به نام خدایی که خالق همه بودن  ها و نبودنها ست ، بنام خدای مهربان

با سلام و عرض ادب خدمت یکایک دوستان، رفقای گرامی و ارزشمند. سلام خدمت همه هم ولایتی های دوست داشتنی و خاطره ساز که هر چه دارم از وجود پر مهر و دعای خیر آنهاست.

با خوبی ها و بدی ها هر آنچه بود! برگ دیگر از دفتر روزگار رقم خورد. و برگ دیگر از درخت زمان بر زمین افتاد. سالی دیگر گذشت و چقدر خاطرات تلخ و شرین در دفترچه خاطرات نگاشته شد. روزهایی که بی محابا تاختیم و عمر را سپری کردیم بدون اینکه متوجه باشیم تاریخ ثبت می کند به ناخواسته تقدیرش را تا تجربه شود برای همه ، اما باید به اطراف به خوبی خیره شد تا :

یاد بگیریم که در روزهای پایانی سال روزهای که حتی تاریخ و ساعات را گم می کنیم باید بدنبال تغییری به غیر از تغییرات ظاهری باشیم. یاد بگیریم که تعداد لبانی را که به خندیدن دعوت کردیم را بیشتر کنیم، یاد بگیریم چشمان اشک دار را تسکین دهیم و محبت را دریغ نکنیم و کینه را خاک کنیم این تغییرات را در پایان سال تثبیت کنیم تا در سال جدید رونمایی شود.چه کسی یادش هست سال گذشته چه بر تن داشته اید اما خوب یادشان هست چطور دلشان را شاد نمودید .

آدمها را از خودتان خسته نکنید
هیچ کس، خواهان بی مهری، بی توجهی نیست.
هیچ کس به آن اندازه قوی نیست.
که یک تنه رابطه ها را نگه دارد
گذشت ها ...
خوبی ها ...
مهربانی های یکطرفه در رمان ها پایدارند
دنیای واقعی ؛
دنیای خوبی ها و عشق های یکطرفه نیست
آدمها با ظرفیت های محدودی به دنیا آمده اند
آدمها در انتهای خوبی هایشان به دری می رسند
اگه اگر دستی دستشان را نگیرد
برای همیشه می روند ...

***********************

پناه می برم از غم به دختری که خیالی است.
به گیسوان پریشان دلبری که خیالی است.

درون یک شب وحشی نشسته ام که بگویم
دوباره درد دلم را به خواهری که خیالی است.

مدام وعده ی وصل تو می دهد حافظ
چقدر زجر کشیدم ز باوری که خیالی است.

تمام دار و ندارم درون یک چمدان است
مهاجرم... مهاجر به کشوری که خیالی است.
.
.
.
دوباره نقطه سر خط به رسم هرشب خود من
پناه می برم از غم به دختری که خیالی است.

پیشاپیش سال جدید را خدمت یکایک عزیزان و خاطره سازن تبریک و تهنیت عرض می کنم. آرزو می کنم از درگاه باری تعالی برای همه روزهای خوب و سلامتی عنایت فرماید.

خدايا ممنون براى تمام خنده هاى امسالم
خدايا ممنون براى تمام اشکهاى امسالم…
خدايا ممنون از درس هاى بزرگ زندگى امسالم…
خدايا ممنون از اينکه يادم دادى خودم باشم…

و خدايا سوگند به تمام شکوفه هاى اين بهار…
آرزو مى کنم خنده هاى امسال از ته دل…
گريه هايی از سر شوق…
آرامشى به قشنگى رنگين کمان دانايى
بينايى و مَنِشى به وُسعت هردو جهان…
و خلوت هايى که با قشنگترین ها پر بشه…
و خدايا خدايا هرگز نگويم دستم بگير ؛…
عمري است گرفته اي، رهايش مکن!…
خدايا من قدرت ان را ندارم تا قلب انها که دوستشان دارم را شاد کنم ؛
از تو مي خواهم دراين روزهای پايانی سال،…
مشکلاتشان را آسان، دعاهايشان را مستجاب و دلشان را شاد گردانی…
آمين تقديم به عزیزانم

خدا در همین نزدیکی هاست خدا نگهدار

به نام آفریدگار هستی، خدایی که خالق عشق است

با سلام و عرض ادب خدمت همه دوستان و رفقای گرامی ، هم ولایتی های دوست داشتنی، خاطره سازان روزهای ماندگار کوچه های عاشقی، آنهایی که دوست داشتن را با عشق تعریف کردند. ماندگار شدن و هر روز مرور کردن روزهای با هم بودن را ! دور برشما گرامیان ...

پروردگارا: از بابت زیباترین تکرار این دنیا که بیداریست ، تور سپاسگزام ....

روزهای پایانی سال و بهمن نیز از راه رسید ، یکسال دیگر بر خاطره ها افزون گردید. حیفم آمد یاد نکنم از همه رفقا و دوستانی که در این روزها در کنار هم سالهای زیادی خاطرات را به ثبت رسانیدم تا گاه و بیگاه مرور کنیم و یک سفر عاشقانه فارغ ار دغدغه های روزهای شلوغ زندگی سری به آن خاطرات بزنیم و یاد کنیم از دوستان خوبمان...

آرزوی بهترین ها را براتون از درگاه خدای متعال خواستارم و امید و ارم که همیشه سلامت باشد.

خدایا، خداوندا ...ما را کمک و یاری کن! تا در راهی که تو برایمان مقدر ساخته ای قدم بگذاریم و هعماره در فیض و برکت تو، روزمان را با عشق و آرامش سر کنیم ... و ما را در آنچه راضی هستی و دوست داری موفق کن! خیر کثیر دنیا و آخرت نصیبتان گردد. 

ان شاء الله

خدا در همین نزدیکی هاست خدا نگهدار

بنام خالق یکتا و مهربان ، بنام خدایی که آفرید همه موجودات را

با سلام و عرض ادب خدمت همه دوستان و رفقای خوبم، عزیزان و گرامیان که همیشه به من لطف دارند.

امروز 15 دیماه سال 1400 درست 55 سال از آن روز که خدا به من و خانواده ام لطف نمود و مرا ارزانی پدر و مادرم کرد. می گذرد در بدو تولد هر انسانی شور و شوق خاصی را دارد. همه پدر و مادران از بدو تولد تا زمانی که در قید حیات هستند نگرانی های خاص خودشان را دارند. اما بچه ها که بزرگ می شوند بر عکس بزرگتر ها شون زیاد نگران نیستند. به همین خاطر  گاهی آنها را فراموش هم می کند. من در روستایی که متولد شدم و آنجا هم بزرگ شدم . زندگی را از همانجا شروع کردم. از دوران نوجوانی سخت کار را در کنار پدر و بعد به تنهایی آغاز نمودم ، کم کم روزها و شب ها گذشت، تا اینکه 55 سال شد. اما همیشه به داشتن چنین پدر و مادری افتخار کردم و حالا که 20سال از فوت پدر و بیش از دو سال از فوت مادرم می گذرد هیچ وقت فراموش نکردم و هیچ احساسی رخ نداده و قبول نکرده ام که نیستند همیشه آنها را در کنار خودم احساس کردم، مرور کردم همه روزهای بودنشان با خاطرات ماندگارم، اما حالا خیلی مسائل فرق کرده و دنیا یه مدل دیگری شده. من برای بزرگ شدنم از جایی که خاکش همیشه مقدس بوده و مورد احترام نیز می باشد. برایم ماندگار بوده. چرا که همه آن دارایی ها و اعتماد ها منشا آن از آنجاست.  دو موضوع که مرا در این سالها خیلی ذهنم را درگیر کرده و همیشه نگرانش بوده ام اول پدر و مادرم که همیشه دغدغه زنگی ام بوده و دیگر عاشقانه های روزهای عاشقی ام که در کنار آن خیلی مسایل را رها کردم . الان اولی را دیگر ندارم در کنار نداشته هایم عاشقانه هایم همیشه همرام هست، از همان روزهای نوجوانی شروع شد و هم اکنون هم ادامه دارد. شاید دلخوشی هایم را با تنهاترین تنها همیشه همراه کردم. خیلی از ساعت زندگی ام، خلوت هایم ، شب هایی که سکوت فریاد می زند همراهی ام می کند. آرام می کند قلب خسته ام را، و ....خدا را شکر که این همه سال هوایم را داشت، شکر که مرا در اوج زندگی همراهی کرد و همیشه هوایم را داشت، در سختی ها و ناملایمت های روزگار پشتوانه ام بود. 

اما باید تشکر کنم از همسر گرامی و دوست داشتنی ام که در مدت 26 سال زندگی مشترک همیشه همراهم بوده. همیشه نگرانم بوده و حواسش بیش از اندازه به من بوده. شاید آن چیز هایی که مد نظرش هم بوده انجام نشده و رخ نداده اما هرگز به رویش نیاورده. بهرصورت وظیفه خود می دانم که قدر دان و قدر شناس همه روزهایی باشم که در کنارم بوده و مرا یاری کرده.

در انتها اشعار زیبای استاد برزگ شهریار مزین به این مطالب است:

گرچه پیر است این تنم ، دل نوجوانی میکند
در خیال خام خود هی نغمه خوانی میکند

شرمی از پیری ندارد قلب بی پروای من
زیر چشمی بی حیا کار نهانی میکند

عاشقی ها میکند دل ، گرچه میداند که غم
لحظه لحظه از برایش نوحه خوانی میکند

هی بسازد نقشی ازروی نگاری هر دمی
درخیالش زیر گوشش پرده خوانی میکند

عقل بیچاره به گِل مانده ولیکن دست خود
داده بر دست ِ دل و ،با او تبانی میکند

گیج و منگم کرده این دل، آنچنانی کاین زبان
همچو او رفته ز دست و ، لنَتَرانی میکند

گفتمش رسوا مکن ما را بدین شهرو دیار
دیدمش رسوا مرا ، سطحِ جهانی میکند

بلبلی را دیده دل اندر شبی نیلوفری
دست وپایش کرده گم، شیرین زبانی میکند...

 

بنام خدایی که این همه رنگ و زیبائیها را خلق کرد. بنام آفریدگار یکتا

پایان راه کاملا پیداست
                                 میدهم قابش کنند
                                                             کنایه هایت را به رسم یادگاری
                                                                                                       و به همان دیوار می آویزمش
                                                                                                                                                جای همان دست خط تماشایی

سلام و عرض ادب خدمت شما گرامیان و خوبان، سلام خدمت یکایک هم ولایتی های خونگرم و دوست داشتنی،

سلام و عرض احترام خدمت دوست داشتنی ترین عزیزان خاطره ساز کوچه های ماندگار آبادی من ...

پاییز با همه خاطراتش به انتها نزدیک شد. مرور شد خاطرات ماندگار و روزهایی که هرگز فراموش نخواهد شد. یکی از پاییز های تلخ که با فوت استاد و مربی اخلاق مرحوم جنت مکان عباس مهاجر که واقعا همه را غمگین نمود. در انتهایش هم فوت هم ولایتی و دختری مهربان و با محبت مرحومه فاطمه خلت آبادی، این دو عزیز پاییز امسال را برای همیشه ماندگار و تلخ رقم زدند. روحشان شاد و یادشان گرامی ...

پاییز از کوچه های آبادی عبور کرد و خاطرات ماندگارش را برای همیشه ثبت نمود.من نیز چند روزی برای مرور روزهای ماندگارم رهسپار آبادی شدم . هنوز هم حال و هوایش خوب و پر انرژی بود .بهر صورت این پاییز با همه خاطراتش وداع کرد.

بنام خدای مهربان، خالق تمام هستی و ماندگار

سلام و عرض ادب خدمت همه دوستان و رفقای گرامی،

سلام و عرض ادب خدمت تمام خاطره سازان و همه هم ولایتی ها

آبان ، ماه خوب من،تمام نشو...!
تویی که مفهوم حقیقی پاییزی ...تویی که بیشتر از هر ماهو هر فصل و هر زمان، خاطره انگیزی...
بعد از تو هیچ خیابانی راه و رسم دلبری را بلد نیست، و نبض تمام خاطره ها بدون عطر حضور تو، می ایستد! تو می روی ....
من می مانم وزمستانی پاییز، ....من می مانم و بارانی ترین ابرها...
من می مانم و سرمای نحسی! که هیچ حرفی برای گفتن ندارید.

