالات مختلف این روزام دارن معلق میزنن! نمیدونم الان حال شمایی که حتی بصورت گذری این نوشته رو میخونی چجوریه؟ با حالت شادی ، دلتنگی ، حسرت ، بغض و یا اصلا سوژه بازانه (!) به این متن خیره شدی. منتظری من یه چیزی خاص بگم یا به یه مطلب جالب اشاره کنم و چه بدونم مثل همه و یا بهتره بگم اکثر وبلاگها و سایتهایی که الان هستن و فعالیت میکنن و جملات قشنگ و با معنی که غالبا با احساسات شاعرانه همراهه از احوالاتی بگم که گذرا هستن و بعد یه هفته با یه جمله دیگه بیام نقضشون کنم! اما نه ، دوس دارم کلی صحبت کنم ، کلی ای که اجزا رو هم در بر بگیره.. خیلی چیزا توی ذهنم بود و مد نظر داشتم که بگم. آخرش به این نتیجه رسیدم که بعد از بازگشت چندین ماهه م ، هرجور که پا میده بنویسم. الان (بقول های مختلف) مود من این بود. مثل دوستان دیگه م حس خوبی ندارم از اینکه وبلاگا رو بستیم رو آوردیم به سایت مضخرف ف.ب . درسته توی همه جای این دنیای دروغین همه خوبن ، اخلاقا توپ و مشتی ، همه اهل دل ، همه خسته و خیانت دیده و بی نقصن اما احساسی که توی وبلاگها و نوشته های وبلاگی بود و کماکان هست بسیار صادقانه تر از جاهای دیگه از جمله سایت مذکور هست.

نمیخوام کش بدم ، عنوان مطلبم رو "درس"انتخاب کردم چون درسهایی از این روزهایی که گذروندیم یاد گرفتم ، برحسب رفاقت معنوی ای که روح هامون رو مدیون هم میکنه یه گپی زده باشیم:

اول از همه طاعاتتون ایشالا مورد قبول خداوند قرار گرفته باشه. یه دعای کلیشه ای ولی بسیار زیبا هست که میگه خدایا اگر تا به این ساعت از ماه امید و مهربانیت منو نیامرزیدی ، به بزرگی و جلالت و بحق حجت حی و حاضری که لیاقت نداریم حتی باهاش خلوت کنیم و به مناجات مقبولش ما رو ببخش. آمین

بریم سراغ درس: اولین درسی که از ماه رمضان 1392 هـ.ش گرفتم این بود که دنیا و البته آرزوهای دنیایی بسیار کوچک و قابل دسترس هستند. این درس رو افطار به من داد. انسان روزه دار از هنگام بیدار شدنش بعداز خوردن سحری  مدام دقایق و ساعات رو میشمره و هی بخودش میگه مثلا 6ساعت مونده ، 1 ساعت مونده ، یک ربع مونده و ... خدایا زمان افطار رو زودتر برسون. تقریبا تنها خواسته ست که خیلی با پافشاری از خئا میخوایم! : ) اگه افطار بشه آب میخورم 2پارچ ، 2تا نون میخورم ، فلان چیزو میخرم میخورم و فلان کارو انجام میدم فلان جا میرم. وقتی هنگامه افطار میرسه و صدای اذان به گوشش میرسه و کنار سفره پر از خوراک میشینه به کوچیکی آرزوهای طول روزش پی میبره. با خودش میگه کاش چیز بزرگتر و ارزشمندتری از خدا میخواستم... افسوس! افسوس که زمان گذشته و این "ای کاش"ها بر لب و در ذهن میمونه.