تو می روی و من جا می مانم ...دلم برای ثانیه های خاطره انگیزت ...

دلم برای حال و هوایی بی نظیر تو تنگ می شود ! ماه من خداحافظ

خدا در همین نزدیکی هاست خدا نگهدار

بنام خدای مهربان، خدایی که خالق همه زیبائی ها ست ....

سلام و عرض ادب خدمت شما خوبان، سروران گرامی ، دوست داران دوستی و مهربانی

پاییز فصل مهربانی و عاشقی است، مهربانی که رایگان بدست می آید و رایگان خرج می شود

دنیا مثل پاییز هم قشنگه و هم غم انگیز، قشنگین آن به این خاطر است که شما خوبان هستید و غم انگیزش به خاطر دوری و عدم حضور همدیگر است که آن هم رسم روزگار است.

زمین پاییز سمفونی برگ هاست گاهی نم باران می زند تا رهایت کند تو را در کوچه های باریک و تنهایی هایی که همیشه باید مرور شود . نم باران می زند تا بوی غربت تنهایی هایت توی همان کوچه ها بپیچد تا کمی آرام شویی، این همان هوایی است که نبش قبر خاطرات مرده را مرور می کند . من در این پاییز، در این کوچه های  دوست داشتنی، میان همه خاطرات از همان وقتی که دوست داشتن در رگ هایم جریان گرفت، و حس و حالم یه مدل دیگری شد. شاید خیلی جوان بودم و زود، اما از آن پاییز به بعد شور و شوقم هر روز دوچندان می شد. پاییز که می رسد و غروب ارزانی می گردد حال و هوایم دگرگون می شود . شب که می رسد پر از ستاره شده ، دوباره واژه های خیس پر از ترانه می شوم . دوباره نسیم شب گاهی مرا می برد به آن جایی که عاشقانه هایم را مرور کنم . میان ابر های بی کسی هایم رها می شوم به آسمان خیره می شوم دوباره مهتاب می آید و دلم آرام می گیرد. روی صندلی خالی می نشینم و سکوت شب را با صدای آب آرام مرور کرده و آهی می کشم . آنجا در آن تاریکی فریاد می زنم که همنشین سرد پاییز بیاید به آوا های شب هایم در آمیزد . کاش همه انسانها مثل پاییز باشند تا از  همان روز اول رنگ و روی اصلیشان را به نمایش بگذارند .

پاییز برای من دل انگیز و غم انگیز است .فصل سردی دل و بارش اشکهایم، فصل تنها ترین تنهای تنها، فصل قدم زدن تنهائی در میان کوچه های خاطرات، فصل رنگ های ماندگار و در آمیختن در لابلای عاشقانه های خدا، من روزهای دلم همیشه با پاییز است .

تنهایی نام دیگر پاییز است، هر چه عمیق تر برگریزان خاطرات ماندگار و بیشتر ...من و یک پاییز و یک مهر در جاده ای پر پیچ و خم سالهاست مرور می کنیم، من همیشه دست هایم آماده است، نفس هایم در تلاطم رسیدن پاییز ؛ در انتظار ریزش نم نم باران است تا در خیالم رها شوم . من همیشه درمیان باغ سیب سرخ در هیاهوی پاییز برای همیشه گیر کردم. همه برگ های تقویم زندگی ام را به دنبالش شمردم تا پاییز شود و مهر از راه برسد و من دوباره مرور کنم خودم را،  جوانی ام را « روزهایی که مهر پاییز  در مهرم ریشه کرد . اصلا پاییز و مهرش مرا عاشق کرد .! حالا هر سال با آمدن پاییز عاشق می شوم و با بارانش عاشق تر، حالا پس از آن همه سال تازه می فهم که پاییز و بارانش، مهر و خاطراتش با همه من چه کرده اند؟

چقدر عکس ها که گرفتم و ماندگار نشد! نصیب چشم تماشا به جز غبار نشد .... خیلی سخت است پاییز باشد: هم ابر باشد ، هم باران ببارد! همه جا خیس شود، اما نه .......؟ اما تنهایی هم مثل پاییز است وسوسه قدم زدن ، مرور کردن همه خاطرات ...

برای خودم فصل پاییز زیادی آرزو می کنم! زیرا پاییز زیباترین زمان سال است . که می توانم همه اوقات خوش روزهایش را مرور کنم و حالم را بهتر کنم ، تا به روزهای روشن تری فکر کنم!

اما پس از آن همه رنج و محنت و انتظار کشیدن حالا آرام شدم! مثل درختی در پاییز، وقتی تمام برگ هایش را باد برده باشد. بعد با چشمانی  پر از حسرت به روزهای عمرم خیره می شوم، وقتی روزهای عمرم را مرور می کنم کتابی است  پر از صفحه های عاشقانه، پر از عشق، پر از اشعار و حرف های عاشقانه، پر از انتظار و چشم به راهی ، پر از آرزوهایی دست نیافتنی،پر از نگاه هایی که پنجره اش وقتی به رویت باز می شد گیسوان افشان و چشمانی منتظر تورا خیره می ساخت! پاییز یک شعر است و یک عشق ....

وقتی پاییز می آید برایش تعریف می کنم تنهایی هایم را ... گله می کنم که هدیه ای  که به من دادی، غمی که در دلم کاشتی ، عاشقم کردی ... اما هرگز دست از رفاقت با تو بر نمی دارم هرچند ریشه این عشق در وجودم ماندگار شده و برای دلم فهماندم تو دیگر به قلب رنجورم آزار نده! برایش گفتم تو را دوست دارم : پاییز که می شود من بیشتر به عشق فکر می کنم و عاشقانه هایم را بیشتر مرور می کنم .

   " چون هم تو مهر داری، هم من ، ما نسبت دوستی با هم داریم، چو مهر بر دل هر دو نشسته است ..."

و خدا در همین نزدیکی هاست خدا نگهدار

به نام خدایی که مهر و مهربانی را در دل ها نهاد.

سلام خدمت شما گرامیان و هم ولایتی های  دوست داشتنی

درد و دل های حزن انگیز یک شاگرد برای استاد عشق :

سلامی بی جواب بر بزرگ مرد عشق و ادبآقای عباس مهاجر" صدا و نگاه مهربانت همیشه عشق را فریاد میکند و تا ابد عشق و مهر تو در قلبمان حک شده و همیشه باقی خواهند ماند. این هنر ما نیست، صد البته این همه از وجودت نازنیت برما می تابد. برتارک عشیره ام چون گوهری نایاب می درخشی، تو هرگز نرفته ای و نخواهی رفت! چون تو ناب ترین و پاک ترین فرزند عشقی ، نمی دانم خاک پاکت را از کدام گوهر سرشته اند که زیباترین صفات عالم ، همه یک جا در وجود تو به ودیعه نهاده شده، تو هستی و هرگز از پرواز تو کلامی برزبان نمی آورم ، چون تو عشق واقعی جاوندان خواهی ماند.

من در کنار فوتبال با خدای عشق و مهربانی مشق عشق کردم، صد البته که شاگرد کلاس اولت هم نبوده ام، آنقدر گرم و صمیمی و عمیق و پر نشاط بودی که انگار همه اساتید کلاس ها هنر عشق ورزیدن را درس داده ای و همه شاگر کوچکت هم نخواهند شد. هرگاه تو را می دیدم امید و نشاط در تمام وجودت موج می زد،با آنکه همه از یک آب و خاک پاکیم، خیلی خوب حال ولایتمان روستای خلت آباد را میدانیم، ولی انگار تو از سرزمینی دیگر و از کهکشانی دیگر آمده بودی.... تو جنست زمینی نبود مرد آسمانی ...

لحن مهربان، وقار، ادب و اخلاق ، مردم دوستی  و انسانیت و مردانگی و هزاران هزار صفت دیگر یکجا در تو موج می زد ...

شاید در ولایت ما کسی از کسی کدورتی بردل داشته باشد، اما تو خورشیدی هستی که بر همه تابیدی و کسی از تو جز نام نیکت برزبان نخواهد آورد و فرزندانت بر پشتوانه ادب و اخلاق و بزرگی تو چه غرور آفرین بر تو می بالند ....

و چقدر کلمات حقریند در بیان تو ......شاگرد کوچکت غلامرضا برزآبادی فراهانی فرزند مرحوم صادق

به نام آنکه خالق هستی و فانی است، بنام خدای آفریدگار عشق

سلام و دورد خدا بر شما خوبان و هم ولایتی های گرامی

صبح روز چهارشنبه مورخ 1400/08/12 هوا نیمه ابری و خنک، ساعت 10/30، در کوچه پس کوچه های کاهگلی آبادی من

صدای نی سوکت آبادی را شکست ، آمبولانس سفید رنگ آرام از کنار جوی آب عبور کرد و مسیر رفت و برگشت سالهای زیادی را خیلی آهسته طی کرد . از بلند گوهای که روی ماشین بسته شده بود، ترانه وداع سر میداد. عباس مهاجر که سالهای زیادی مثال آهویی در زمین، ساعت ها می دوید اینک خاموش و آرام بردوش شاگردان و فرزندانش با صدای حزن انگیز در فصل خزان در مسیر برگشت به سمت آرمستان هدایت شد. چه پاییز غم انگیزی شد و چه خاطرات تلخی رقم خورد. زمان در حرکت بود که آسمان تیره شد و قطرات باران به همراه اشک ها روان گشت تا استاد عشق ، هنر و اخلاق قهرمان قهرمانان عباس مهاجر، مهاجرتش را در کنار مادر و زیر سایه پدر آغاز نمایید. روحش شاد و یادش گرامی

به نام خدای مهربان، بنام آفریدگار و خالق همه زیبائیها

سلام و عرض ادب خدمت شما خوبان و سروران گرامی، دورود بر هم ولایتی های دوست داشتنی و ماندگار

خدای مهربانم ...مشتاقانه از تو میخواهم آنقدر به من، دوستانم و عزیزانم ایمان و توکل عطا بفرما که هر چه برایمان مقدرساخته ای را با جان دل بپذیریم.... و آنقدر شجاعت و ایمان عطا بفرما تا نومیدی و رنج را از خود برانیم...

بی تو تمام سال برایم برگ ریزان پاییز است . و هر برگ که می افتد خاطره ایی را یادآور می شود!

من اگر پاییز بودم تمام عاشق های دنیا را، در دلشون نور خدا را پرتو افکن می ساختم. تا با آمدن فصل عاشقی غم داشتن عشق آرامشی به آنها عنایت شود. من به تمام عاشق های  دنیا برگ های زرد و نارنجی فصل را تقدیم می کنم، طراوت زیبای باران را به دل های پاکشان هدیه می دهم. اما پاییز همیشه، پاییز است و فصل عشق بازی با رنگ های خدا ...!

مهر که شد بار سفر بستم به جایی که دنیا مرا ارزانی خویش ساخت، آنقدر رفتم تا به کوچه های کاهگلی رسیدم، به همان کوچه بن بستی که وقتی درب حیاطش را باز می کنی، عطر مادر و صدای پدر به ناخواسته اشک بر چشهایت روان میسازد. جایی که راه رفتن، بزرگ شدن، عاشق شدن و زندگی کردن را به من آموخت. آنجایی که پاییز می آید و هیچ نبینی، نه بارانی و نه برگ ریزانی، نه امید دیداری و نه خدانگهداری! دل چه را بهانه خوشی کند که در آن تنگ حوصله سر ریز می شود. اما دست من اگر بود بویت را به باد می سپردم، تا باد ببرد تا هرجا در خاطری،خاطره ای دل انگیز، زیر باران عبور ممتد زمان بیدار شود و از عشق بازگو نماید. بار این فراق سالهاست شب و روز بر دوشم سنگینی میکند. اما من که رنج و محنت عاشقی را سالهای زیادی است بردوش خسته و رنجورم می کشم، پاییز که می شود دانه بی جان برگ ها توی حیاط مرا یاد مادر می اندازد، جارویش را بر می داشت و برگ ها را جمع می کرد و گاهی هم ناله سر میداد که دیگر پیر شده ام، دوباره برمی گشت و با تمام وجود نگاهش می کردم و جان تازه ای می گرفتم . اما دیگر باید ...؟

قبل از آنکه از آن پله بالا بروم، از شوق دیدار مادر قطرات اشک به همراه بغض تنهایی مرا در خویش رها می ساخت. از حیاط خارج میشوم و از کوچه پس کوچه های کاهگلی عبور می کنم و خودم را به جایی که مادر آرام گرفته است می رسانم، آنجا می نشینم و با خاطری آسوده همه خاطراتش را مرور می کنم. کلی که حرف می زنم و فاتحه می خوانم تا بیشتر برایم دعا کند، در کنارش پدر خوابیده است آرارم دستم را روی سنگ سفیدش که چند نوشته دارد می گذارم و فاتحه می خوانم، آرام که شدم خودم را به میدان آبادی می رسانم، کنار جوی آب می نشینم و برای خودم حرف می زنم، باید گاهی در این آبادی غریبه شوی! تا بتوانی حواست را جمع کنی و لذت ببری از آنچه در کنارت می گذرد. اما من که نتوانستم این کار را انجام دهم. یک حیاط خلوت و پاییز و برگ ریزانش و دفتر خاطراتم ....چه خلوتی شود این خلوت و سکوت ...چه تنهایی هایی شود تنهاترین تنهائیم ... می دانی در تنهایی و سکوت این شب ها باز هم در خاطرم نقش می بندی؟ هر چند که سالهاست قصه من و پاییز همین است .؟

یک عمر به دنبال مقصد دویدم، بی آنکه بدانم، زندگی را به دیوار آویختم!

ازتبار مهربانی اند دختران مهر! کنارشان تمام غم هایتان مثال برگ های پاییز می ریزد. از خود بی خود تان می کند. برخلاف زمانه یک رو دارند گاهی هم رگ؟ دل هایشان اما شیشه ایی ست! زود ترک برمی دارد مواظب حرف هایتان باشد. رفاقت با آنها ته ندارد. یا می مانند تا آخر یا از همان اول بی خیالتان می شوند.باید حواصتان به این مهری ها باشد. این ها نوبرانه پاییز هستند.

ز غصه هزاران قصه دارم ، ولی پیش که خوانم؟ با که گویم؟ قصه تنهائی هایم را .....

و خدا در همین نزدیکی هاست خدا نگهدار

بنام خدای  مهربان

با سلام و احترام خدمت یکایک دوستان و هم ولایتی های گرامی،

سلام و عرض ادب خدمت خاطره سازان و عزیزان دوست داشتنی.

قسمت اول:

روز 16 شهریور ماه سال 1398 مصادف با شب نهم محرم، نیمه های شب بود که تن بی روح و جسم خسته و رنجور مادرم را در آغوش سردم سپرده بودم، پیشانی زخمی اش که پس از افتادن و برخورد به دیوار کاهگی خراش برداشته  و کمی تیره شده بود. را نگاه کردم، سرش را روی پاهای بی حس و خسته ام گذاشته بودم، من بودم اخوی تر(حسین). آرام سرش را روی دامن اخوی گذاشتم، تماس گرفتم با اورژانس، خانمی که مرا راهنمایی می کرد با صدای خسته و بغض جوابش را می دادم اما فایده ای نداشت، دستانم با به سوی آسمان تاریک دراز کردم و با فریاد بلندبارها گفتم: یا ابوالفضل به فریادم برس... خیلی طول نکشید صدای آمبولانس سکوت کوچه های تاریک را بر هم زد و طولی نکشید که مردم جمع شدند. روی پشت بام قلیچه ای را پهن کردم یک پارچه سفید روی مادرم گذاشتم ، بالشی که مادرم سرش را سالهای روی آن می گذاشت آرام زیر سرش گذاشتم و کنارش خوابیدم، محمد حسن حاج رحمت اله همسایه ما با صدای بلند قرآن می خواند، طولی نکشید که حمید اخوی دیگرم از راه رسید و حیاط پر شد از فریاد های بی امان، از کنار مادر بلند شدم و مردم جسم بی روح و رنجور مادر را به آمبولانس رساند و ....

15 شهرویر ماه سال 1394 مرحوم اکبر وروانی فرزند کرمعلی که اهل وروان بودند. داماد مشهدی  عباس کربلایی حسین آقا به رحمت خدا رفت.

15 شهریور ماه سال1387 مرحومه سلطنت خلت آبادی فرزند مرحوم اکبر (همسر مرحوم مشهدی سیف اله ) دار فانی را وداع گفتند.

18 شهریور ماه سال1396 مرحوم مشهدی ابرهیم آقا فرزند مرحوم حیدر به رحمت ایزدی پیوست.

روح همه گذشتگان شاد و برای شادی اموات، الخصوص اسامی ذکر شد. پدر  و مادر من حقیر فاتحه با ذکر صلوات بر محمد و آل محمد(ص).

خدا در همین نزدیکی هاست خدا نگهدار

بنام خدایی که عشق و محبت را در دلهای بی قرار نهاد.

سلام و عرض ادب خدمت شما خوبان و سروران گرامی،

سلام خدمت یکایک هم ولایتی های دوست داشتنی و خاطره ساز.

 اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا اَباعَبْدِاللَّهِ وَ عَلَى الاَْرْواحِ الَّتى حَلَّتْ بِفِناَّئِکَ عَلَیْکَ مِنّى سَلامُ اللَّهِ (اَبَداً) ما بَقیتُ وَ بَقِىَ اللَّیْلُ وَ النَّهارُ وَ لاجَعَلَهُ اللَّهُ آخِرَ الْعَهْدِ مِنّى لِزِیارَتِکُمْ...

*- اَلسَّلامُ عَلَى الْحُسَیْنِ وَ عَلى عَلِىِّ بْنِ الْحُسَیْنِ وَ عَلى اَوْلادِ الْحُسَیْنِ وَ عَلى اَصْحابِ الْحُسَیْنِ

انسانها وقتی به این دنیا ارزانی می شوند، تا زمانی که درحیطه مادر هستند و بزرگ شدن را درکنار مهربان ترین آفریدگار هستی قرارمی گیرند شاید خیلی متوجه نباشند. اما به محض بزرگ شدن آرزو ها یکی پس از دیگری انسانها را از دوران بچه بودن جدا می سازد. کم کم بزرگ می شود و یکی پس از دیگری به همه آرزوهایی که داشته می رسد. اما بهترین و بزرگترین نعمت را که مادر باشد به مراتب فراموش می کند. یه روزی عاشق می شود . سالها می گذرد فراموش نمی کند. گاهی سرنوشت جوری رقم می خورد که بعد از سالهای دوری و رنج دوباره دوران خوب و ماندگار عاشقی مرور می شود. اما مادر هیچ گاه فراموش نمی شود. همیشه هست و خواهد بود. 

خاطرات ماندگار با مادر یه وقت هایی دیدارش، شنیدن صدایش آرزو می شود. یادمان باشد بعضی از آرزو ها برای هیچ وقت برآورده نخواهد شد. مثل دوست داشتنی کسی که برای رسیدنش هرگز نباید تلاش کرد. شاید تقدیر و سرنوشت یه جوری که تو دلت می خواست هرگز رقم نخورد. مثل نداشت مادر که برای رسیدنش هیچ کار از دست هیچ کس ساخت نیست. برای هر دو باید مرور کرد خاطرات ماندگار را و این است رسم زندگی کردن.

اما سخن امروز در خصوص مادری مهربان و دلسوز است ،مادری زحمت کش و دوست داشتنی، مادری که این روزها انتظارم را می کشید که چه روزی به آبادی می آیم، امسال دومین محرم است که می روم برای زیارت قبر مادر، مادری که برایم خیلی زحمت کشید. این نیز از همان آرزوهایی که هرگز برآورده نخواهد شد.و رسم دلداگی شاید همین باشد که هیچگاه به هیچ کس دل نبندی....

معنای حسرت را زمانی فهمیدم که برای روز مادر، گل بر مزارش گذاشتم. همه می گویند هر وقت دلت برای مادرت تنگ شد، فاتحه ای برایش بخوان. نمی دانند که من دو سال است تنها به همین فاتحه دل خوشم. حسرت نبودن مادر، با هیچ بودنی جایش پر نمی شود. مادر که نباشد، انگار هیچ کسی دردت را نمی فهمد.

 

تمام بود و نبودم وجود مادر بود

کسی که مظهر عشق بود، مادر بود

برای من به جهان هزار رنگ و فریب

کسی که مونس وغمخوار بود مادر بود

برای راحتی من چه رنج ها نکشید

کسی که موی سفید روی سفید بود مادر بود

به وقت بیماری بی قرار او به برم

کسی که دست بر سرم میکشید مادر بود

به نیمه های‌ شب و با صدای گریه من

کسی که با هراس ز جا می پرید مادر بود

به کوچه و برزن یا به وقت خطر

کسی که با شتاب در پی‌ام می دوید مادر بود

چو پای من به زمین گاه می لغزید

کسی که از ته دل آه می کشید مادر بود.

مادرم ، آرام جانم ، روح و روانم، روحت شاد و یادت همیشه ماندگار خواهد بود 

خدا در همین نزدیکی هاست خدا نگهدار تا بعد

به نام خدای  مهربان و دوست داشتنی خدایی که آفریدگار همه هستی است 

سلام و عرض ادب خدمت همه دوستان و رفقای گرامی * سلام خدمت یکایک هم ولایتی های خاطره ساز و دوست داشتنی 

بخشی از  دلنوشته های ماندگار من که بر گرفته از کتاب عشق می باشد تقدیم نگاه زیبای شما 

دوران نوجواني روزهاي خاطره انگيز در دوران خوش نوجواني

روزهايي كه براي هميشه ماندگار است و فراموش نخواهد شد. در آن روزها هميشه دنبال بازي و سرگرمي هستي و مهمتر از آن عزيز بودن در كنار خانواده و زندگي با آرامش كامل، بدون هيچ درد سري، آن روزها خيلي سخت سپري نمي‌شد، دل خوشي و بازيهاي عجيبي بود. پدرم خيلي جوان وكاري بود و مادرم نيز سر حال و هميشه در بيشتر كارها كمك مي‌كرد. صبح‌هاي خيلي زود بيدار و براي بافتن قالي سوار بردار قالي مي‌شد، پدرم براي خواندن نماز مي‌رفت مسجد و پس از خواندن نماز با دبه آب از سر چشمه برمي‌گشت، مادر سماور را روشن مي‌كرد و به اتفاق مي‌رفتند براي دوشيدن شير از گاو، گاهي هم گوسفندان، با طلوع خورشيد از خواب بيدار و كنار سفره صبحانه مي‌نشستيم، شير داغ، پنير، نان محلي با چاي شيرين در كنار هم صبحگاه بي‌نظيري رقم مي‌خورد. بعد براي بازي روانه كوچه‌هاي آبادي مي‌شديم تا نزديكي‌هاي ظهر و صرف نهار و عصري نيز تا غروب مي‌رفتيم. براي بازي و شب نيز بعد از شام خيلي زود از خستگي روزانه خوابمان مي‌برد. تقريبا همه روزها بدين‌صورت بود. اما شبهاي سخت و طاقت فرساي زمستان كه طولاني بود. كنار كرسي گرم مي‌نشستيم و پدر قصه مي‌گفت. در بازيهاي كودكانه در نوجواني نيز ادامه داشت. حياط خونه پدري خيلي بزرگ بود، پدر بزرگ، نه نه آقا و عمه توي يك خانه گنبدي شكل زندگي مي‌كردند. گاهي اوقات نيز با آنها سپري مي‌شد. شبهاي زيادي پاي قصه‌هاي آنها مي‌نشستيم و روزهاي كه با مادر حرف‌مان مي‌شد به آنها پناه مي‌برديم. خدا رحمتشان كند. خيلي آدمهاي خوب و مهربان، درعين حال ساده‌اي بودند. از زندگي لذت مي‌بردند و راضي بودند، نگاهشان قوتي بود و حرف‌هايشان آرام بخش، چقدر زود گذشت آنهمه خاطرات خوب و دوست داشتني، يه بخش مهم زندگي ايام نوروز بود كه سال‌هاي زياد شب و روز به انتظار مي‌نشستيم كه ايام عيد برسد و شادي كنيم، خوش باشيم. پوشيدن لباس نو و رفتن براي عيد و ‌ديدني خونه اقوام و نزديكان، همسايگان و گرفتن عيدي كه يك عدد كلوچه (كسمه) يا يك عدد تخم مرغ رنگ شده كه كلي هم از گرفتن آن ذوق مي‌كرديم. اگر بخواهم از آن روزها بنويسم خيلي زياداست اما سعي مي‌كنم. بخشي از خاطرات جالب تر و اتفاقات مهم را يادآوري كنم. يه بخشي از زندگي نوجواني كه خيلي هم خاطره انگيز بود بازيهاي دست جمعي كه ازجمله آنها قايم بوشك بازي، ابربازي، فوتبال گل كوچك و... بخشي ديگر كه كمي سخت‌تر بود رفتن به دشت و صحرا همراه پدركه درتابستان‌هاي داغ و بيدار شدن صبح‌هاي خيلي زود بود. مطلب ديگر در خصوص عروسي‌ها بود كه براي جمع كردن پول دنبال عروس و داماد مي‌رفتيم، رسم بود كه از بالاي سرآنها پول مي‌ريختند كه بيشتر هم سكه يك ريالي بود كه در زمان خود بسيار با ارزش بود. بهرصورت اين دوران و خاطرات خيلي هم زود سپري شد و فقط به عنوان يادگاري در كوچه‌ها كاهگلي آبادي من به عنوان خاطره و يادگار بجا ماند .