درس دومی که رمضان به من یادداد هنگام سحر بود. سحری و رسیدن اذان صبح به من "قنـاعت" یاد داد. دنیا مجالش دو دقیقه مونده به اذان صبح روزه داره. اگر انبارهایی از میوه ، خوراکی ، غذا و نوشیدنی و ... داشته باشی فقط به اندازه 2دقیقه میتونی از اونا استفاده کنی. دنیا هم همینطوریه. اگر برای پول و اندوخته های طمع کارانه ی غیرانسانی و آسایش شیطانی تن به هرکاری بدی و دست به هرکاری بزنی و هرچند به احتمالی بهشونم برسی ، فقط و فقط حرص الکی زدی و ضررشم به خودت میرسه. درسته که حق هایی که این وسط ناحق میشن گزند دنیائیش به دیگران میرسه که این زیان اگر براشون توی این دنیا قابل جبران نباشه یه جایی هست که یه نفر به بزرگی خدا خسارتش رو میپردازه بهشون. بحثش مفصله خیلی هم مفصّله. فقط میخوام یادآوری بشه که خدای منوتو روزی همه رو برای اون "دو دقیقه" میرسونه ؛ به آب و آتش زدن از روی طمع ، باقی مونده بعد از اذان میشه...که دردی رو دوا نمیکنه.

همیشه آرزوهای خوب و دعاهای بزرگ پشت هم کنیم که وقتی رو در رو میرسیم صمیمیتمون بتونه خاطره رقم بزنه. و یادمون باشه وقتی آفتاب بزنه نمازمون قضا میشه... یه سر به ادامه مطلب بزن.

با آرزوی موفقیت در ماه های مونده تا رمضان 93 بشرط حیات..

اللهم عجّل لولیک الفرج

یاحق

به نام خدا

خوشحالم ک بعد از چند ماه دوری از اینجا میتونم دوباره سلام کنم. ب همه اونایی ک دوستم هستن و نظر میدن ، ب همه اونایی ک دوستم هستن و نظر نمیدن ، اونایی ک همینجوری گذری میان اینجا و مطالب رو میخونن و میرن ، حتی اونایی ک اتفاقی از طریق جستوجوی ی کلمه توی گوگل یا بینگ یا یاهو یا هرچیز دیگه وارد شدن... خیلی دلم تنگ شده بود واسه اینجا. واسه فضاش ک وقتی میبینمش و پستای قبلیم رو میخونم یاد حال و هوای گوناگونم توی برهه های مختلف زمانی میفتم. یاد خاطراتش ، دغدغه هاش ، مشکلاتش ، شیرینی هاش و ... بهم حس خوبی میده.