این نوشته ها بخشی کوچک از خاطرات ماندگار و یاد آوری روزهای  خوب است 

خدا در همین نزدیکی هاست خدا نگهدار

بنام خدایی که خالق همه هستی است 

سلام و عرض ادب خدمت همه دوستان و رفقای گرامی

سلام خدمت هم ولایتی های دوست داشتی که گاه و بیگاه رفع دلتنگی می کنند.

چند وقتی بود که حال و هوای خوبی نداشتم. سرگرم کارهای شخصی بودم و بازنشسته که شدم یه مقدار از این دسترسی دور شدم. درگیر دلنوشته و کتاب بود که به لطف خدا تمام شد.

من خدایی دارم که در تنهایی هایم خیلی زیاد آن هم عاشقانه هوایم را دارد. به من روز و روز گار را بی نهایت سخت می گیرد تا محکم باشم در قبال همه مشکلات زندگی.تا حواسم به خودم خیلی بیشتر باشد.خیلی وقت ها که رهایم کرده از خودم خیلی فاصله گرفتم و فهمیدم که یه جایی از کارم اشکال داشته است. اما دلتنگی های بی پایانم باعث می شد که حواسم به خودم بیشتر باشد. روزگار مرا به جایی هدایت کرد که باید ساخت و با سرنوشت کنارآمد.

یادمان باشد که از زخم هایی که روزگار برتنمان خراش می اندازد هیچگاه گله نکنیم؟ البته باید زخم ها درمان شوند تا بتوانی به زندگی ادامه دهیو باید جایش باقی بماند که هروقت دیدی جای زخمت را راهت را گم نکنی؟

و خدا در همین نزدیکی هاست خدا نگهدار

بنام خداي مهربان

با سلام و عرض احترام خدمت يكايك دوستان و هم ولايتي هاي عزيز

اولين اسطوره و الگوي تمام آدم ها لقب مي‌گيرد ...
نزديكترين فرد به آدم ها مادر است ....
درس اخلاق، مهربانيت و محبت را از همان كودكي يادمان ميدهد...
بدون هيچ بهانه‌اي از ما مراقبت مي‌كند ...
راست مي‌گويند مادرها فرشتگان روي زمين هستند...

تبريك و تهينت به همه مادران زميني و آسماني، همسران، خواهران و دختران بهشتي كه همه آنها عزيزتر از جان هستند.

تقديم به مادري كه ندارم، اما هميشه كنارم هست ...؟

روزی این شبهای دلتنگی، می‌گذرد روزی این فاصله و دوری، می‌گذرد. روزهای بی‌قراری و انتظار، می‌رسد همان روزی که به خاطرش گذراندیم فصلها را بی‌بهار، بي‌پاييز، و از ترس همه آن شبها تا صبح ستاره‌ها را شمارش كرديم، كه شايد در لابلاي آن همه ستاره‌هاي درخشان يكي از آنها با زدن چشمك خواب را ارزاني ما كند؟ همیشه جایی بودکه با دیدنش خاطراتم زنده می‌شد، همیشه آهنگی بود که با شنیدنش حرفهای درذهنم تکرار می‌شد اما آن لحظه‌ها همیشگی نبود، همیشه دلتنگی بود و انتظار، همیشه لبخند بود و به ظاهر یک عاشق ماندگار؟ اما اين روزها دیگر مثل همیشه نیست، قديم‌ها صفايش را با خود برد. حس و حال من مثل گذشته نیست، كمي تجربه پيرترم كرد. من هم طاقتی دارم، روزهاي پاييز خيلي دير مي‌رسد و زود هم تمام مي‌شود اما بوي خاكش كه با باران خنك همراه است بازم آرام مي‌كند اين قلب شكسته و دل پينه بسته را‌؟ مي‌‌داني چرا؟ چون زخم‌ها اگر خوب شوند جايش هميشه مي‌ماند حتي تا ابد 000 ! هیچ وقت به کسی دل نبند چون این دنیا آنقدر کوچیک هست که ارزش این رو نداره که به کسی دل ببندی؟ اما اگر به کسی دل بستی هیچ وقت ازش جدا نشو چون این دنیا آنقدر بزرگ هست که نتونی دیگه پیداش کنی.

مادراي  تنها شب زنده دار ...اي دشت شقايق در كوير ... اي عطر حقايق در مسير...اي پاكيزه دامن كوه  درد ... اي كيسوي طلايي نازين... اي روشنگر شب هاي تار ...اي آرام بخش بي قرار ...اي استاد مهر و سروري ...اي روح تو در انديشه ام ...مادر ، عزيزم، نه نه خوبم تنديس عشق  و سادگي روزت مبارك ...

الهي ...!!
اگر بهشت چون چشم و چراغ است بي ديدار مادر درد و داغ است.

الهي ...!!
گلهاي بهشت زير پاي مادران خار است هر كه زنده به دوست است

زنده به ناني و آب است، ولي هر كه زنده به مادر است زنده و جاودان است؟

تو كه رفتي تنها صندلي ماند، شاخه گلي و ليواني كه نزد من است  هنوز،
اولي مسند زيباترين ترانه هاي من است...
دومي در دلم رويد...
سومي سرشار از بوسه هاي تو بود
آمدم كه عطر تو را بنوشم، اما غرق آن شدم ...

نذر كردم گر از اين غم به در آيم روزي، تا در ميكده شاد و غزل خوان بروم ...
 

خدا در همين نزديكي هاست خدا نگهدار ...

بنام خدايي كه رستگار مي‌كند انسانهاي مهربان را

سلام و عرض ادب خدمت يكايك دوستان و رفقاي خوب و گرامي، سلام خدمت هم ولايتي هاي دوست داشتني و خاطره ساز همان هايي كه عاشقانه را در كوچه هاي عاشقي بيادگار گذاشتند.

برون نمي رد از خاطرم خيالت وصالت                  اگر چه نيست وصالي،ولي خوشم به خيالت

درهوس خيال او همچو، خيال گشته ام ...                 اوست، گرفته شهر دل من به كجا سفر كنم ...؟

یک سیاره‌ی کوتوله‌ی سبز پیدا خواهم‌ کرد و همه‌‌ی آنهایی که دوستشان دارم را با خودم خواهم برد. آنجا گل خواهیم‌کاشت و کلبه‌های چوبی خواهیم‌ ساخت و از عشق و خوشبختی حرف خواهیم‌ زد. آنجا مهربانی را معنا خواهیم‌ کرد و هر شب زیر نور خیال‌انگیز ستاره‌ها خواهیم‌خوابید.
آنجا آرام خواهیم‌ بود و روزهای شاد زیادی خواهیم‌ داشت. 
یک سیاره‌ی کوتوله‌ی سبز پیدا خواهم‌کرد که زادگاه پری‌ها باشد و میعادگاه پروانه‌ها، که در آن آرام باشیم و کسی آرامشمان را به‌ هم نزند، که خوشبخت باشیم و کسی خوشبختی‌مان را خراب نکند.
یک سیاره‌ی کوتوله‌ی سبز پیدا خواهم‌ کرد که در آن هیچ ردی از بیماری و اندوه و مرگ نباشد و من، عزیزانم را تا ابدیت کنار خودم داشته‌ باشم، که هر روز در آغوششان بگیرم و آرام‌ شوم، که هر شب با آن‌ها حرف بزنم و آرام‌تر شوم.
یک سیاره‌ی کوتوله‌ی سبز پیدا خواهم ‌کرد که زمستان نداشته ‌باشد و دائما بهار باشد، درختانش سبز و پرشکوفه، گل‌هایش خندان، آسمانش صاف، زمینش بِکر، هوایش پاک و خورشیدش همیشه تابنده...
که در آن خبری از اندوه و ناامیدی نباشد، که حرفی از "صبر کن همه چیز درست می‌شود" نباشد، که همه چیز درست باشد!!!
یک سیاره‌ی کوتوله‌ی سبز پیدا خواهم‌ کرد و آن‌جا به اندازه‌ی تمام ثانیه‌های زندگی‌ام خوشبخت خواهم‌ بود،
به اندازه‌ی تک تک ثانیه‌هایی که ایمان داشتم این سیاره‌ی زخمی و خسته دیگر جای ماندن نیست...
به اندازه‌ی تمام ثانیه‌هایی که چشمانم را بستم و برای آرامش خاطرم، خیال بافتم...
یک سیاره‌ی کوتوله‌ی سبز پیدا خواهم‌کرد... در آن گل خواهم‌ کاشت، به آن رنگ خواهم‌ پاشید و خدا را با خودم به آن‌جا خواهم ‌برد...

 ما در مسير زندگي
با هيچ كس به طور اتفاقي همراه نمي شويم.
همه ي آدم ها با دليل
وارد زندگي ما مي‌شوند. 

 و يك روز به خودت مي آيي كه ديگر "زماني"
براي كارهايي كه مي خواستي انجام بدهي نداري ...!

و خدا در همين نزديكي هاست خدا نگهدار

به نام خداي مهربان و خالق همه هستي 

با سلام و عرض احترام خدمت شما خوبان و سروران گرامي الخصوص خاطره سازان كوچه ساركاهگلي آبادي من

 پانزده هم دي ماه سال 1345 بود كه خداي مهربان مرا ارزاني خانواده ام نمود.

یک سال دیگه گذشت
منم یک سال بزرگتر شدم…
یـکسالی که نمی دونم  واقعا تونستم « بزرگ » بشم یا نه ؟ …
تونستم همونی باشم که هستم ؟ …
نمی دونم … شاید اونجوری که می خواستم باشم نبودم…. ولی یکسال بزرگتر شدم
…اونم خیلی سریع…. خدایا دلم هوای دیروز رو کرده هوای روز هايي كه مادرم بود! دلم میخواد
مثل روزهايي كه تولدم بود با مادرم حرف مي زدم....
دلم میخواد دفتر مشقم رو باز کنم و دوباره تمرین کنم الفبای زندگی رو
میخوام خط خطی کنم تمام اون روزایی که دل شکستم و دلمو شکستن

 امروز تولدم است. در اتاقم تنها نشسته‌ام، اشک‌هایم از گونه‌هایم سرازیر شده و با خودم فکر می‌کنم. فکر می‌کنم: چرا روزهای تولدم بیشتر از هر روز دیگری گریه می‌کنم؟ این روزهای تولد چه دارد مگر؟ بعد می‌نشینم و همه راه‌هایی را که می‌شود وجود داشته باشد تا امروز غمگین نباشم می‌نویسم.

یک دوست یک هدیه گران‌قیمت به من بدهد؟ دور و بر اتاقم پر از هدیه‌های مزخرفی است که دوستان و آشنایان به من داده‌اند. هدیه‌های بی‌مصرفی که بیشتر برای ارضای نیاز خودشان به محبت کردن به من داده‌اند و ذره‌ای نفهمیده‌اند سلیقه من چیست و چه دوست دارم.

مادر و پدرم مرا در آغوش بگیرند و بگویند با به دنیا آمدن تو چراغ خانه ما روشن شد؟ این هم خوشحالم نمی‌کند. پدر و مادری که تصمیم گرفتند برای روشن شدن چراغ زندگی‌شان فرزندي مثل من را به دنیا بیاورند و راستی این عمل چقدر خودخواهانه می‌تواند باشد.

امروز یک نفر در خانه را بزند و بگوید من شانس هستم؟ بیا که بیدار شدم و می‌خواهم تو را به همه آرزوهای محال خودت برسانم؟ چه فکر پوچ و بیهوده‌ای... چه تخیل خامی. آخر بعد از این سال‌های سیاه کدام شانس در روز تولدم ممکن است بیاید؟

نه! هیچ‌کدام از این‌ها مرا خوشحال نمی‌کند. غم را روز تولد خلق می‌کند وقتی در اعماق وجودت هیچ مبارکی احساس نمی‌کنی و من سال‌هاست در روز تولدم غمگینم.

پس بايد خودت باشي و تلاش كني تا به همه آرزوهايت برسي كه خيلي هم دور از انتظار نيست، البته شايد كمي زمان نياز باشد كه اين هم تجربه زندگي است.

و خدا در همين نزديكي هاست خدا نگهدار 

بنام آفريدگار هستي كه هر چه هست از اوست...

سلام و عرض ادب خدمت دوستان و هم ولايتي هاي گرامي

پاييز با همه زيبائيهايش به انتها رسيد، حالا بايد وداع كرد با سالي پر خاطره با پاييز فراموش نشدني اش ، يه وقت‌هايي دلت مي‌خواهد يه جايي باشي كه هميشه در روياهاست، يه چيز هايي هاي داشته باشي كه محال است اما ...!

مي‌خواستم جاي ديگري بروم، جايي كه آسمانش رنگ ديگري باشد. آسماني به رنگ زرد عميق با ابرهايي كه نگاهشان كنم و دانه دانه آرزوهاي خودم را در قد و قامت بلند و زيبايش تماشا كنم. مي‌خواستم با خورشيد رفيق باشم، دستان ستاره‌ها را بگيرم و با آنها تا درياچه‌هاي نقره‌اي خيالم پرواز كنم. به شاخه‌هاي درختان گردو طناب ببندم و تا قله‌هاي بلند عشق، عاشقانه تاب بخورم.

مي‌خواستم جاي ديگيري بروم، جايي كه آسمانش آرامش ببارد. خورشيدش عشق و زمينش، آزادي بروياند. جايي كه بدون هراس بتوان انتخاب كرد. بدون شرمندگي عاشق بود و بدون نياز، مهر ورزيد. جايي كه بتوان با پري‌هاي كنار درياچه حرف زد. با پروانه‌ها خنديد. با ماهي‌ها شنا كرد و با گنجشك‌ها پرواز ...

من خسته بودم از اين حوالي، مي‌خواستم جاي ديگري بروم، در جهان بهتري نفس بكشم، در زمان ديگري باشم. من خسته بودم از اين حوالي و اتفاقات و آدم‌ها، من خسته بودم ...

زمستان از راه رسيد،فصل پاييز به آخرين پاييز قرن رقم خورد. اما با همه اين رفتن‌ها يك روز هم متوجه خواهي شدكه چقدر پاييز شده و حواست نبوده، يك روز چشم باز مي‌كني و مي‌بيني همه فصل‌ها، ماه‌ها و روزها برايت شبيه همه‌اند! در پنج شنبه‌ها همان حسي را داري كه در شنبه است! غروب دوشنبه ها برايت با غروب دلگير جمعه ها تفاوتي ندارد. بهار فقط فصل بهار است و پاييز نيز پاييز! ديگر زيبائيهاي گل تو را به وجد نمي‌آورد، خش خش برگ‌هاي پاييز تو را به ياد كسي نمي‌اندازد. حالا خيلي زود متوجه خواهي شد كه زندگي را بيش از اندازه جدي گرفته‌اي، و تمام تلاشها كه مي‌كني براي زنده ماندن است، نه زندگي كردن! از يك جا به بعد همه چيز دنيا برايت تكراري است، نه اشتياقي براي عاشق كسي شدن داري و نه انگيزه براي عاشقانه با كسي حرف زدن! انسانها لا به لاي مشكلات و سختي‌ها بزرگ مي‌شوند اما بدان كه آن روز تو بزرگ نشده‌اي، فقط كودك بلند پرواز درونت را كشته‌اي، بزرگ شدن اينقدرها هم ترسناك نيست!

 خدا در همين نزديكي هاست خدا نگهدار

بنام آفريدگار عشق، خداي خالق همه زيبائي ها

سلام خدمت رفقا و دوستان گرامي، عرض ادب و سلام خدمت هم ولايتي‌هاي دوست داشتني و خاطره سازان عاشقانه‌هاي آبادي من ...

نگرانم و دلتنگ...

چقدر روزها  و شبها بدون تو سخت است....

هميشه نگران بودم كه مبادا ماه تو را نگاه كند ...

دلش را ببري... كاش نگفته بودم، به تو سر بزند ...

خودم فرستادمش پي تو، كاش زبانم لال مي‌شد.

مثل گنج بايد كنج دلم نگه مي داشتمت...!

از تو ديگي نبايد پيش كسي حرفي بزنم، حتي به خودت هم چيزي نگويم...

وقتي مي‌گويي، حرف كه مي‌زني، دلت عادت مي‌كند به صداي گرمش، به تمام حرف‌هايي كه سالها منتظر بودي....

خاك بر سر عقلم؟ دل بيچاره‌ام كه خبر نداشت، به همه چيز عادت كرده بود...

وقتي يه كسي را خيلي دوست داري... وقتي به نبودن يه كسي عادت مي‌كني... آن وقت تمام اين دوست داشتن‌ها را بين همه آدم‌هاي دنيا تقسيم كني، به همه از دوست داشتن تو آنقدر مي‌رسد كه ... در دنيا كسي نماند كه عاشق تو باشد ... 

امروز دست دلتنگي‌هايم را مي‌گيرم و يك راست مي‌آورم پيش تو .... اگر مادر داشتم...شايد اين كار را نمي‌كردم،تازه فهميده‌ام كه چقدر مادرم را دوست داشتم! شايد به اندازه تو، نمي‌دانم... اما مهرباني‌هايت را ارزاني نكن؟خودت را نباز... دلت را محمك كن! با دل شكسته‌ها عشق بازي نكن...لذا حواست به دلتنگي هايم خيلي باشد ....مي سپارم به خودت ...؟!

روزهاي پاييز با برگهاي رنگين و بي‌جانش اما عاشقانه خود را به انتها و فصل زمستان نزديك مي‌كند، هشداري ديگر براي عمرهايي كه زياد هم با ارزش نبود. اما عشق يه حال و هوايي خوب دارد براي زخم هاي وامانده .... شايد اين عاشقانه هاي مداوم سخت باشد مخصوصا نظر مردم، البته حرف مردم مانند موج درياست...! اگر مقابلش باستي خسته مي شوي، اگر با آن همراهي كني غرق مي شوي، ،آنها حق دارند نظر بدهند و من هم حق دارم كه كاملا همه حرف ها را ناديده بگيرم، ....

كنار پنجره چشمي است كه روز به روز سپيده تر مي‌شود  و پلك‌ها را تنها وقتي برهم مي‌نهد كه عشق صدايش كرده باشد از دل خواب و بيداري ...

پاييز افتاده توي فنجان قهوه ، هم كه مي‌زني جنگل از خواب مي‌پرد و برگهاي درختان نارنجي مي‌ريزد ... توي كوچه‌هاي  ماندگار و خاطره انگيز ... يك برگ مي‌شود يك اتفاق ... يك عاشقانه پر هياهو ...!

خدا در همين نزديكي هاست خدا نگهدار

بنام خداي مهربان، خدايي كه خالق همه مهرباني هاست

سلام و عرض ادب خدمت همه دوستان و رفقاي هميشگي، سلام خدمت هم ولايتي هاي دوست داشتني، هم ولايتي هاي خاطره ساز

بخشي از دلنوشته هاي من در كتاب عشق

من از پشت کوه‌ههاي سر به فلك كشيده تفرش، من از لابه‌لای ستارگان كوير فراهان، من از روشنی آفتاب، من از زلالی آب چشمه آبادي حرف می‌زنم. من از پشت پرده غم، من از اندوه همیشگی، من از کوله بار پر درد حرف میزنم، من از یک دل شکسته، من از خم شدن ساقه‌هاي درختان بيد در كوچه‌هاي آبادي حرف مي‌زنم. من از آزادي پرندگان، كلاغ‌ها، كبوتران خانگي حرف مي‌زنم. از قفس حرف‌ می‌زنم من از یک غرور شکسته، من از تحمل حقارت، من از سر شکستگی، من از نااميدي، آرزوهاي سخت، ازشبهاي سرد زمستان، از بي ‌كسي كوچه‌هاي آبادي حرف می‌زنم. من از دنیا مهرباني، از مردان پاك و خسته، من از خستگی، من از بی‌کسی من از تنهایی حرف می‌زنم...من از شکستن یک دل شكسته وخرد شده. من از پرواز من از اشک‌های شبانه كه سحر ندارد سخن مي‌گويم...من از گریستن حرف می‌زنم... از فقر آنروزهايي كه براي پوشيدن لباسهاي كهنه ديگران ساعت شماري مي‌كردم، از روزهاي كه در كنار پدر با دستان لرزان تلاش مي‌كرد براي نگه داشتن آبرو...من از صدای زجه‌ی دل خسته، من از صدای تنفس، من از اجبار حرف می‌زنم. من از سکوت سرد، من از هواي باراني، من از مجال، من از انسانيت حرف می‌زنم...من از فرار، من از بودن، من از رفتن حرف می‌زنم...من از پشت پنجره، من از امید به رسیدن، من در آرزوی شنیدن...بال ‌بال می‌زنم كوچه‌هاي خاكي آبادي من پر از كلاغ‌هاي مهربان است كه هميشه با زبان مهرباني حرف مي‌زنند. آهای کلاغه چه خبرته اوله صبحی خبری داری یا فقط قار قار بلدی؟....کلاغه چته دلت پره يا از حال و هواي من باخبري، غصه نخور من رفته‌ام، چند روزي اينجا مهمان هستم. دلت از کی گرفته کلاغه؟....کی تو رو اذیت کرده...کلاغه چرا سیاه پوشیدی، عزا داری کلاغه... شايد مرا سيه پوش ديدي حسودي كردي، آخه تو كه هميشه لباس سيه تو تنه ته، يا نه حال و هوات سياهه. يا اينكه از درد و دلهاي من باخبر شدي؟ يا خدا نكرده.... نکنه دل تو هم گرفته، نکنه تو هم مثل منی، می‌خوای صدات به همه جا برسه...نکنه تو هم از روزگار رو دست خوردی...نکنه یکی آمد بهت گفته چه صدایی ؟ چه پر بالی؟ اما من خوب مي‌دونم كه تو آزادي پرواز كني، قار قار مي‌كني فقط درد و دلهات وخدا مي‌دونه اما من نمي‌تونم داد بزنم، توي كوچه باغها كه راه مي‌افتم دلم ياد دوستاني مي‌كنه كه با خاطرات زيادي از كوچه‌ها خداحافظي كردند و رفتند اما يادشان بخير خيلي مهربان بودند. هر وقت بهم مي‌رسيدند خسته نباشيد مي‌گفتند‌. بر عكس همه شهريها نکنه تو هم دلت بسته شده به مسلسل بیوفایی...نکنه داغ یه قلب مهربون به دلته...نکنه..غصه داری. اگه راست ميگي چرا قار قار مي‌كني، غصه‌ها تو با خدا وا ميكني...نکنه واسه دل چاک چاکت  لباس سیاه به تن کردی ...به من بگو کلاغه...تو از کی رو دست خوردی.. باور كنه خود تو آزار ميدي من از اين دوستان زيادي رو دست خوردم آهاي کلاغه...کجای این زندگی ارزش داره که به خاطرش ما زنده‌ایم..زندگی که همه چی رو از ما گرفت... تو بيا اين دم آخر با ما دوست بشو بيا و درد ودل مرا گوش كن وقت من خيلي كمه آخر امروز بايد برم ميدوني اگه برم تنهاي تنها ميشم؟ تو شهر من مهرباني معنا نداره؟ همه حرف‌ها سراب؟ اگه سالها تنها باشي كسي احوالتو نمي‌پرسه؟ كسي به كارت كاري نداره. عاشقي معنا نداره؟ اما اون قديما كلاغ خيلي خوب بودند. روزاي سرد زمستان رو درختاي صنبور صداي قارقارشان آمدن برف سفيد را مژده ميداد اما كو پس چي شد ...کو سرداب خیال کو پرنده عشق کو سایبان آرامش...کو سایه آسایش..بگو که تو هم این و فریاد می‌زنی...