توی این مدتی ک نبودم درگیر خیلی چیزها بودم. خدا رو شکر اکثرشون ب خوبی و خوشی گذشت. بجز ی مورد ک بدون شک صلاح خداوند بوده و صد در صد خیر بوده. شاید و مطمئنا ب چشم من و یا دوستان دیگه شر باشه ولی واقعیت همون ک عرض کردم. هفتم آبانماه ۱۳۹۱ ک همین امسال باشه من از کلاس اجزای ماشین با همکلاسیام برمیگشتم. رسیدیم ترمینال قزوین و سوار اتوبوس شدیم ک راهی تهران بشیم. نشسته بودیم همینجوری صحبت و شوخی و ... ک یهو گوشی من زنگ خورد. رفیقم علی بود. گوشی رو برداشتم *گفت سلام کجایی؟ *گفتم ترمینال. *گفت خبر داری چی شده؟ گ*فتم ک نه.چی شده؟ *گفت خونه رفیقم نیما آتیش گرفته و خودش و پدر و مادرش سوختن.الانم بیمارستانن* واقعا حالم بد شد. اصلا توو حال خودم نبودم. با هزارتا دلهره و اینور و اونور خودمو رسوندم خونه و رفتم سراغش. کل ماجرا رو ازش پرسیدم. فرداش رفتیم ملاقات نیما. قبلش هماهنگ کرده بودیم ک کلی نیما رو بخندونیم و شادش کنیم بلکه ی مقدار از اون حال و هوای حادثه دربیاد. وقتی رسیدیم من با لباس بیمارستان دیدمش ، کسی ک همیشه باهم بودیم و میخندیدیمو سوژه بازی میکردیم رو با اون حالت و صورت سوخته دیدم بغضم گرفت. فقط نگاش میکردم. اولین بار بود ک همدیگرو میدیدیمو نمیخندیدیم. خلاصه اونروز متوجه شدیم ک خودش و پدرش ۲۰ و ۲۵درصد سوختگی داشتن و مادرش ۷۰درصد. همگی دست ب دعا برداشتیم واسه همشون بخصوص مادرش. همینجوری روزها با دلهره میگذشت و ما ملاقات میرفتیم و دعا میکردیم تا ب روز جمعه ۱۲آبانماه ک من بازهم با دوستان توی اتوبوس بودم و همونجایی ک خبر سوختگی رو دادن. بر حسب اتفاق ی روضه میخواستم گوش بدم ، غروب بود. خیلی سنگین بود اونروز..واقعا دوس ندارم دوباره تجربه ش کنم. باز گوشیم زنگ خورد. بازم علی بود. گوشی رو برداشتم دیدم با صدای گریه و هق هق علی گفت علیرضا کجایی بدبخت شدیم. گفتم بگو چی شده؟ گفت مادر نیما فوت شد. معنی خراب شدن دنیا روی سر کسی رو ب معنای واقعی درک کردم.. قطع کردم. اونشب طولانی ترین مصافت ممکن بین تهران و قزوین رو تجربه کردم. همش اون روضه واقعا سوزناک تو گوشم بود. همش بچه ها تماس میگرفتن و خبرو میدادن. نمیدونم با چه حالی رسیدم خونه و شب و صبح کردم. صبح درحالیکه نیما و پدرش همچنان تو بیمارستان بستری بودن بیخبر از ماجرای فوت مادرش ؛ مادر نیما رو با شکوه تشییع و خاک سپاری کردیم. واقعا مث مادر خودم بود. انگار ... بعد از دوسه روز با تصمیمات و جدلهای فراوون ب پدرش و فرداش ب خود نیما خبر رو رسوندیم. واقعا سخت بود ، واقعا سخت بود. خدا رو شکر منطقی با ماجرا کنار اومدن. ولی پس همین کنار اومدن خیلی ماجراها خوابیده...

پوزش بخاطر گرفتن وقتتون و تشکر از اونایی ک تا اینجا باهام پا ب پا اومدن. ی هدیه ناقابل واستون دارم. ی داستان شیرین ک من نمیدونم چی باید بگم از احساسم وقتی خوندمش. همینو بگم ک باعث دوباره  نوشتن من شد... قبل از خداحافظی بگم ک چند روزی تا محرم نمونده. خدا رو شکر ک تا همینجاشو دیدیم. امیدوارم زنده باشم و بتونم محرم و حال و هواش رو ببینم. همینجا از همه دوستام حلالیت میطلبم. با دیدن صحنه ها و مراسمات و غسالخونه و ... آدم واقعا ایمانش ب اینکه ب هیچ بنده توو دلش مستحکم تر میشه. پس حلالم کنید.

صل الله علیک یا ابا عبدالله

سلامی ب اندازه و لذت ثواب یک روز روزه با اخلاص

چقدر خوبه احساس چند دقیقه مونده ب افطار

ی آرزو دارم و اون اینه ک خدا هیچوقت این روزه رو از ما نگیره..

با این ادعاها و دلایل خیلی منطقی و بحق(!!!) دوستان و مردم مبنی بر روزه نگرفتناشون و رد کردن امر روزه برای انسان مدرن، اگر تا ۵ سال دیگه روزه دار باشیم (منظورم ماه رمضان هاست) و عقایدمونو عوض نکنن ، باید خدامونو شکر کنیم!

بگذریم..دوستان هدفم ازاین آپ اول تبریک ماه مبارک بود و دوم اینکه ب اطلاعتون برسونم با افتخار هشتمین مهمون ماه عسل (واقعی) قبیله هواداران احسان علیخانی بودم و روایت دوست عزیزم حامد رو بازگو کردم..ازتون دعوت میکنم تشریف ببرید و مطالعه کنید..

ماه عسل (واقعی) - قسمت ۸

سرزمین من جایی ست که "چوپانانش" را "فداکار" و "دهقانانش" را "دروغگو" میخوانند...