كلاغ يادت باشه درد منو داد نزني، عشق منو فرياد نزني، حواست و جمع كن با آبرويم بازي نكني، يادت باشه كه من خيلي غريبم، اما خوب گوش كن، من و دل ساكن اين ده بوديم، ساكن اين ديار و كوچه بوديم، زير آن درخت بيد،كنار آن جوي آب، زير باران و زير آفتاب، روزاي سرد زمستان يا هوا كه خيلي داغ بود روزاي گرم تابستان تنها مي‌نشستم. تا بياد يار من، يار تنهايي من، مي‌دوني چيه ميگم، از كجا ميگم، اصلاً ميدوني انتظار چيه ؟ شده ساعت‌ها چشات به كوچه باشه تا بياد ؟ نه واسه اينكه تو نمي‌دوني عاشقي چيه؟

راستي خونه ما توي همين كوچه است. آخر همين كوچه،  ( ادامه دارد...)

در اين روزهاي سرد، روزهايي كه همه از هم دوريم، مواظب همديگر بيشتر باشيم....

خدا در همين نزديكي هاست خدا نگهدار

بنام خالق هستي، خداي مهربان

سلام و عرض ادب خدمت دوستان و رفقاي گرامي،

سلام خدمت خاطره سازان روزهاي عاشقي

خدايا حال دلم را تكاني بده ،
هم ميداني، هم مي بيني و هم مي تواني

از كوچه سارهاي كاهگلي تاريك چون بيرون مي آييم، و در رخساره طلوع خورشيدش نظر مي افكنم، مفهوم آفرينش را به صراحت درمي يابم! باشدكه همه چيز در حضور او خوابي است كه به چشمان خفتگان مي‌گذرد و خدايان را هراسي آشكار در برمي‌گيرد. از آن كه خلق مبادا بر او نماز بگذارند.

شايد پاييز حكايت عشق زنجير وار برگ هاست! هر كدام به خاطر ديگري خودشان را به زمين مي اندازند و صداي خش خش خرد شدن شان زير پاي ما كه آخرين پچ پچ هاي دوستت دارم است.

براي همه روزهاي عاشقي، غروب‌هايش را شمارش كردم، انتظارات كوچه كنار جوي آب، زير درخت خنك بيد، جواني ام را بغل كردم، دلم برايم گريست، براي همه آن سالهاي نبودن هايت، براي همه آرزوهاي جواني ام، براي رد پاي عشق..! چه شد كه اين همه روزها خاطرات را معنا كرد، تعريف و توصيف پس از سه دهه، وقتي به كوچه خير مي‌شوم، قطرات اشك به ناخواسته گونه‌هاي سرد و اندوهگينم را خيس مي‌كند. آنگاه دلم روانه آن روزهايي مي‌شود كه هميشه آرزو داشتم... روزهايي كه عاشقي در جواني‌ام فرياد مي‌زد. و گرنه دل خوشي برايش نمي‌ماند كه اين همه سال رنج و محنت را تحمل كند. اما دلم خاطرات را هميشه در درونش گرم نگه داشت، هيچ وقت داغي‌اش سرد نشد! چرا كه دنيا بدون عشق چيزي نيست جز تكرار يك تكرار ...!

بنام خداي مهربان، خدايي كه خالق همه زيبائي هاست.

پاييز كه شوق رسيدن است آمد.تا ميزبان عشق‌مان باشد. اكنون تمام اين درختان جواهرات خود را پيشكش قدمهاي تو مي‌كنند و اين سرماي از راه رسيده جاي نگراني ندارد. اما تو كه نباشي نه شوقي و نه پاييز آمدنش فايده اي دارد.

سلام و عرض ادب خدمت دوستان و سروان گرامي،
سلام و خسته نباشد خدمت خاطره سازان كوچه‌هاي آبادي من،
سلام خدمت هم ولايتي‌هاي دوست داشتني و فراموش نشدني

خاطره حرف عجيبي است، برايم انگار، شايد هم، من از اين خاطره‌ها مي‌ترسم، ترسم اين است كه يك شب به سراغم بيايد، يك شب تلخ و خنك پاييزي كه تنها كنار پنجره نشستم و كوچه‌هاي خلوت و بي عابر را مي‌نگرم، اما من از خاطره‌ها ديوانه ترم، من شب‌هايم سالهاست به انتظار گذشته، من كه با خاطرات غريبه نيستم، اما اگر خاطره‌ها معترضند كه گاهي هم من را ترسانند، مي‌گذارم كه همه خاطراتم سمت من حمله ببرند. دل من هم به همين خاطره‌ها خوش شده است! نبود اين خاطره‌ها كافي نيست كه دليلي باشد يادت از دل برود...!

زندگي حكمت خداوند مهربان است. چند برگي را تو ورقي خواهي زد و مابقي را سرنوشت...!

من براي دوست داشتن كسي هيچ وقت نشانه اي نداشتم، نشانه ام دلم بود. دلي شكسته و رنجور كه هرسال به وقت پاييز آزارم مي‌دهد. شايدبايد يك عمر بگذرد سالها از اين پاييزها بيايد، دلها شكسته شود، انتظارها پايان نرسد،باد و باران باشد، تو باشي و خاك، تو باشي و كوچه هاي سرگردان و همه از كنار تو عبور كنند. چقدر دير متوجه شدم كه زندگي همان روزهايي بود كه منتظر بودم، اما زيباترين لحظات زندگي آنجاست كه خداي مهربان ناممكن‌ها را ممكن مي سازد. كه حتي فكرش را هم نمي‌كني كه اين بزرگترين لذت دنياست.
راستش من هر چي دارم از اين خاطرات، از اين پاييزهاي ماندگار، از اين روزهاي عاشقانه به پاي زندگي‌ام ريختم تا مرگ نتواند چيزي با خود ببرد. و چه تلخ است علاقه اي كه عادت شود، عادتي كه باور شود. باوري كه خاطره شود و خاطره اي كه درد شود ...!

مي‌گويند نخستين عشق كه در شباب جواني وجود ‌انسان را فرا مي‌گيرد هرگز فراموش شدني نيست و آتش سوزننده آن عقل و دين انسان را پايمال مي‌كند، من مي‌گوييم كه عشق از نخستين روز تا واپسين دم حيات اين بشر را چون شمعي فروزان زنده نگه مي‌دارد، نشاط و شادماني به او مي‌بخشد. دل بي عشق انسان را به ديار جنون مي‌برد و بلاي دل صاحبدلان عشق است! و تماشاي قد سرو ما‌نند يار، ولي همين بلامستي دل انگيزي دارد كه شايد از سرچشمه حيات ابدي فرو زندگي خاصي را گرفته و منعكس مي‌كند، آن كه براي يك بوسه معشوقه وفادار جان مي‌دهد. كساني كه هستند درخشندگي نور زندگاني جاوداني را درلبان سرخ فام زيبايان جهان احساس مي‌كنند. تو نيز از سرچشمه حيات چند نوشيده‌اي و گرنه چگونه ممكن ‌است كه تا اين حد فرو زندگي حيات جاوداني از صورت زيبايت بتابد.

زندگي متن عميقي دارد مي‌دانيد؟ شايد نتوانيم به آن پي ببريم، گاه يك عمر حسرت گفتن يك راز دل، جان به سر مي‌كند، قسمت تلخ معما اين است ما هم انگار در اين بازي سخت سسب ماندن حسرت هاييم... چه بسا اشخاصي همچو ما نيافتند كه بگويند راز دلشان را ... و در اين چرخه بي رحم چه سرگرداني ...

و خدا در همين نزديكي هاست خدا نگهدار

بنام آفريدگار هستي

سلام و عرض ادب و احترام خدمت همه دوستان و رفقاي گرامي

پاييز ثانيه به ثانيه نزديك مي شود.

يادت نرود اين جا كسي هست كه به اندازه تمام برگ هاي پاييز

برايت آرزوهاي خوب دارد.

امروز خاطراتم را سوزاندم! اما بوي خوش هيزمش بيقرارم كرد... خيلي با شتاب گذشت كودكي‌هايم، با آن دوچرخه قراضه‌اش كه برايم كلاسي داشت و در كنار دوستان، هم كلاسي‌هاي دوران تحصيل، كاش هميشه پنچر مي‌ماند، آدم بايد يه "تو" داشته باشه كه هر وقت از همه چي خسته و نا اميد شد، بهش بگه : مهم اين كه تو هستي، بيخيال دنيا! دلم را كه مرور مي‌كنم تمام آن از آن توست، فقط نقطه‌اي از آن خودم هستم، و روي آن نقطه يك ميخ مي‌كوبم و قاب عكس تو را مي‌آويزم ... هر وقت دلت برايم تنگ شد؟ هر وقت ‌خو‌استي مرا قضاوت كني؟ كفش‌هايم را به پوش، ر‌اهم را ادامه بده، درد‌هايم را بكش و سال‌هايم را بگذران.؟ بعد حق داري قضاوتم كني! هميشه يادت باشد: يك رفتني‌هايي هست كه تمام شعر‌هاي دنيا را به پايش بريزي بر نمي‌گرد. جاي پايت در كوچه‌ها هيچ وقت پاك نمي‌شود هر روز تازه‌تر مي‌شود. من و اين كوچه‌ها با پوست و خاك تجربه كرديم روزهاي عاشقي را؟ اما يادمان باشد يه چيز‌هايي هست كه حقمان نيست و اين قانون حق را اشتباهي تصويب كرد.

     چه نماز باشد آنرا كه تو در خيال باشي 

     تو صنعم نمي‌گذاري كه مرا نماز باشد

و روزهاي عاشقي پاييز، مدرسه، كوچه‌هاي خاطرات همه و همه ذهنم را درگير كرد. هركس در دلش كوچه‌اي دارد كه بعد از سالها هنوز خاطراتش چنگ مي‌زند گلويش را، مي‌شكند بغضش را، وقتي در آن كوچه قدم‌ بزني، باران ببارد، پاييز باشد، تنها باشي، آنوقت آماده مي‌شوي براي گريه كردن، مرور خاطرات خوب كه سالها كوله بارش همراهت بوده باشد، بسيار سخت است، سخت‌تر مي‌شود زماني كه داغ فراغ بهترين رفيق زندگي‌ات (مادر) هم دامنگيرت باشد. آنوقت همه آدم‌هاي كنارت غريب مي‌شوند، هيچ وقت شايد نفهمند كه تنهايي ها به چه معنا، هركس به گوشه‌اي خلوت گزيده با ياري، همدمي و بيكسي‌ها را دوا نباشد. یک لحظه خودم را در کوچهای پاییز زده دیدم، یک عمر عاشق پاییز شدم فصل طلایی من، زیباترین فصل سال در برابر چشمهای من دراین کوچه باغ پاییزی، اگر بی‌احساس هم باشی، این فصل رویایی تو را به اوج احساس خواهد برد. حالا من هستم و قلب پر احساسم و یک دنیا برگهای طلایی از آسمان می‌بارد برگ، بر روی زمین ریخته، یک دریای برگ دنیا می‌درخشد در پادشاه فصلهای سال، آسمان طلایی است، وای که غروب پاییز چه رویای زیباییست، خورشید در لا‌بلای برگهای طلایی و می‌درخشند. درختان مثل جواهری در قلب پاییزی دنیا، دلم میخواهد غرق شوم در دریای برگهایی که بر روی زمین ریخته، در زیر این دریا، به خواب می‌روم مثل یک رویا،...

خواب پاییزی من، صدای خش‌خش برگها، چه عاشقانه است درد و دل برگهای خشکیده با هم. دلم می‌خواهد این کوچه باغ پاییز زده که در آن قدم گذاشته‌ام بی پایان باشد، آنگاه که قراراست به پایان آن برسم از دنیا وداع گفته باشم، تا تنها پاییز را ببینم، دیگر نمی‌خواهم رهگذری را ببینم که بر روی برگها پا می‌گذارد و قدر پاییز را نمی‌داند. ببین که پاییز چه فصل زیباییست، کشیدن تصویر پاییز حتی در توان یک نقاش ماهر هم نیست؟

بنام خدايي كه جان ميدهد و مي‌ستاند.

بي وفا دهر چه دارد خبر از عالم الفت
كه جدا مي كند از هم بهم آميختگان را

سلام خدمت همه دوستان و رفقا، سلام خدمت هم ولايتي هاي خاطره ساز..

مادرم ...عزيز دلم ....يادگار روزهاي خوشي ام ....!

زمان به وقت عاشقي ...به وقت ساعات وداع ناخواسته ....

روزهاي دلتنگي ام را به ياد همه خوبي ها و مهرباني هايت يك سال سپري كردم.

دلتنگي حال عجيبي است، داغ نيست، اما مي سوزاند.مادركه نداشته باشي هيچ كس نمي فهمد، توي دنيا چي بهت ميگذره.

مادرم ، عزيزم، عطر ياد تو در كوچه پس كوچه هاي خاطراتم درحال وزديدن است. از هرخاطره به خاطره اي ديگر سرك مي كشد. چون خوش است از عمق  جان خويش نفس كشيدن در اين كوچه پس كوچه هاي خاطرات ! تا اينكه پر شوم از عطر خاطرات مادر و خالي شوم از غصه هاي سنگين و سمي دلتنگي هايم،با اينكه مادرم در كنارم نيست ولي هميشه وجودش را حس مي كنم، هر وقت دلتنگتر مي شوم شب ها به خواب مي آيد و آرامش را ارزاني ميكند، اما اينهمه بي قراري در وجودم از هجران مادر در اين يك سال هيچ كم نشد ، مادرنعمت بزرگي است، خدايا اين نعمت را از انسانها مگير!

معناي حسرت را وقتي فهميدم كه براي شاد كردن مادرم،به جاي خريد هديه ، فاتحه فرستادم!

دلتنگ شده ام !نمي دانم شايد براي تو،يا شايد براي ديروز هايي كه با تو گذشت، از اين جا صدايت مي كنم، تو آنجا مرا بغل كن! مادرم دلتنگ توام ..!

خدايا هيچ كس به وقت دلتنگي،جاي تن گرم مادرش،سنگ قبر سردش را بغل نگيرد!
 

امروز درست يكسال گذشت، در همين روز بود كه تلفني حرف زدم و قرار گذاشتم، شام را با هم خورديم، سرنوشت ديگر اجازه نداد صبحي با طلوع اش بيدار شوم و مادر را ببينم، به نيمه شب قبل از پايان روز تقدير همه چيز را برهم زد. كاش مي دانستم و خوب نگاهش مي كردم اما افسوس كه ديگر همه اين حرف ها فقط  حسرت هايش باقي ماند.

مادرم روحت شاد و يادت گرامي

 كسي كه گهواره ات را تكان داد، مي تواند با دعايش دنيايت را تكان دهد، مراقب گرانبهاترين الماس زندگيت باش، كه براي خوشبختي ات محتاج دعاي خيرش هستي، مادر ...مادر ... مادر ...

 و خدا در همين نزديكي هاست خدا نگهدار

بنام خدايي كه عشق را در نهاد انسانها خلق كرد.

سلام و عرض ادب خدمت دوستان و گراميان،
سلام خدمت خاطره سازان روزهاي  عاشقي.

ما عاشق اگر بوديم، بي واژه نمي‌مانديم،
ديوانگي هم را بيهوده نمي‌خوانديم،

چشم خود بستيم كه ديگر چشم مستش را نبينيم،

ناگهان دل داد زد ...ديوانه! من مي‌‌بينمش...؟

مادرم...!
مادرم در دلم ترانه هاي عشق مي‌ريسيد. چاي از سماورش تازه مي‌ريخت...
پنجره رو به كوچه آفتاب باز بود.
روز جمعه هنگام عاشقي... چقدر دريا دور بود.
من تنها در خيالم حسرت مي‌خوردم، كجايي مادرم كه دلتنگ توام؟
شرح تنهايي من مي‌پرسي...؟ شرح تنهايي من، بسيار طولاني ست.
معني عشق بپرس از مجنون، كه همه بي سر و بي ساماني ست!

من رازي را پنهان نكرده ام، قلبم كتابي است...
كه خواندنش براي تو آسان است؟

چه خوب شد آمدي...
خيلي تنها بودم،
دلم دلتنگ كسي بود كه ديگر نيست،...
تو وقتي آمدي زمان چه زود خشكيد، در نگاه اشكبارم از دور قامت بلند و زيبايت بوي پاييز داد.
كنار مادرم روي صندلي سرد نشسته بودم، من بودم و تنهايي به همراه يك دنيا خاطرات بيادماندني...
فقط من حرف مي‌زدم، اما، نمي‌دانم مادرم حواسش به من بود يا ...
وقتي تو آمدي،
عقربه‌هاي زمان براي من ايست كرد...
وقتي آب روي شعر مادرم را خيس كرد، عقربه نگاهم زنجيروار روي نام مادرم قفل كرد.
اما قلبم صداي قدم هايت را شمرد...
با خويش گفتم ...چقدر زود دير شد...

دوست داشتن  من بي انتهاست...
دلم براي تمامي حرف‌هاي نگفته، نوشته‌هاي نخوانده تنگ است!
اگر سراغي از تنهاترين، عاشق ترين ها بگيرند، من ايستاده ام.

عشق وقتي بيايد بينايي را تار مي‌كند، هم زيستي به تو ياد مي‌دهد كه در تاري، شفاف ببيني ليكن غرق شدن در انتظار توست.

ديدار تو ....
ديدار تو سفري در هميشگي پاييز است...
پاييزي با برگ هاي  رنگين، بادبادك هاي سفيد ...
من از تمام تعلقات جهان، فقط به پاييز دل خوشم... 
تولدي دوباره در ميان كوچه باغ هاي عاشقي ...
و چه سرگردان است اين عشق...كه بايد سراغش را از كوچه پس كوچه هاي كاهگلي گرفت...
چه حديثي است عشق كه نمي پوسد، خشك نمي شود و افسرده نيز نمي‌گردد...
حتي آن هنگام كه از آسمان به خانه آوار مي‌شود.

"و خدا در همين نزديكي هاست خدا نگهدار"

"انالله و انا الیه راجعون"

آسوده دلان را غم شوريده سران نيست
اين طايفه را غصه رنج دگران نيست

اي هم وطنان باري اگر هست ببنديم
اين ملك اقامتگه ما رهگذان نيست.

متاسفانه با خبر شديم پدري مهربان و دلسوز زنده ياد مسلم علي آبادي فراهاني فرزند مرحوم حاج ذبيح علي آبادي دار فاني را وداع گفت، تسليت به خانواده‌هاي داغدار علي‌آبادي و داودي، همسر و فرزندان،برادران و خواهران، ساير بستگان الخصوص هم ولايتي‌هاي عزيز. تسليت خدمت آقايان، داود، محسن، حيدرآقا و اسماعيل رفقاي خوب و گرامي.

روحش شاد و يادش گرامي

"بنام آنكه بهترين ها را هميشه مي‌خواهد. بنام خداي مهربان "

سلام و عرض ادب خدمت همه دوستان و خاطره سازان گرامي، سلام خدمت هم ولايتي عزيز و دوست داشتني.

اولين قسمت از خاطرات روزهاي ماندگار از كتاب حاصل عم و عشق تقديم شما خاطره سازان:

آبادي من روستاي خلت آباد منطقه فراهان از توابع استان مركزي.

آبادي..............

آبادي كوچكي سراغ دارم كه فرسنگها دور است.كوچه‌هايش خاكي، اما چشمه‌اي زلال دارد مردمان ساده و مهربان، اما همه زحمت كش و رنج ديده، سپيده زيبايش با آواز خروس‌ها آمدن صبح را مژده مي‌دهند. خورشيدي دارد كه با طلوع‌اش مهرباني را ارز‌اني مي‌كند و آرام چهره شب را كنار مي‌زند. غروبهايش با آمدن گوسفندان از چرا و آواز كلاغها به شب مي‌رسد. شب‌هايش با آسمان پراز ستاره و مهتاب زيبايش با فرياد سكوت به صبح مي‌رسد. آبادي كوچكي سراغ دارم كه زياد هم دور نيست همسايه مهتاب، زير سقف پر از ستاره، توي اطاق مهرباني آنجا آبادي اجدادي من است.توي همان اطاق مهرباني‌ها زير همان سقف پر از ستاره‌ها خانه‌ايبا سقف چوبي كه همسايه مهتاب است پر از مهرباني و صفا، سفره‌هايش ساده قصه‌هاي پدر بزرگ و مادر بزرگ دسر شب‌‌هايش است، آنجا در انتهاي آبادي كوچه ايست بن بست ‌انتهاي كوچه درب چوبي كلومي است آنجا عشق است، مادر است، خاطرات است، روزهاي ‌جواني و يادهايش، آنجا پدر بزرگي بود، مادر بزرگي بود، پدري مهربان بود...آبادي كوچكي سراغ دارم كه فرسنگها دور است...

آبادي عشق من است ...؟

سلام بر روستاي كوچك و خاطراتش، كوچه باغها و ديوارهاي كاهگلي‌اش، درختان بيد و صنوبرهاي صبور كه سالهاي زيادي كلاغها را در آغوش گرمشان جاي دادند. سلام به همه مردان زحمت كش و ساده دل، و همه زنان شجاع كه دوشادوش مردان مشغول كار وتلاشند! سلام به همه آنهايي كه براي سربلندي و آبادي روستا تلاش كردند. سلامي به گرمي خورشيد، سلامي به درخشندگي آفتاب تابان، به بلندي كهكشانها، به زيبايي ماه و ستارگان پر فروغ در شب‌هاي ظلماني و آسمان رفاقت و دوستي، سلامي به شيريني خواب و به گوارايي آب، سلامي كه ياد آور خاطره‌هاست، سلامي از يك دوست، هم ولايتي، يك عاشق خسته دل و شكسته قلب! درود به روان پاك همه هم ولايتي‌ها كه سال‌هاي زيادي در لابلاي خروارها خاك خوابيده‌اند. همان‌هايي كه درساخت مسجد، مدرسه، آبادي و سرافرازي روستا سال‌هاي زياد عمرشان را وقف كردنند. اي روستاي كوچك من كه همه وجود من در كوچه باغ‌ها، دشت‌ها و صحراي تو شكل گرفت.! اي مهربان وقتي خورشيد ديوار‌هاي كاهگلي‌ات را نوازش ميكرد مردان خسته و زحمت كش دركنار گرمي تو گرم و در زير سايه درختان خنك مي‌شدند. غروب كه مي‌شد كوچه از صداي پاي آخرين پرتو تهي مي‌شود. و با كوله باري از غم به مرز تو مي‌رسد. و تو را با تمامي خاطرات گذشته در ميان كوچه‌هاي ساكت تنها مي‌گذارد. افسوس كه دست تقدير راه‌مان را تغيير داد. آرامش وآسايش را از ما گرفت تجملات را جايگزين كردكه بايد تاسف خورد گريه كن‌اي واغصه شكوفايي، من بايد بروم تا با غم غريبي خويش، غم غربت را از جدا‌ئيهاي دل عاشقانه بزدايم. بقول دوستي: زندگي هميشه بهار نيست .گاهي ابر خزان بر آن سايه مرگ مي‌افكند و دست غمدار طبيعت بهترين و با وفاترين دوستان و ياران را از هم جدا مي‌كند.( ادامه قسمت دوم دو هفته ديگر...)