***  

در تله ی تعصبات دیگران گرفتار نشوید که این زندگی کردن با حاصل تفکرات آنهاست...

***  

آقا ما تف،شما آبشار نیاگارا ؛ما بدبختو حقیر،شما کوروش کبیر؛ما واشر،شما ارباب حلقه ها؛ما طرح مسکن مهر،شما برج العرب؛ما مینیمم نسبی، شما ماکسیمم مطلق؛ما مداح, شما دی جی؛ما کویر لوت،شما جنگل بلوط؛ما 20:30 شماBBC؛آقا اصلا ما قیژقیژ دیال آپ،شما امواج وایرلس
دوست داریم...

*** 

امیرالمومنین علی (علیه السلام) :

مواظب افکارت باش ,چون حرفهايت را می سازند

  مواظب حرفهايت باش ,چون عادتهايت را می سازند

  مواظب عادتهايت باش ,چون  کارهايت را می سازند

  مواظب کارهايت باش ,چون شخصيتـت رامی سازند

  مواظب شخصيتـت باش ,چون سرنوشتـت را می سازند

سلام. ایام فاطمیه ی دوم شهادت  مادر بیمزار صاحب الزمان (عج) رو تسلیت میگم. اگه دلتون لرزید منو فراموش نکنین. خواهش میکنم این آپ رو بادقت بخونین. اگه حوصله ی خوندن ندارید بعدا بیاید و بخونیدش. اگر عکسا باز نشد روی ضربدر قرمز راست کلیک کنید و گزینه Show Picture یا Viwe Image رو انتخاب کنید تا نمایش داده بشه.

یک اشتباه نوشتاری بسیار متداول و فراوون که واقعا به همه ی بخشهای روزمره مون (مثل اس ام اس، وبلاگ نویسی، جزوه و ...) سایه انداخته و متاسفانه بیش از 90%مون دچارش میشیم ؛ نادرست بکار بردن و عدم توجه به کسره (ـــِـ) و «ه» هستش. (یعنی بکار بردن «ه» بجای (ـــِـ) در نوشتار محاوره ای)

مثلا : ""صحیح: وب من – غلط: وبه من"" * ""صحیح: صدای بد – غلط: صدایه بد"" * ""و...هزاران مثال دیگه""

اگر به یه نکته ی کوچیک توجه باشیم براحتی میتونیم دچار این اشتباه نشیم. و اون نکته اینه که:

وقتی از «ه» در نوشتار محاوره استفاده میکنیم که صدای واج (ـــِــ) بمعنی "است" یا " ــَـ د" باشه. اگر اینچنین بود از «ه» در آخر کلمه استفاده میکنیم ، درغیراینصورت هیچ حرفی رو به کلماتمون اضافه نمیکنیم.

حالا چندتا مثال برای بکار بردن «ه»:

""صحیح: حالت خوبه؟ («ه» بمعنی "است") – غلط: حالت خوب؟"" * ""صحیح: فلانی آدم خوبیه. – غلط: فلانی آدمه خوبیه  یا  فلانی آدمه خوبی.""

امیدوارم حداقل کسایی که این متنو میخونن ازاین به بعد کمتر دچار اشتباه بشن. نمیگم "اصلا" چون اشتباه لپی آدم ممکنه انجام بده..

****

ی طنز روزمرگی و جالب:

کاربردهای مختلف ” مُردن ” در فرهنگ ما !!

برو بمیر : برو گمشو !

بمیرم برایت : خیلی دلم برایت می سوزد !

می میرم برایت : عاشقتم !

می مردی ؟ : چرا کار را انجام ندادی ؟

… مردی ؟ : چرا جواب نمی دهی ؟

نمردیم و … : بالاخره اتفاق افتاد !

مردیم تا … : صبرمان تمام شد !

مرده : بی حال !

مردنی : نحیف و لاغر !

مردم : خسته شدم!

من بمیرم ؟ : راست می گی؟

بقیه رو توو ادامه ببینین..