از دوست بيادگار دردي دارم           كان درد بصد هزار درمان ندمش

خدا در همين نزديكي هاست خدا نگهدار

"انالله و انا الیه راجعون"

سهم مااز خاك وقتي مستطيلي بيش نيست
جاي ما اينجاست يا آنجا چه فرقي ميكند؟

ياد شيرين تو بر من زندگي را تلخ كرد
تلخ و شيرين جهان، اما چه فرقي  ميكند.

متاسفانه با خبر شديم مرحوم اباذر كمركي فراهاني فرزند مرحوم مشهدي شعبان به رحمت ايزدي پيوست، تسليت به خانواده‌هاي مرحوم كمركي، دوستان و رفقاي گرامي آقايان مجتبي،رستمعلي،احمد و علي، خانواده‌هاي محترم كمركي، شعباني و ديگر خانواده هاي داغدار الخصوص هم ولايتي هاي گرامي، طلب مغفرت و غفران براي آن مرحوم و تسلي خاطر خانواده‌هاي بازمانده،

به اطلاع مي رساند مراسم خاكسپاري متعاقبا اعلام مي‌گردد.

خداوند متعال روح  پاکش را با مولایش علی ( ع ) محشور  نماید
و به بازماندگان صبر جزیل عنایت  فرماید. پدر گوهر بی‌نظیر و تابنده زندگی است،

خدا به شما عزيزان داغدار صبر عنايت فرمايد.

انالله و انا الیه راجعون

آسمان امروز ببار، اینجا گلی پژمرده گشت

از غم داغ رخش، یک محفلی افسرده گشت

آسمان امروز ببار، ما صد جگر سوزانده ایم

چون پدر از بین ما رفت، قلب ما هم مرده گشت

متاسفانه با خبر شديم مرحوم عطااله علي آبادي  فراهاني فرزند مشهدي آزاد به رحمت خدا رفته، عرض تسليت خدمت مادر داغدار و گرامي، همسر وفادار و فرزند گرامي ، تسليت خدمت دوستان و رفقاي خوبم آقايان عبداله، نعمت اله، ابراهيم و مجيد ، خانواده هاي محترم داغدار علي آبادي و هم ولايتي هاي خوب و گرامي، طلب مغفرت و غفران براي آن مرحوم و تسلي خاطربراي خانواده هاي محترم علي آبادي،

خداوند متعال روح  پاکش را با مولایش علی ( ع ) محشور  نماید
و به بازماندگان صبر جزیل عنایت  فرماید. پدر گوهر بی‌نظیر و تابنده زندگی است،

خدا به شما عزيزان داغدار صبر عنايت فرمايد.

به همين مناسبت مراسم تشيع پيكر آن مرحوم روز شنبه مورخ 1399/05/04 راس ساعت 9 صبح از آرمستان اراك به سمت روستاي خلت آباد برگزار مي گردد.

بنام خالق هستي بخش و خدايي كه هميشه ياور دل هاي بي قرار است.

ميدانم، هرجا قلبي مهربان درحال تپيدن است، بهشتي زيبا درحال روئيدنست! خدايا امروز به احترام زندگي مهربان مي‌مانم، يادم باشد زندگي انعكاس رفتار من است... انعكاس من برم من، پس حواسم باشد، بهترين باشم تا بهترين را دريافت كنم، معبودم مي‌دانم در تك تك لحظات با من هستي، بي‌قرار لحظه هاي با تو بي قرارم.

سلام و عرض ادب خدمت شما دوستان و ياوران هميشگي، سلام و احترام خدمت خوبان و گراميان هم ولايتي هاي خاطره ساز،

برخي آدم ها به يك دليل از مسير زندگي ما مي گذرند تا به ما درسهايي بياموزند، كه اگر مي‌ماندند هرگز ياد نمي گرفتيم!

دلم را مي تكانم از آدم هايي كه بودنشان آجر به آجر ديوار غمم را بلند تر ميكنند. و با نبودنشان حال بهتري پيدا مي‌كنم.

هرگز هيچكس را بيشتر از خودت دوست نداشته باش، بعد از رفتنش هيچ جاي دنيا آرام نخواهي گرفت.

يادمان باشد وقتي احساسمان شبيه احساس كسي نيست،مطلقا كسي نمي تواند بفهمد درونمان چه ميگذرد، اين يعني تنهايي!

اما گاهي بايد همه چيز را به حال خود رها كرد، و راه خودت را بروي، و در گوش روزگار بگويي: حال من خوب است، آسمان دلم بي‌قرار فرياد كسي نيست، و تو هم هيچگاه حريف دلم نخواهي شد. به خوش باوري سايه هاي بخت برگشته اي كه هنوز جسارت آفتاب را نديده اند لبخند بزني!

چه روزهايي كه با عاشقانه هايم تنها شدم، اشك حسرت ريختم در پس پرده هايي تنهاترين هايم، و چه ساده در پس عاشقانه‌هايش آب شدم، گاهي بايد رفت، من و عاشقانه‌هاي بي‌قرارم در زير آسمان كه هر شب مهتابش خودنمايي مي‌كند به خانه بر مي‌گرديم، اما تو خوش باش با هزار قناري كه بر آسمان دلت پرواز ميكند. مي‌خواهم ببينم كجاي جهان را خواهي گرفت، ولي من با همين بي قراري هايم در قرار اين روزها آرام و قرار مي‌گيرم.

از تنهايي به ميان مردم مي‌گريزم، و از مردم به تنهايي پناه مي‌برم،
راست مي‌گفت نيما: به كجاي اين شب تيره بياويزم...
قباي ژنده خود را..!

گاهي وقت ها كه دلم روانه روزهاي بي قرار عاشقي مي افتد ياد مادرم  آزام مي دهم...
مادري مهربان و دوست داشتني، دلتنگش مي شوم...
دلتنگ براري نان تنوري مادرم....
براي چاي سماوريش...
و براي نوازشش...
براي صدايش كه مي گفت نه نه چطوري...!
كودكي ام روز به روز در من بزرگ تر مي شود... عاشق زيستنم چون مرگ ....
شرمسار مي كند از اشك مادرم!
شايد هم جنس دل من مرغوب نيست كه آنقدر زود به زود برايت تنگ مي شود.

خداي مهربان:
همان گونه كه خودت گفتي....
لغزش هاي كوچك سر آغاز خطاهاي بزرگ است...
برمن عنايتي كن، تا از لغزشي هر چند كوتاه بپرهيزم،
و از گرفتار شدن در منجلاب گناهان عظيم در امان باشم...

و خدا در همين نزديكي هاست خدا نگهدار

"بنام خالق يكتا كه آرام بخش دلهاست"

جانم خيال شد، به خيال دوست
دل بيقرار گشت، به عشق وصال دوست.
                                      هر كس به آرزوي جمال است در جهان ،
                                     مائيم و آرزوي خيال جمال دوست !

سلام و عرض ادب خدمت همه دوستان و رفقاي گرامي، سلام خدمت هم ولايتي هاي خاطره ساز و دوست داشتني، سبد گلي مي‌سازم به نام سلام كه هر گل دعايي و هر برگش سلامي براي سلامتي شما خوبان و گراميان...

خيال خوابيدن ندارد دلتنگي، گره مي‌خورد لاي موهايم، آويزان مي‌شود به دامنم، تير مي‌كشد در قلبم و آرام سر مي‌خورد برگونه‌هاي شب زده ام...

بهار با همه سرسبزيش وداع كرد، با آن همه مهرباني و صفا، باران هاي بي‌نظير، روزهاي خنك و ... جايش را به تابستان سپرد و رفت؟ حال اين بهار رفته داغ فراقش بر سينه گرم تابستان خواهد ماند. توي اين بهار با فراق مادرم، دركنار صبح هاي خنكش كه در كوچه باغ هاي آبادي بودم درد و دل كردم، با خودم با تنهايي هايم، ...

توي اين زندگي، آدم هايي فراواني هستند كه درگوشه كنار اين شهر با هاشون هم كلام مي‌شوي، اما با همه شون درد و دل نمي‌كني؟ درد و دل كردن، مثل جار زدن نقطه ضعفه. واقعيت اينه كه همه حرفا رو نمي‌شه زد، آنهم به هر آدمي، اما هستند كساني كه تا پاي درد و دل كردن  ايستاده اند، ولي خيلي سخته همه زندگي ات را مو به مو واسه يه نفر ديگه تعريف كني!چرا كه خيلي از دوستان صميمي هستند كه حتي لياقت درد و دل را ندارند.

اما....

سلام بر تابستان، فصل خوب خاطره هاي من ! نفس گرم ترا دوست دارم، بوي فراغت مي‌دهد، بوي نان گرم مادر و صداهاي مكرر پدر كه گوش فلك را كر مي‌كرد، بادهاي ملايم و لطيف بعد از ظهر مرا ياد شيطنت هاي كوچه باغ آبادي مي اندازد. ياد شوق آمدنت كه پايان درس و مشغله هاي ذهني بود. تو هر چند كه گرم و طاقت سوز باشي، من به حرمت دوران كودكي و نوجواني‌ام  تو را دوست دارم، روزهايي كه هرگز فراموش نخواهم كرد. تو بخشنده ترين فصل سالي؟ دستانت پر از شور و شوق عشق است، پر از ميوه هاي آبدار و رنگارنگ، پر از خاطرات روزهايي خوب، و خورشيد آسمانت بي وفقه مي‌تابد چيزي از بهشت، كم نداري...؟ به جز ابرهايي كه بر سر اين دلهاي بيقرار باران ببارد.

اما عاشقانه‌هاي من دربهار شكل گرفت، دربهاري كه سال هاي زيادي براي آمدنش روز شماري نمودم، اما وقتي آمد طولي نكشيد كه درد فراق مرا دگر با در خويش فرو برد. اما خدا را شاكرم كه پس از آن همه دلتنگي دگر بار لطف خداي مهربان نصيبم شد. شنيده بودم كه گاهي فرشته ها در لباس انسانها براي  تسكين درد آدم هايي كه رنج و محنت را متحمل شده اند آفريده شده اند. حالا فهميدم كه خداي  مهربان چقدر بخشنده و در حق بندگانش لطف مي كند.حالا مي فهم كه تنهايي فقط دور بودن از يك تن نيست؟ بلكه دور بودن و جدا ماندن از همه ي چيزي است كه مي‌خواهيم باشد و نيست! مي‌خواهيم باشيم و نيستيم! 

در انتها خداحافظي مي‌كنم با بهار دل انگيز، با بهاري كه گل هاي عاشقي را عاشقانه بر قلب رنجورم هديه داد. من با اينكه زخم‌هاي زيادي بر تن دارم اما مهربانترين، عميق‌ترين ، تنهاترين و عزيزترين‌ها را ارزاني‌ام كرد. خوب مي‌دانستم كه انتظار قشنگ است، چرا كه خدا جايي دلي را بيقرار دل بيقرارم كرد.

گفتم آباد  توان ساخت دلم را ...
گفتا: حسن اين خانه همين است كه ويران ماند...

زندگي ما همين است: دزدكي زندگي ميكنيم، دزدكي كتاب مي‌خوانيم، دزدكي دل مي‌بازيم، دزدكي عاشق مي شويم، دزدكي شعر مي‌گوييم. و در انتها دزدكي هم مي‌ميريم.

خدايا:
من از تمام اين دنيا يك تو را دارم، كه مي‌ارزد به تمام نداشته هايم.

من تو را باي  هرچه كه از عشق بهتر است دوست خواهم داشت!

دردا كه درد عشق تو از گفتگو گذشت
وز عمر من مپرس كه آبي به جو گذشت

هر كس نشان من از تو پرسيد همين بگو
ديوانه اي كه عاقبت از آبرو گذشت!

و خدا در همين نزديكي هاست خدا نگهدار